PİRAYE

nefesi nefese vurmaktır.

Gönlü fethetmek,

sağ yana da bir kalp koymaktır.

Sarılmak,

Yarayı sarmak, hasreti orta yerinden kırmaktır."

Çocukların uçurtmalarına benziyorsun, biliyor musun?

Sordum kendime neden ben?

hayatımın son seferine eğildiğim eylemsizlik durağındaki son yolcuyum.

Anlaşılmaz ağrıların kekremsi çürümüşlüğünde kayboluşlarımı sessizliğimle Haykırıyorum şimdi yazdığım dizelerde 

Kahkahası kalıyor dudaklarımda arınmaz saklanışların.

Kimliğimi örtbas ederken kül sözcükler, taşınmaz uçurumları sarıyorum yorgun gözlerimin ferine.

Yeniden ağlasın diye kantarda ağır gelen öfkeli akşamlarım.

Nara abanıyor ruhsatsız bakışlarım.

El uzaklığın tenimin her milimetrekaresini sızlatıyor.

Gözlerimi kefenliyorum hasretine bir ayıpsız kan vakti, yakınına iliştiriliyorum dolunaydan sürgün gecerin Sabahlarına

Biliyor musun, sanrıların yasak adımlarla yaklaşırken uykuna, ünlemi süngülenmiş şiir oluyor sana yüzüm.

Hadi güller yakıldı har için, sen niye çarmıhta düşsün şizofren güncene?

Salkım salkım tan yelleri estiğinde

Mavi patiskaları yırtan gemilerinle

Uzaktan seni düşünür düşünürüm

İstanbul

Bin bir direkli Haliç'inde akşamlar

Adalarında bahar Süleymaniye'nde güneş

Ey sen ne güzelsin kavgamızın şehri

İstanbul

Boşuna çekilmedi bunca acılar

Büyük ve sakin Süleymaniye'nle bekle

Parklarınla, köprülerinle, meydanlarınla

Bekle bizi İstanbul

Tophane'nin karanlık sokaklarında

Koyun koyuna yatan çocuklarınla bekle

Bekle zafer şarkılarıyla geçişimizi

İstanbul

Haramilerin saltanatını yıkacağız

Bekle o günler gelsin gelsin İstanbul

Sen bize layıksın bizde sana İstanbul

İstanbul

Boşuna çekilmedi bunca acılar

Büyük ve sakin Süleymaniye'nle bekle

Parklarınla köprülerinle meydanlarınla

Sıkıntı,stres,depresyon,gelecek kaygısı,endişe… Bunların hepsi ne kadar alışık olduğumuz kavramlar haline geldi dimi? Şehrin kalabalığı ve koşturmacası içerisinde kendimize ve sevdiklerimize çok az zaman ayırmaya başladık. Mutluluklar ve gülümsemeler suni ve geçici gibi geliyor artık.

Bizde  diyoruz ki farklı olup bu direnci kırmalıyız. Pozitif olup sıkıntı ve strese dur demeli, bazen kaçamaklar yapıp şehrin ve hayatın hızlı akışında kendimizi sıyırmalıyız. Kendimize ve sevdiklerimize zaman ayırmalı mutlu olmak için güzel vesileler bulmalı samimiyetle gülümsemeliyiz.

Mevlânâ Hazretleri bu hakîkati şöyle ifâde etmektedir:

“Hak yolunda okuduğun virdi, çektiğin tesbîhi terk edince zahmete, sıkıntıya düşersin, sana sebebi bilinmeyen bir iç sıkıntısı gelip çatar.

Bu sebepsiz üzüntü, bu iç sıkıntısı bir çeşit ihtardır. Bir çeşit terbiyedir. «Devam edegeldiğin virdini bırakma, eski ahdini bozma!» demektir.

Bu iç sıkıntısı, bu darlık, bir zincir şeklini almadan; gönlünü bağlayan, sıkan şey sana ayak bağı olmadan önce virdine devam et…”

Allah, merhametli olanlara rahmetle muamele eder. Öyleyse, sizler yeryüzündekilere karşı merhametli olun ki, semada bulunanlar da size merhamet etsin… “