Kanayıp ne kadar tutabilirsin gül uğruna dikeni?

gençliğimi, otuzlu yaşlarımı,uykularımı, su çiçeğimi,bildiklerimi, unuttuklarımı, hatırlamak istemediklerimi, güvercinlerimi, atların ayağına giren krampları, yerin altını, cehennemin dibini, kimseyi, herkesi, hiç bir şeyi size bırakıp, gideyim istiyorum.

Umut her şeyden muaf.

Belki tekrar aynı yolda yürümeyiz ama ben yürüdüğüm her yolu seninle yürürüm"

Belki tekrar seninle gülmeyiz ama ben hep gülümseyişine gülümserim

herkes çoğu zaman dündür,hiç bir zaman yarındır.

“bütün fecaat, insanın, insanla karşılaşa karşılaşa, en sonunda kendisini tanıyamayacak hale gelmesi.”

ne kadar çok insan, sırf mutlu olmaları gerektiğine inandıkları için mutsuz oluyordur acaba? peki ya mutsuz olan ve sadece bununla değil bir de tüm toplumun mutluluktan mest olmuş görünmesiyle baş etmek zorunda olan onca insana ne demeli? görünüşte mutlu olanlar mutluluklarında ısrar ettikçe mutsuzlar kendilerini dışlanmış hissetmezler mi?