ALEYNA

kendime doğru çevirdiğim bir bıçaksın, sen çözülememiş bir intihar girişimisin.

gece dörtte seninle beraber sokakta bağıra bağıra şarkı söylemek istiyorum.

ben, bana saklan diyenlerden hep kaçtım... delilikler yapmayı tercih ettim, saklanmadan ya da korkmadan. uydurulmuş kalıplara da sığamadım hiç. sevme dediler sevdim, güvenme dediler güvendim, gitme dediler gittim. kendi kalıplarım vardı benim onları bilerek yaşadım. belki hata yaptım ama öğrendim. insan en iyi dersi kendi hatalarından çıkartıyor.

gece su içmeye kalktığımda bile aklıma gelecek kadar nasıl sevdirdin sen kendini

öpüyorum. dudaklarım nerene denk gelirse.

‘kaynayan suyun fokurtusu eşliğinde o her zaman ki hikayeyi anlatmaya başladı. kendini tam on bir katlı bir “binadan atan bi” adam varmış. atladığında zaman o kadar yavaş geçmeye başlamış ki binanın her katında hayatından bi’ kesit görmüş. en üst katta doğumunu, sonrakinde ağlattığı güzel kadını, bir sonrakinde babasından yediği ilk dayağı, sonrası, sonrası ve sonrası. en son yani yere çakılmadan önce kendini görmüş. tıpkı az önceki gibi bir binadan atlayıp hayatını seyrederken...’

canımın çiçeği, ufacık bir yanlışta bütün bi kağıdı buruşturup atmayı bırak

her gece kafanı yastığa koyduğunda aklına gelen tonlarca düşünce, beyninin içinden geçen binlerce cümle, silüet... dile getiremediğin kelimeler. sıcacık bir tene ihtiyaç duyuşun, kirlenmemiş, kirlense bile bir tarafı temiz kalmış bir kalbe hasret kalışın. düşünceler... yıpratır, insanı boğazlar, pis pis güler. bazen biriyle son sarılmamızdır, bazen ise son konuşmamızdır. şu an gülüşüp eğlendiğimiz insanlar, değer verdiklerimiz, 5-10 yıl sonra yine hayatımızda olacak mı? aynı yolda mıyız? yollarımız farklı olsa da bir gün yeniden kesişecek mi? belirsizlik. beklenti insanı ne kadar sert bir psikolojiye sokuyorsa, düşünceler bizi öldürür. şakaklarımızdan bıçaklar, öylece bırakır ve gider. biraz önce olduğu gibi...

ihtişamlı bir kütüphanenin, en üst rafındaki kitap gibisin.

vefasız ve nankörün yası üç gün tutulur. tekrar ediyorum vefasız ve nankörün yası...

boşluğa düşmek değil, boşluğa dönüşmek

durduramadığın acıya ayak uydurmak

son damlaysan gel beni taşır

cildinin ve ruhunun derinlikleri arasında gizli gök adaları var.

bu şartlar altında ben seni öperim

elindeki şarap bardağını uzun, ince parmakları ile kavradı. ağır adımlarla bana doğru döndü. kendimi gördüğüm gözleri, sarhoşluğun, belki de biraz ağlamış olmanın verdiği mağrurlukla kırmızının en güzel tonuna bürüşmüşlerdi. yalpalayarak adımladı yanıma kadar. minderleri usulca sürükleyerek yanıma oturdu. hep dokunmaya kıyamadığını söylediği saçlarıma, tek tek öpülesi parmaklarıyla aralarından geçirip sevdi. derin ve titrek bir nefes aldı önce... “kalkayım ben, evde çiçeklerim bekler’’ dedi. kafasına koymuştu bi kez tutamazdım. “bizim çiçeklerimiz’’ dedim. “onlar hiç açmadı ki rasim. hiç.” dedi. gitti. bir daha görüşmemek üzere. o çiçekler kadar sevmedi zaten beni, sevemedi.