Sena

geceleri uyutmayan, klavyeye mahrum bırakan bir filiz var. tüm fırtınalara göğüs gerebilen kar kış dinlemeyen, üstü toz kaplasa da zaman zaman solmayan ufak bir filiz. güçlü durabilmeyi gülümsemeyi şarkılar söylemeyi konserlere gitmeyi yaşamayı o filiz sayesinde beceriyoruz galiba. daldan koparmasınlar da solmasın da. ali ölmeseydi de tekmelenmeseydi de...

başlangıçlara tutunmadan yaşayabilir mi insan kestiremiyorum. umut etmeden hayal kurmadan sonu beklemeden. hiç bitmese demedim ben hiçbir zaman. belki kıymetini bilmiyorum yaşadığım anların belki de hiç yeteri kadar kıymetli olmadı hiçbir anım. anneme sarıldığım anlar istisna yalnız. umut etmek lazım  ama. bir kitaba hiç bitmese diyebilmeye ; bir günü, bir anı sonsuzluğa hapsetmek istemeye umut etmek lazım

uyuyamıyorum...