Zamanın dışında

Kendi içimde kaçıncı cenazedeyim bilmiyorum.

Güvenmek artık masallarda kaldı.

Aklımdasın diyen balıklar, ömrümsün diyen kelebekler gördüm.

Dünyam başıma yıkılıyor sanmıştım hayat yeni başlıyormuş

Ne birisi ile konuşasım var, ne de bir şey yapasım, zamanında iyi gelen her şey şuan o kadar anlamsız ki...

beni göğsünde uyutamaz mısın. gebereceğim artık uykusuzluktan, kabuslardan, yalanlardan dolanlardan. sadece bir kaç saat beni göğsüne yatırmaz mısın

Sen gittiğin her yerde sevilmişsin. Ben bir gece ellerimde kan, neye üzüldüğümü unuttum.

neden bu kadar yalandın ve ben neden bu kadar inandım

savaşacak bi yanım kalmadığı için çekiliyorum

bu gözler çok gözyaşı döktü tenhalarda

sen sana benim bile konduramadığım her şeyi kendine öyle güzel yakıştırıp bir bir yaptın ki,busun işte sen.bana da yazıklar olsun,yanılmışım

gün gelir en sevdiğin felaketin olur. bu böyledir.

Ve bir noktada sevdiğimiz insanlar bizi sevmeyi unuttular.

"Böyle mi olacaktı, insanı sonsuz derece mutlu kılan şey, aynı zamanda üzüntüsünün kaynağı mı olmalı?"

Ben yüzlerce kez toparlanmış dağınık bir odayım, kimse anlayamaz beni.