İNANMAK SAÇMALAMAKTIR!

O bir şizofren

Ve bana çok benziyor

Bende onun gibi

Bende çağırılmadan hiç

Ve gidilmemiş, uzamış yollarında hayatın

Bende

Gidip geldim

Bekledim, gölgemde şehirler kurdum

İçinde elvan elvan yanan ışıklarıyla

Kalbimin sesini dinledim uzun uzun

Dokunmanın ve keşfetmenin büyüsünü

Dehlizlerimde hissettim ki

Bana doğru bi' uzaklığı vardı

Dağ devirsen yol olur, öyledi

Şimdi düşüyorum

Etrafımda bir sürü boşluk

Uyanmayı bekliyorum. Ardımda yüzlerce yıl, önümde yüzlercesi. Ruhumun ücra köşeleri aydınlanıyor da, bir bahar binlerce tomurcukla, binlerce renk ve kokuyla üzerime seriliyor da ben şimdi yarıhasta yarıesrik bekliyorum.

İçimin yorgunluğunu sağıyor acı acı bir çift dudak, gökten yumuşak dokunuşlarla. Şimşek gibi keskin sesiyle irkiliyor kalbim. Benim kalbim, ha desen yerinden çıkacak gibi ufacık bir kuş gibi uçmayı beceremeyen kalbim koşamayan yorulan usanç yüklü her odasında kanımı büyüleyen kalbim tavına gelmiş bir ateş gibi yandıkça büyüyor.

Bir bakıma yazık günah be...

Yani demek gerekirse uzunca bir zamandır ortadayım. Ortada olmanın en muzdarip anlamını taşıyorum. Hemen her şeyin ortasında olmaktan, kendi yanımı kaybettim. Bulamıyorum. Çevremdeki her şeyin bir şekilde benden yana olmasına bağladığım bir dizi fikir sayesinde tutunabildiğim kanısını taşıyorsam da, benim için hastalığı yenmeme sebep olacak farkındalığın kendime ne kadar dokunduğumla orantılı biçimde geliştiğini söyleyebilirim.

Bir insanın yaşaması önemlidir. Yani canlılığı olan her şeyin yaşaması önemlidir aslında... Peki, şöyle bir değerlendirirsek yani... düşünelim, mesela ben, tıpkı bir bulut parçası gibi şeffaf yüzümle dünyadaki her şeyin üstünden - içinden - altından geçip gidiyorum. Bir şeyler de izim kalıyorsa da bu öyle bi’ belirsizlik olarak idrak ediliyor ki, içimin en en ortası yeşeriyor günden güne. 

Zamanın esriyen görkeminin peşinden

Nereye gidiyoruz, var mı bilen

Bu soruyu tekrar tekrar ve tekrar soracağım

Uzun yıllardır görmediğim gölgemi

Soracağım

Işıktan ve kan kızılından

Sonra hiçbirşey bana

Ve yahut size hiçbirşey

Ilık ılık akmayacak oradan artık.

Ey temkinsiz dedikleri

İçimde yinede diyen

Sen mülkün peşkeşinde yaşayan

Hep duru, hep saçma salak

Ne desem ki şimdi yalnız Bir başına kalmış Pelikan edasıyla Yüreğimi harlayan bu kefalete Gündüzün dostu, Gecenin tanrısına Ne desem de artık bi’ son bulsa Dinse artık başımın postal sesleri.

Benim, yıllarca, her gün defnedilmiş Üzerine en ıssız dualar okunmuş Topraktan olma kalbim, Ruhumun çağırılmayan kadını; Aşk, alemi dolaşıp dolaşıp Karanlık mabedinde serinliyor yalnız.

Desem ki Yüzün desem, şiirin en saf hali, Yazın ortasında hoş bi’ meltem suretin. Mısra mısra doğuyorsun şiirlerime İsyan ede ede, eğilmez bir çelik gibi Seviyorum seni?

