Pero ito na, biyernes na. Pero bakit parang walang excitement, hindi ganong kasaya.

Hindi ko alam, ano to? Bakit di ko gets, di ko makuha, ano ba talaga nararamdaman ko? Bakit parang blangko.

Hindi tulad noon, gigising ka, may pakiramdam na halo halo, kabado kasi may exam na nagaabang sayo pagpasok sa eskwelahan, may mga assignments na hindi pa natatapos, may mga project na palapit na ng palapit aa deadline.

Kahit mahirap, andon yung nageenjoy ka. Andon yung alam mo na mas masaya pa din ‘to kasi may mga kasama kang kaibigan haharap sa araw na yon.

Ngayon, ang blangko ng nararamdaman ko. Hindi ako malungkot, pero alam ko hindi din ako masaya.

Magsisimula at matatapos na naman yung isang buong araw sa trabaho na minsan nagpapabigat ng loob mo. Hindi naman sa hindi mo gusto yung ginagawa mo. Pero bakit parang walang saya?

Bakit parang nagsisimula at natatapos ang isang linggo ka naghihintay ka na lang mag biyernes. Matapos ang linggo, para sa natitirang huling dalawang araw ng linggo, mapahinga mo ang utak mo sa lahat ng nakakapagpabagabag sayo..

Ang gulo. Ang blangko. Ang kumplikado.

A perfect example ng lalaking walang balls.

Grabe, magiisang taon na pala. Ngayon ko lang naramdaman na kaya ko na ikwento. Kahit hindi na masakit, fresh pa din sa utak ko. Alam na alam ko nung panahon na yan sobrang tanga ko. Pero akalain mo yon, abot pala ako sa puntong natatawa na lang ako sa sarili ko kasi pucha? Naging ganyan pala ako katanga.

Pero habang binabalikan ko, napapailing din ako. Napapaisip ako, may ganito palang klase ng lalaki? May ganyan pala kaduwag na di kayang humarap para magsabi ng kung ano nararamdaman nya. May ganyan palang klaseng lalaki na hindi marunong manindigan?

Ito yung ilang araw akong seen, ilang araw ayaw sagutin tawag ko, umaabot ako ng 30 calls, hinahayaan lang magring yung phone hanggang sa magsawa ako. Takang taka pa ko bakit kaya, ano kayang nangyayari sa kanya?

Ilang araw pagtapos ng bullshit nating hiwalayan, malalaman ko na lang kayo na ulit ng ex mo.

Grabe. Solid. Nakakatawa na lang talaga sa ngayon. Like yuck, man, asan ang bayag mo? Naiwanan mo ba sa ref nyo?

Sobrang thankful ako, ilang months lang yung naging relasyon nating dalawa. Kasi ikaw yung tipo ng lalaki na walang paninindigan, hindi marunong humarap sa responsibilidad. Sobrang immature. Sobrang duwag. Hindi nga bagay ang label na lalaki sayo.

Hahaha wala lang randomly nakita ko lang to. Actually nasa ibang relasyon na ko ngayon. Nakita ko lang sya, natripan ko lang magkwento.

Ang tagal kong nagcocompose ng mga salita sa isip ko. Gusto ko kasing i-blog kung gaano ako nalilito sa mga kilos na pinapakita mo. Kung gaano ko kagusto itanong sayo yung mga bagay na malabo. Kung gaano ko kagusto sabihin sayo na ikaw yung gusto ko, ikaw yung lalaking pinapangarap ko. Ang hirap maging babae. Sabihin na nating, ang henerasyon ngayon, masyado ng moderno. Hindi na mahalaga kung ikaw na babae ang unang magsabi ng nararamdaman at magpakatotoo. Pero kapag andon ka na sa sitwasyon, mahirap at higit pa sa malabo. Hindi mo na alam sa paanong paraan mo sisimulan.

Hindi na ako nagpapakaimpokrita. Gusto kita, yun yung sigurado. Pero palaging andon yung takot. Sobrang takot na hindi parehas yung nararamdaman mo sa kung ano man tong nararamdaman ko. Takot akong mawala at masayang yung kung anong meron tayo. Kaya heto ako, makukuntento na lang sa pagiging kaibigan mo, palaging andyan kapag kailangan mo ng dadamay sayo.

Gusto kong humiling sayo ng higit pa, gusto kong alamin baka naman sakaling “pwede pala”. Gusto kong itanong sayo, saan ba ‘to papunta? Pero andon yung takot, yung kaba, yung mga naiisip ko na yung maging akin ka ay isang bagay na imposible, pangarap lang, guni guni lang at isang imahinasyon lang.

Hi,

Ako nga pala yung babaeng niloko mo. Lol. Joke.

