İspanyol Brokolisi

anlamaya ne hacet var

belli ki bu kış sert vuracak

Kalp atışlarınla, nefesinle iyileşiyorum

         Frida KAHLO

Dokun yaksın ellerin Tenimde gezinsin tenin Ve son kez unut Unut ki benim olabilesin Çünkü ben unuttum herşeyi Edep ahlak neymiş acının yanında Gel bırak kokunu dağınık yatağımda...

 Deniz miydi yoksa gökyüzü mü? Seyrettiğim ufkunu, daldığım rüyalara Bir bir itiraf ettiğim yalanlarımı Sen miydin yoksa aynalar mı? Bu gece hiç doğmayacak oğluma İsimler seçtim isimlerinden Şarkılar söyledim senin sesinden Ve soğuk kanlılıkla gömdüm göz pınarlarıma Tek damla göz yaşım akmadı Aklımda sen, kalbinde başkası Gözlerin nerede, kime ait Ben nasılım neredeyim hiç sormadım

Bir kere terkedildin, sevilmedin, aldatıldın diye aşka küsecek misin? Yapma bunu. Her zaman bekleyen incinmiş ve seni hakkıyla sevebilecek biri vardır. Üzülme ne derler bilirsin çok güzel bir şey olacaksa hayatında öncelikle haketmelisin, acı çekmelisin. Bekle zaten yapabileceğin bir şey yok ama sabırla bekle.  Kapına her geleni de ''O'' sanma ama, tedbirli ol çünkü kalp kırıkları öyle kolay iyileşmiyor. Zamanlaman mükemmel olmalı tam da hiç beklemediğin ama her şeyinle hazır olduğun bir anda aşık olacaksın, sanki her hücrenle bunu bekliyormuş buna hazırlanıyormuş gibi. Sen bile farkına varmayacaksın ilk başta sonra bir bakacaksın hayatın ''O'' olmuş değiştiremiyorsun tek bir kusurunu çünkü her şeyiyle seviyorsun.  Sabret bunlar olacak bir gün ama her kapına geleni alma içeri çünkü ayrımı yapamazsın sonra. Kim gerçekten seviyor, kim yalan söylüyor anlayamazsın. Eğer çok fazla yalana alışırsan göremezsin gerçek aşkı ve bu sefer o çok nefret ettiğin kişi olursun. Acı çekmezsin hiç ama hiçbir zaman da bulamazsın o aşkı çünkü bir kere olmuşsundur o kalpsiz, gaddar, yalancı insanlardan.  Her önüne gelene seni seviyorum yalanını söylemekten gerçekten söyleyemezsin sevdiğinde yada inanmazsın sevdiğine. İşte tamda bu yüzden sabretmelisin, beklemelisin.Her insan hak eder sevilmeyi, sevilir de ama fark edemez hangisi gerçek, hangisi yalan.

 Gecenin koyu beşiğinde uykusuz kaldım. Uçsuz bucaksız karanlıkta gözlerim ha açık, ha kapalı ne fark edecek? Görsem boş yatağı ne değişecek? Kalbim kırık çünkü yalnızım, her zamankinden de yalnızım ve anlatamıyorum kimseye derdimi. En zoru da bu değil mi? Ağzımdan ufacık bir kelime dökülse ortalık mahşer yerine dönecek. Sen misin benim kıyametim yoksa ben mi kendi kendimin kıyametiyim anlamadım.  suçlu kim? suç ne? anlamadım anlamayacağım. sensizlikten bahsedip duruyorum ama ben seninle olmayıda bilmiyorum. Sen hiç benim olmadın, hiç benimle olmadın. Sen hiç o sarıldığın kollardan ayrılmadın. İyi de yaptın aslında.  Ben hiçbir zaman cesur olamadım sadece öyleymişim gibi yaptım. Aklımdan kaç kere geçti dikilip karşına aklıma ne geliyorsa, içimden ne geçiyorsa söylemek ama dediğim gibi bunu yapabilecek niteliklere sahip değilim. Belkide sırf bu yüzden sana asla ulaşamayacağım. Hep etrafında olacağım, sözlerine dikkat edeceğim, belki canım sıkıldığında sana derdimi anlatmak isteyeceğim, sen üzgün olduğunda ben de kahrolmak yerine, seni teselli etmek isteyeceğim ama hiçbirini yapmayacağım. Kendime engel olarak değil, kendiliğinden gelişecek herşey çünkü sana ulaşmaya çalışmak için yeterli değilim ben.  Evet biliyorum bazen kendiliğinden geliyorsun ve ben hayır diyemiyorum işte o anlar dünyanın en zor anları. Senin aklından dahi geçmezken benim düşündüklerim... Sıradan bir sarılma, belki sıradan bir öpücük beni yerle yeksan ediyor. Üzerimdeki bütün kontrolüm gidiyor ellerimden, karşı koyamıyorum. Seni engelleyemiyorum ama daha çok da sarılamıyorum. Bunu ben kontrol etmiyorum inan bana. O kadar işlemişsin ki içime ''yasak'' olarak, istesem de seni günahtan başka birşey olarak göremiyorum.  İnanmıyorum da zaten bir gün benim olabileceğine. o kadar hayalperest değilim. Senden hiç bir şey de beklemiyorum. Her zaman ki gibi neşeli ol yeter. Ben senin etrafında dolanıyor olacağım ama merak etme yaklaşmayacağım.  Sen başkasıyla olacaksın, ben başkasıyla. İkimizde mutlu olacağız şimdiye kadar olduğumuz gibi; sen başkasıyla, ben başkasıyla. Ulaşamayacağım birini özleyeceğim ve bu özlemin ne olduğunu git gide unutacağım. Öyle bir an gelecek ki içimde sadece kap kara bir özlem kalacak, kime ait olduğunu bile hatırlamayacağım ama o ağır, vakur ve sessiz bir biçimde oturacak içimde. Ben de o ağırlığın sebebinin ne olduğunu hiç bir zaman bulamayacağım.  Belki yine böyle bir gecede hatırlayacağım hafif muzip gülüşünü ve anlayacağım ne kadar doğru, ne kadar yanlış varsa yaptığım ama daha erken. Seni emanet ettim ona, senin haberin dahi olmadan ve içim rahat...