Yüreğimi karış karış gezip, mesken tutan ey yabancı, daha ne kadar konaklayacaksın bu viranede? Burada bir çeşit yalnızlığın ihtiyaç duyacağı her şey var: İşte kayalıklar, hepsi yaşayan dipdiri buzlardan; işte güz günü yeşeren çiçekler, klise duvarlarına ilham veriyorlar ve bitmek bilmeyen döngüsü zaman, dünya döndükçe zihnin aynalarına ışık saçıyor.

(Gecenin iniltilerle esir düşmüş sokaklarında

Düşüncenin ıstıraplı açlığını derin derin soluyup 

Sırtlan dişiyle şekillenmiş inancımın bekçisine 

Yaklaşıp ne diyorsun, sen, ey mekansız yabancı?)

Hayır! Hayır! O simsiyah güneşlerini görüyorum yine. Bu sefer olmasaydı. En azından bu sefer; tertemiz bir sayfa açmışken ve geçmiş yavaş yavaş belirsizleşen bir perde olmuşken gözlerimde. İşte her zaman ki senaryo: Yine sen varsın, sadece sen. Kapının kolunda, anahtarın ucunda, yerdeki izmaritlerde, taş duvarlarında tüm şehrin, insanlığın her bir dünyasında içi şarapla ve ekmekle karılan, çocukların ısrarla susturulan ve unutulan masumiyetinde, bir insanın her şeyi bilen hallerinde, aşkın temelsiz bir binaya dönüşümünde seni görüyorum. Ey yabancı, sen k i m i n eserisin böyle?

(Usulca davet ediliyorsun şimdilerde. Ey çağırılan, 

Umudun gizemini kalbinde duyarak akıttığın kan 

Sana sesleniyor, gel diyor Asri Mezarlığın ortasına 

Kadim bir ağacın kökleriyle sarılayım ayaklarına!)

Yavaşça doğruldum yerimde. Saçlarımı okşadım; hafifçe, belirsiz bir hareketle başımı kaşıdım ve izlemeye devam ettim. Sorulan tüm soruları, aynı edayla uzun uzadıya verilen cevapları izledim. Hepsinde bir çeşit geri dönüşüm gördüm. Zaman muazzam yankısını yaratırken tümünden olgunlaşan, ırkının düşmanı olan acımtrak bir tat aldım. Fakat bir insan en çok kaç duyguyu enine boyuna yaşayabilirdi? Kaç? Aslında o kadar az ki… en az bu kadar şaşırtıcı biçimde farkındalığın hiç bitmeyen dramı zihnimi bir senarist kıldı. Uzun uzun oyunlar içerisinde oynadım. Oynayanlarla oynamayı öğrendim daha çok. Öylesine hızlanmışken, öylesine bir esrimenin masmavi uzamında ebediyeti sezdikçe, sonunu gördükçe caddelerin, kendime geliyorum yavaşladıkça, zevk alarak.

(Evet, korku oturttu seni acının yörüngesine, 

Ufkun kızıl umutları derin bir maviye bürünürken 

Söyle, gitmeyecek misin büyük çağrının ayağına: 

O ki seni tohum vermiş bir günaha davet ediyor?)

Nitekim zevk, göğsümün her kıvrımında hayat buluyor. Bunu biliyorsun. Ey yabancı! Şimdi nasıl isterdim ellerimi saçlarına dolamayı ve sıcaklığının beni uzun, dipdiri kış günlerinden getirmesini. Ama … :)

Yüreğimde vurgun yemiş saatler... zamanın diplerine gömülüyor. Ne yapsam şimdi? Bir gün daha bitti. Bir günün içindeki her şey; aşk, sevgi, iş, nefret, özlem, çaresizlik, bir defa daha bitti. Ne yapsam ki şimdi, son bir defa dediğim her şey için, ne yapsam ki, kanımla yıkasam şu bıçağı. Şu tanrının kör bıçağını kanımla yıkasam ve artık kesmese, ve artık batmasa çocuklarımın bağrına....

