🥀

Ναι;

-Ναι, γεια.

Α, 2030.Έχεις οικογένεια, παιδιά, ένα σύζυγο, λεφτά και τυχαία περνάς απ’ το συγκεκριμένο καρτοτηλέφωνο και σκέφτεσαι πως εκείνος ο άντρας που του είπες “όχι”, ίσως ήταν ο άντρας της ζωής σου. Άσε με να αποδείξω ότι δεν είμαι ο άντρας της ζωής σου. Μη μου κλείσεις το τηλέφωνο.

περίεργα πλάσματα οι άνθρωποι·

αλλά συνήθως όμορφα.

δεν ξέρεις για πόσο θα είναι δίπλα σου

αν θα μείνουν μαζί σου για όλη σου την ζωή,

αν θα στρίψουν στην επόμενη γωνία,

αν θα σου γυρίσουν την πλάτη.

αλλά παρόλα αυτά δεν παύεις να μπλέκεσαι μαζί τους, να δένεσαι, να δημιουργείς στιγμές, αναμνήσεις.

κι ακόμη κι αν στρίψουν, κανένας δεν σου υπόσχεται ότι δεν θα ξαναειδωθείτε κάπου σε κάποια διασταύρωση.

κι ακόμα κι αν ποτέ δεν συμβεί, έχεις αυτήν την γλυκόπικρη γεύση των αναμνήσεων.

και το χάραγμα πορείας που άφησαν κάπου στην καρδιά σου.

βάναυσο, αλλά όμορφο.

Η ένωση της αγκαλιάς, είναι για μένα πολύ ανώτερη από την ένωση του σεξ.

Η ένωση της αγκαλιάς λοιπόν.

Όχι οποιασδήποτε τυπικής αγκαλιάς, αλλά εκείνης της συναισθηματικά αμοιβαίας αγκαλιάς.

Εκείνης που δίνεται ταυτόχρονα από δύο ανθρώπους.

Που δεν ακούγεται τίποτα πέρα από δύο ανάσες που από την επαφή έχουν κάπως συγχρονιστεί.

Και ίσως στην πλήρη σιγή ακούσεις και τον γρήγορο χτύπο δύο καρδιών.

Συγχρονισμένες κι αυτές.

Αναφέρομαι στις αγκαλιές που κρατούν πάνω από κλάσματα δευτερολέπτων,

που κρατούν λεπτά.

Σε εκείνες που γίνονται όχι από συνήθεια ή ρουτίνα,

αλλά από αμοιβαία ανάγκη.

Σε εκείνες που γίνονται ξαφνικά, εκεί που δεν το περιμένεις.

Σε εκείνες που μαζί με δύο κορμιά ενώνονται και δύο μυαλά,

δύο καρδιές,

δύο συναισθηματικοί κόσμοι.

Σε εκείνες που σου αγγίζουν το είναι, σου αγγίζουν τα τραύματα

και στα γιατρεύουν.

Σε εκείνες που εξαιτίας τους γεμίζεις για μέρες.

Που ηρεμούν τις φρίκες σου.

Που ηρεμούν εσένα.

Γιατί πονάει ;

Γιατί είναι παντού ;

Γιατί δεν φευγει ποτε από το κεφάλι μας;

Η ματαιοδοξία του ανθρώπου να εξηγήσει τα πάντα.

Όσο μεγάλο δώρο είναι ότι αυτή την στιγμή αναπνέουμε και ζουμε , τόσο μεγάλο δώρο είναι και ο έρωτας.

Γιατί όπως η ζωή ,

έτσι και ο έρωτας,

κάποιες φορές πονάει.