İnsanın kendine itiraf edemediği şeyleri başkasından duyması kadar çaresiz kalacağın bir şey daha yok. Mesela birine aşıksındır ama bu aşkı farketmen senin için hiç de iyi olmayacaktır ve şuursuzca söylenen bir arkadaş sözüyle fark edersin.  Keşke farketmeseydim, keşke arasaydım içimde ”nedir bu acı?” diye, ama fark etmeseydim ne olduğunu çünkü derdinin dermanını bilip de çaresiz kalmak kadar acı verici bir şey olamaz. Ben durumumu kabullendim. Benim olmak istediğim yerde başkasının olmasını normal karşılıyorum artık çünkü ne elimden bir şey gelir, ne de bir şey olsun isterim bu saatten sonra. Ben kendi kendime tıkadım yollarımı biliyorum. mutlu ”O” ve bu beni de mutlu eder. O’nun kolları sarıldıkça başkasına ben üşüyorum, istiyorum ki o kollar benden başkasına sarılmasın. Sonra bir an durup düşünüyorum, özlemimi yok sayıyorum ve diyorum kendime senin olsa o kollar ne farkedecek bir gün her şey bitiyor bırak böyle ölümsüz kalsın, bırak bir umut, hayal edecek bir şey kalsın sana. 

Bazen bir dudakta hatırlarsın, bazen bir anıda unutursun. Bazen kokusu gelir burnuna. Hatırlamak doğru kelime midir acaba? Aklından hiç çıkmazken teninin pürüzsüzlüğü.

 Aydınlık bir gecede hapis kaldım. Sen en tatlı uykundayken, ben zalim acımasız bir aydınlıktayım. Dayanamaz gözlerim ve yüreğim darmadağın. Zorlukla açık tutuyorum gözlerimi. Yetmiyor sözcükler ağırlığını anlatmaya yüreğimin. Bazen dinliyorum söylediğin şarkıları ve sesini özlüyorum. Unuttum kokunu çoktan. Fotoğraflar zaten eskimiş birer hatıra sadece, iyileştirmiyor yaralarımı. Siması bulanık, aklı karışık, kolları herkese sıcak ama bana soğuk , kendisi uzak, sevgisi hiç olan adam neredesin? Yalvarsam gelir misin?

Eflatun gibi bir renk alıyor gözlerimi seni düşündükçe. Nedendir bilinmez hem mutlu oluyorum, hem de binlerce küfür savuruyorum. Seni gözlerimin göremeyeceği yere götüren uzaklara lanetler ediyorum.   Sözcüklerim bin pişman çıkamadıkları için kalbimden. Kilitledim onları oraya ve anahtarı da attım dipsiz bir kuyuya. Bir bir yaktım hislerimi alev alev yanan gözlerimde. İstemeye istemeye başkasının oldum, seni beklerken.  Günahlarımı saklayamam senden, kimseden. Aslında umurumda bile değil insanların bilmesi.  İncinmek bir alışkanlık olmaya başladığında anladım kaderimizi. Biz iki farklı mıknatısın aynı kutuplarıyız. Sen beni itiyorsun, ben seni. Ve bir terazi mütemadiyen tartıyor ikimizi. Hangimizde fazla varsa alıyor eksik olana veriyor bir el. Sen ne kadar günah işlediysen bende sana kızarken tüm kalbimle yana yakıla, pişman olacağımı bilerek ama kontrol edemeyerek işliyorum aynı günahları.  Hayat devam eder her zaman senin için de benim içinde. Üçüncü tekil şahıslar her zaman olacak hayatımda senin de olacağı gibi. Rahatsız değilim durumdan çünkü durumumuzu etkileyen üçüncü tekiller değil biziz. Bizde ne varsa doğuştan gelen bir lanet gibi peşimizi bırakmayacak. Üçüncü tekiller değişecek yerlerine yenileri gelecek ama biz ve lanetimiz aynı kalacağız. Paslanmayacak tek bir parçası lanetimizin ama biz yaşlanacağız.  Her zaman olduğu gibi ben uyanırken başka bir yatakta seni düşüneceğim. Her zaman olduğu gibi pişmanlığı sadece o zaman getireceğim aklıma ve bir saniyede toparlayacağım yüzümü eski halime döneceğim. Kalbimdeki ağırlık aynı şekilde var olacak şimdi olduğu gibi. Kimseyi almayacağım kalbime sen varsın diye ama yaşayacağım hayatı ve her şeyi tam zamanında yapacağım aynı senin de yapacağın gibi...