İnsanlar bir birindən ayrı qaldıqda, yaxud biri digərini itirdikdə beyinlərindəki xatirələr də zamanla öz canlılığını itirərmiş. Əvvəlcə üzləri yaddan çıxmağa, xatırlamağa çalışdıqca, daha da bulanıqlaşmağa başlayır. Daha sonra səsləri unudulur. Beynimizin bir küncündə axtarıb tapmağa çalışsaq da, o məlum səs aydın olmayan səslər arasında itib-batır. Beləliklə, bir insan bir insanın yaddaşındakı görüntüsünü zamanla sıfırlayana qədər unudar. Ən sona qalan qoxudur. Bəzi insanlar hətta qum saatından geriyə qalan son qum dənəciyi məsəli, bircə sevdiklərinin qoxusunu unutmazlar. Bunlar hamsı zahirlə bağlı olanlardır, əlbət. İş daxildə bir insanı unutmağa qaldıqda isə, bu tam başqa məsələ.

Bir qoxudur insana xatirələri, hissləri, o insanı xatırladan. Bir qoxudur insanı unudulmaz edən.