iluvya🫧

Uzaklaşmış hissediyorum. Her şey geride kalmış gibi. Sonunda her şey bitmiş ama ben ortada kalmışım. Herkesten uzaklaşmışım, uzaklaşmışız gibi. Çok az kişinin ilk tercihiyim gibi. Ben geride kalıyormuşum gibi, utanıyorum.

Sinirleniyorum

Siktiğimin bulaşığı

Konuşacak hiçbir şey yokmuş gibi hissettiriyor. Sanki kelimeler yakılmış ve külleri etrafa saçılmış. Birkaç tuş ötemde bir sürü insan var belki. Bense odamda, nedeni bilinmez, kendime mahkumum. Halsiz hissediyorum. Uğraşamayacak kadar yorgun. Tek kalamayacak kadar yalnız.

Ne yapsam olmuyor, olmuyor. Tadı kaçtı artık bazı şeylerin. Ben çırpınıp duruyorum sürekli. İçimde birikmiş bir şey patlamış sanki. Ve ben niyeyse yine kimsenin yanında ağlayamam gibi.

Şuralarda bir yerlerde bir ağırlık var, ben hissetmedikçe büyüyen. Göz kapaklarımı aşağı çekiyor ve uyanmama izin vermiyor. Sıkıyor, sıkıyor ve düğmemi ilikliyor, bunaltıyor beni. Soracak olsanız hayat bulantısı, derdim.

Aga hiçbir şey o kadar umrumda değil ki. Ama artık bir şeyler umrumda olmalı sanki.

Ne kadar hızlı geçmiş zaman, aynı zamanda geçmemiş de.

Ay bu ne yeter

Tam her şey yoluna girdi derken gelen o boşluk hissi duvara uzun uzun baktırıyor.

Traşın çok yakışmış, diyemedim. Sana defalarca bakmak istememe sebep olmasına rağmen.

"Şimdi yüzü bana dönük bir maskem var."

Neyi özlemem gerektiğini bile bilmediğim bir evredeyim.