Derim ki mümkün mü?

Hayır... zihnimde acının şöleni tüm coşkusu ile sürüyorken, ne ağrı dağı, ne erciyes dağı... hiçbirisinin doruğu soğutamaz korlaşan arzularımı. 

Şimdi yeniden konuşuyor gibiyim. Bunları defalarca yazdım. Defalarca dile getirdim. Hatta bir defasında defterim yüzüme tükürdü, kelimelerden bir tanesi geldi göz bebeğime battı: ah, o hain kelime... o hangisiydi bilir misiniz, tabii ki bilirsiniz, söylemeye gerek yok. 

Başımı bir hızarın ucuna verdim. Yavaş yavaş dalıyor boyun kökümden. Kanlı kemikli bir güzellik yaşıyorum işte. Nereye kadar sürerse sürsün, yaşadığım sürece tek başıma duyacağım bu acıyı. Tek başıma üstesinden geleceğim. Tek başıma sindireceğim. Lanet olsun ki, tam bin tane erkekle yattım kalktım, olmadı gittim bin tane de kadınla yattım kalktım, yine olmadı bin asır boyunca kendimle yattım - kalktım, yattım - kalktım... ki şimdi kendime ve her şeye... her şeydeki kendime, kendimdeki her şeye, hiçbir şey ifade etmiyorum. Sadece bir suyun akışındaki kader, ve o kadere uyum sağlama meselesi her şey.

Hadi diyorum, hadiiii!... Yüzüne tükürmeyecek misin?

Akşamın kıyısında oturmuş hayatın akışını izliyorum. Sanki her şeyde biraz ben akıyorum. Gördüklerimde, değerlendirdiklerimde, her şeyde ben, görünümleri biçimlendiren duygularımla anlıyorum ki bir neşter kesiği nasıl açılırsa, kendi içimde zihnimin boşluğuna öyle akıyorum.

Tüm perdeleri çektim, kapattım. Işıkları söndürdüm. Karanlık bir oda içerisinde düşüncelere daldım. Her akşam böyle yaptım. Her akşam ben, içimde binlerce sevinci, içimde binlerce çocuğu katlettim. Ruhumun bekaretini bozdum. Hiç tanımadığım insanlarla düşler kurdum. O düşler içerisinde ruhlarına dokundum. İçlerinde gittim geldim. Aşkın, sevişmenin her türlüsünü yalnızlık içerisinde kusarcasına, ruhumu ve yüreğimi kanırta kanırta tattım. Okşanmanın, boşalmanın tüm hazlarını sıfıra indirgedim. Artık hiçbir şeyden haz alamıyorum. Tat alamıyorum. Tüm perdelerimi çektim. Kurtlanan bedenimin karanlığı içerisinde zihnimin bütün vaatlerine yüz çevirdim. Elime bir bıçak aldım ve sonunda sesleri hiç kesilmeyen, yakınması asla bitmeyen yüreğimin orta yerine sapladım. Kanımı içtikçe biraz da tanrılaştım. Tanrı olmak ne tuhaftı. Hiçbir boka benzemiyordu aslında. İnsanken tanrılaşmanın karşısında seni düşündüm. Gidişini düşündüm. Hiç olmamış olmanı düşündüm. Daha gençtim. Çok şeyler yaşamalıydım. Çok arzular tatmalıydım. Fakat neden otuz yılda bin yaşına vardı ruhum? Bunu hiç mi hiç anlayamadım. Hiç kimse de anlayamazdı.

Yapılacak bir şey yoktu. Sustuk. Sonra sen kendi yoluna gittin. Ben kendi yoluma. Ben gittikçe içimde sana yakınlaşan bir şeyler boy verdi. Tuhaf olsa da ardıma bakmadım. Gidişinin ardına bakmadım, bakmak istemedim.