poignant in solitude

Tatlong taon na ang lumilipas nang ako'y tumigil magsulat sa blogger, ni hindi ko na nga maalala ang uname at password ko. Tumigil ako dahil naaalala ko ang mga naisusulat ko doong mga hindi magagandang bagay, tumigil ako dahil hindi ko na din kaya ang mga pangyayari at karanasan ko noon. Hindi ko makakalimutan ang huli kong mga salita na “ititigil” na pansamantala lamang ang mga ito, di ko aakalaing tatlong taon na. Marahil nagtataka kayo, tatlong taon na, dapat nakalimutan ko na iyon, bakit nabalikan mo pa?

Sige may sisisihin na akong tao, si blangko. Si blangko kasi nakita ko sa news feed ko. Ilang taon na din kaming di nagkausap, dati rati (noong akoy adik pa sa facebook at palagi pa akong nakaonline) paligi nag popop na may new facebook message daw ako galing sakanya. Random lang naman pinaguusapan namin noon, kung ano nalang ang maitanong at mapagusapan. Dati yun, alam mo naman ang mga tao, madalas magbago.

Si blangko ay isang magaling na manunulat (para saakin) madidiin ang mga mensahe at ang mga salitang binibitawan niya sa mga naisusulat niya.

Finofollow ko nga pala siya sa blogger. Madalas ko siyang binabantayan dati kung may bago siyang post dahil sabik akong mabasa ang mga sinulat niya, kung maitatanong niyo, mga sariling karanasan ang mga isinusulat niya, mga pangaraw araw na nangyari sa buhay lang naman niya.

Siguro na sabik ako kasi sumulat na siya ng tungkol sa akin, mga dalawang post yun, yung isa di niya binanggit ang pangalan ko ang isa naman any nabanggit. Di ko alam kung matutuwa ba ako o ano. (Pero deep inside natuwa ako kasi first time kong makabasa na ako yung main character) wala naman siyang binanggit na makasasama ng damdamin ko kaya siguro mas malaking porsyento ang pagkatuwa ko.

Anyways kaya ko nabanggit si blangko kasi binisita ko nanaman ang mga sulat niya. Tiningnan ko kung nagsusulat pa siya, at oo Nagsusulat pa siya. Naglevel up din ang appearance ng page niya, customized na kung baga. Pero di na gaya ng dati, paisa isa nalang ang post sa isang buwan pero mahahaba kada post. May mangilan ngilan na poems.

Tinangka kong balikan ang mga iyon dahil nararanasan ko nanaman ang mga mapapait na mga naisulat ko doon. Tinangka kong balikan ang blog niya (ni blangko) dahil nagbabaka sakali akong matagpuan ko ang blog ko sa comment section ng posts niya na anon naman ang pagkakagamit ko.

Siguro isa narin itong mensahe na wag ko nang hanapin, buksan, at basahin ang nakaraan. Itong mga nararanasan ko ngayon ay iba sa naranasan ko dati. Pagbigyan ang dati dahil lost pa ako at kinakapkap ko pa ang daan papunta sa enlightenment, kung baga sa ngayon may alam ka na kung ano ang mga dapat gawin. May step by step procedure na. Sana nga, nagbabakasakali lang.

Sana nga alam ko na, sana nga hindi na maulit ang dati. Saklap naman akala ko isang beses lang mangyayari yun hindi pala.

Salamat na rin kay blangko. Para sa iyo tong post na to. In repay for the things that you wrote about me, at para narin may post ako patungkol sayo.

Tama ka nga mature na tayo, iba na perspektibo sa buhay, kelangan may patutunguhan na ang mga bagay bagay. In short seryoso na dapat.