Bul beni kaybolmuşum

Mevsimlerin dörtten fazla olduğunu öğrendim.

Günleri saymayı öğrendim, ellerini tutmak için.

Şarkılara takılı kalmayı,insanlara dikkat etmeyip,

İlk önce seni,sonra seni,

en son olarakta yine seni düşünmeyi öğrendim.Bakışlarının fotoğrafını çekmeyi,

sonra o fotoğrafı içime asmayı öğrendim.

Sonra sen geldin.

Gelmenin bir insan için ne demek olduğunu da öğrendim.

sonra seni düşünerek yazdığım yazılarımda,

benimle konuştuğunu duydum.

Bir şehrin bir insan tarafından ne kadar güzelleşebileceğini senin yanında öğrendim.Şu an yanımda değilsin ama,

seni beklemenin heyecan verici olduğunu hissettim.

ondan sonra dünyanın yarısının,

yanaklarına sığdığını gördüm sen gülünce.

Masada unuttuğun bir hırkayı ne kadar önemsediğimi hatırlar oldum,sana sarıldım diye.

onun üstünde kokun olduğunu hatırlayınca,

senin için dünyanın en hızlı adımlarını attığımı da öğrendim. Seni ne kadar sevdiğimi.Sonra sen geldin işte.

Geçmişte yaşadığım herşeyi unutmak istediğimi fark ettim.Sırf kalbim gibi aklımda sadece sen ol diye.

Ellerimin ilk defa terleyişini öğrendim,

ellerini sımsıkı tuttuğumda yanında.

Hatta ve hatta baktığın bir insanı özlemenin ne demek olduğunu seninle öğrendim.

Sonra sen geldin işte.

Bunu her okuduğumda kalbim değişik oluyor insan evini kendi üzerine yapmalı ki başkası sizi yıkamasın. Kendi evim olmak için çabalıyorum her gün…