Nar

əvvəl kədərli mahnılar eşidəndə ağlıma Əli gəlirdi. Əli və yeniyetməliyim. indi isə sən gəlirsən. kədərli mahnılarda axtarıram səni, ya da səni orda yaşayıram.

sənlə son görüşümüzdən düz 11 ay keçib, yaxında 1 il olacaq. elə bir o qədər müddətdir ki də, danışmırıq. dost itirməyin bu qədər kədərli olduğunu düşünmürdüm. axı mən səni çox az müddətdə tanımışam, axı sənlə heç vaxt eyni evin zvanokuna basıb qaçmamışıq, məhlədə survivor oynamamışıq, dərsdən qaçmamışıq. necə olur ki, 5-6 aylıq tanışlıq/dostluq içimdə bu qədər böyük bir yerə sahib olur. niyə hələ də eyni qədər darıxıram sənin üçün? niyə hələ də səni başa düşməyə, sənə haqq verməyə çalışıram?

səndən sonra heç kimlə hər hansısa bir kitaba, filmə, seriala həyəcanlana bilmədim. hamısını özüm tək yaşayıb, arada sənlə söhbət edəndə sənə danışıram. Supernaturala başlamışam, yenə qorxulu şeylər alır məni öz içinə.

sənlə bir-birimizi başa düşməyimiz, hiss etməyimiz çox bəsit şeylərdən ibarət idi; elə məhz bu şeylər onları ülvi edirdi. xüsusi bir şeylər etməli deyildim sənlə olmaq üçün, səninlə söhbət etmək üçün. hər bir haldakı Nərminliyim, istisnasız hər şeyimi sənə göstərə bilirdim.

sənin həyatın haqqındakı şeyləri Fatimədən eşitmək də xətrimə dəyir.

bəs sən necə? darıxırsan sən də mənimçün? xatırlayırsan heç məni?

doğrudan da "dost itirmək hər ağrıdan ağırdır, bir gecədə qara saçım ağardı.."

bunları sənlə danışmayacağımızı da bilirəm. nə bu, nə də digər məktublardan xəbərin olmayacaq. amma hər xoş həyəcanımda səni düşünəcəyəm və gözümlə səni axtaracağam ki bunu sənlə bölüşüm.

bilirəm, yəqin ki, özünə yaxşı baxmırsan. heç olmasa özünü qoru..

ən dərin həsrətlə və sevgilərlə,

Bonn