Ako nga pala yung isa sa milyong milyong babaeng hindi exception sa pagiging broken hearted. Minsan mapapatanong ka na lang, bakit ba kasi kailangan ko pa maramdaman to?

Compulsory ba to sa adult life? Di ba pwedeng mabuhay lang ng okay lahat? As in sige, in love ako kahapon tapos patuloy lang na ganon. Hindi yung darating sa punto na biglang isang araw bago na lahat, wala ng “kayo” tapos gigising kang ramdam na ramdam mo yung sakit.

Yung sakit, yung bigat na hindi mo alam pano mo aalisin. Yung minsan mapapadasal ka na lang na “Lord, please wala po bang shortcut?”, “Lord, please heal me.”

Alam nyo, dapat may study na kung pano mapapabilis ang pagiging okay from being broken hearted. Yung tipong dapat may espesyalitista na tayong pupuntahan tapos may irereseta sya satin na gamot or may isusuggest na mga activities para mas mapabilis yung pag gaan ng loob mo. Ang saya siguro non noh? Tsaka panigurado ang yaman na ng specialist na yon, kung talagang may ganon. Lol. O diba, dami ko naiisip.

Ang main point lang naman nito, iniisip ko araw araw pano ako magiging okay. Regardless sa reason kung bakit ako broken hearted. Ayoko na lang I elaborate na niloko nya ko, na ginawa nya kong taga salo ng feelings nya sa ex nya na hindi pa pala nawawala, ayoko na lang sabihin na rebound ako. Promise, ayoko ishare na ginawa nya lang akong panakip butas sa putangina nyang feelings na sabi nya ako na mahal nya pero yung ex pa din pala nya. Ayoko nga sabi ishare, AYOKO!!!!


HAHAHA. Wag na magkwentuhan ng details. Okay lang ako… okay lang talaga…… as in minsan lang naman sa hi way, ayaw mo na tumingin sa stop light gusto mo na sigawan yung driver, sabihin ko na sige, sagasaan nyo nalang ako para tapos na tong paghihirap ko na to!!! HAHAHAHA CHAROT!!!!


Eto na nga, sa kamalas malasan.. Isa ako sa bilang ng mga kababaihan na gumigising sa umaga ng malungkot. Na sa buong araw, iisipin mo pano ka makakasurvive sa pain. Feeling nyo ba madaling mabroken? Hindi uy. Kasi buong pagkatao mo makkwestyon mo.

Unang tanong..

Ginawa ko naman lahat, bakit hindi nagwork?

Pangalawang tanong..

Ano bang naging mali ko?

Mga susunod na tanong..

Minahal ba talaga ako ng gagong yon?

May kulang pa bas a nabigay ko?

Kapalit palit ba ko?

Ako ba yung tipo ng babae na niloloko?

Hindi ba ko kaseryo-seryoso?

Tangina, ang daming tanong diba? Yan yung mga pinakamasasakit na mga tanong na pwede mong itanong sa sarili mo. Yung sila na nga nagloko, sarili mo pa din sisisihin mo kung bakit hindi nagwork. Kung bakit hindi nyo nareach yung level na isa isa nyo ng tinutupad yung mga plano nyo. Nakakagago diba? Nakakapucha! Sorry, daming mura nito. Ayoko na kasi magmahal. Char!!! De, outlet ko yan sa pagsusulat nito kasi seryoso, masakit.

Masakit na masakit pa din. Alam mo kung nakaharap ka lang sakin ngayon, gusto kong itanong. Bakit ako? Ano bang nagawa kong mali sayo? Kaibigan mo ko eh. Sana di na lang natin sinobrahan pa don. Kasi sana ngayon kaya pa kitang tignan ng wala akong galit na nararamdaman, kasi hindi ko matanggap na napunta ako sa tulad mo. Yung lalaking tulad mo? Na walang ibang alam kundi mangiwan sa ere kapag hindi na naayon sa plano nya yung mga nangyayari. Kapag unti unti ng nagkakaproblema, bigla kang mawawala. Anong relasyon ba yung gusto mo, yung puro saya lang? Walang ganon.

Yung mga pagsubok, problema, pagaaway na dumarating, yun yung nagpapatibay sa kung ano mang relasyon ang meron ang dalawang tao. Too bad, sa lahat ng problemang hinarap ko, duwag ka para samahan ako. Kasi sa lahat ng yon, wala ka. Kung andon ka man, ramdam kong pilit, ramdam kong instead na maramdaman ko yung pagkukusa, nararamdaman kong isa lang akong malaking pabigat.

Wag kang magalala, magiging okay din ako. Dahil kung meron mang may malinis na konsensya sa ating dalawa, ako yon. Ako nga pala to, yung babaeng minahal ka ng buo, nagbigay ng lahat sayo pero nakaya mong magago.