çile

zamanın bana bu kadar gaddar davranacağını hayal edemezdim. büyürsem her şey düzelir diye düşünüyordum. düzelmese bile her şey gözümde basitleşir sanıyordum. hayat beni sanrısıyla yaşatmayla yeminliymiş gibi davranıyor. elimden hiçbir şey gelmediğini anlıyorum artık. ne kadar istesemde ucundan tutamayacağım bir şeylerin. zor olsa da anladım ve yemin ettim. beni yanında istemeyenin üşüdüğü sırtına yelekle koşmayacağım. beni istemeyeni bende istemeyeceğim. bir de, babamı çok seveceğim. zamanında beni ertelediği her olaya şu an koşmasını, bunun farkına varmasını. yüzüme baktıkça pişmanlığını, yaptığı şeyler için yüzümün güldüğünü görünce onunda yüzünün gülmesini. hep çok seveceğim.

"beni sana yaklaştıran eziyeti öpüp başıma koyuyorum.."

seni korkunç derecede çok seviyorum

bakın işte bu ben. ben. ben.

“kimsenin seni tanımadığı bir şehirde, balkonda, kocaman bir hırkanın içinde olsan şimdi sen. bir şeyi terk etmiş olsan. mesela bir şehri.”

sen yanımdayken kafamdaki seslerin hepsi susardı.

Bir ülkeye karşı çıkabilirim, toplumla savaşabilirim, gücüm her şeye, herkese yeter. Bir sana yenilmek istiyorum. Sana yenilmek çok onurlu. Sana kaybetmek en büyük zafer. Sana esir düşmek ne güzel aidiyet. Seni sevmek çok güzel bir ev.

sadece seni gören bi pencere istemiştim. yüzüne öyle hasretim.

Sen önüne bakıyorsun bende sana, hiç denk gelemiyoruz.

seni bir yabancı gibi karşıma alıp bunun dayanıklı bir şey olmadığını, sürekli kılınamadığını; çünkü aşkın yapılan bir şey olmadığını, başlangıçta bir melek konduğunu sonunda da bir kelebek öldüğünü, yani kısacık sürdüğünü, oysa hayatın bir korkular ve alışkanlıklar bütünü olduğunu, bütün bunları sana nasıl anlatacağım?

hiç yokken bile, herkesten daha çoksun.

Fakat buysa gurursuz olmak; iliklerime kadar özledim.

şairin “sandım ki güzelliğin cîhanda bir saltanatın güzelliğiydi.” dediği en kederli yanılgıydın.