Møøn Gøddés

"içimin bir zamanlar ne kadar ölü olduğunu asla bilmediler, şimdi nasıl çiçek açtığımı da asla anlamayacaklar"

ve tüm savaşların, yenilgilerin, çabaların sonucunda o bir an geldiğinde anladım ki; bazı şeyler artık olmasa da olurmuş, hatta olmasa çok daha iyi olurmuş.

kırk yıl hatırlı o kahvelerin tortusu boğazımda düğüm düğüm şimdi. sizle değil dost, düşman bile olunmazmış.

durağan bir sessizlikte kalbimin atışları seni yedi yerinden bıçaklayabilir.

Bir gün uçurtmalarımla uçurumlara koşacağım, kuş olmayı dileyeceğim. Bir okyanusu kendi gökyüzümmüş gibi düşleyeceğim. Annemin yanaklarından öpeceğim, ona son kez gülümseyeceğim.

sana bakmak, bir mucizeyi anlamaktır.

afili cümleler kuramam ki şimdi. saat ilerlemeye devam ediyor bak. süslü kelimeler seçemem şu an, zamanımız yok diyorum anlasana. dinle beni. söyleyeceklerim bu kadar basitken, ne çok zormuş dile getirmesi. ben söyleyemiyorum. sen anla. ne olur anla.

“insanın içeriden kendine attığı kesiği, kimse dışarıdan dikemiyor.”

"ışıkları sen kapattın, ben de açmayacağım. karanlıktan korkuyorum ama merak etme halledeceğim."

gökyüzünün tüm yıldızlarının ışığı her daim üstünde olsun, minik kızım.

o kadar hiçbir şeye inanmıyorum ki her şeye inanmak için bir neden arıyorum. neyse ki sen varsın.

bir daha geri dönmeyeceğim diye çıktığın evin paspasının altına anahtar koymaya çalışıyorsun

insan doğar, büyür ve kaybolur. beni hiç mi merak etmedin.