haftalık albüm önerileri

Albümün geneli gibi lo-fi estetigine sahip bir sarki Thames Water. Ilginc olan iki birbirinden bagimsizmis gibi duran bölümden olusmasi. Sarkinin ilk yarisinda büyük sehir hayatindan dert yanan bir Marshall var. Tutkulu vokallerini kullaniyor. Sonra ritim hizlaniyor ve tamamen farkli sayilabilecek bir sarkiya geciyoruz. Bu kisim daha dans müzigi havasinda.

Hışır hışır, gürültü arka plan belli belirsiz piano ve bass seslerini bastırıyor. Marshall'ın sesi de bu cızırtıdan nasibini almış. Sadece snare drum kendini bu boğuk bütünlükten dışarı çıkarabiliyor gibi. Solo kelimesi son hecesinde uzatilmis, so low gibi duyuluyor.

Sabah'ta öfkenin dile getirildiği tek şarkı Yeşil Çimler gibi görüyor. Diğer kişiye olan öfkeden ve bıkınlıktan bahsederken Nilipek'in sesi yine de sakin, sadece nakaratta hafif bir iritasyon hissediliyor. Vokallere zıt olarak, enstrumanlar albümdeki diğer şarkılara göre çok daha uyumsuz melodiler çalıyor, ayrıca kullanılan akorlar da birbirlerinden kısmen uzak. Uzun tınlayan gitarların ve şarkının sonunu oluşturan enstrumental kısmın da katkısıyla saykodelik bir etki yaratılmış. Müziğin kesinlikle sözlerin önünde durduğu bir şarkı. Ayrıca şarkının sonundaki gitar riffi ne kadar Depeche Mode'un I Feel You'sunun sonundaki riffe benziyor. İkisini değiştirerek çaldığımda sanki aynı şarkıya ait olabilirlermiş gibi duyuyorum. Kim bilir, belki bir esin kaynağımıştır.

Öncelikle şarkının sözlerini övmek istiyorum. Kapalı bir anlatım, başladığı yerden bitiriyor, tek bir durum üzerine, dağılmadan metaforik olunabilmiş. Hani ne göze sokar cinsten, ne de aşırı belirsizliğe düşmüş. Olayı değil hissiyatı aktarıyor. Kelimelerle ustaca kurulmuş yapı. Müzikal anlamda da benzer yollardan gidilmiş. Aynı basit melodiler, farklı yerlerde, küçük çeşitlemelerle kullanılıyor. Şarkının geceden sabaha geçmesi ise farklı melodilerle belirtildiği gibi, aynı zamanda pesten tize çıkılması da gün doğumunu simgeler nitelikte. Tüm bu anlatımsal teknikleri çok başarılı buldum.

Hem eşlik eden elektro gitar, hem de güzel geçişlerle birbirine bağlanan, sağlam kısımları bakımından Şapka, albümdeki en başarılı şarkı bence. Müzikal olarak kişiliği olan bir şarkı, kendine has bir havası var. Tekrar dinlemekten bıkmayacağınız zenginlikte.

Yavaş ve ağır gelişen Fade Away Slow, Tamaryn'in Cranekiss'deki daha önceki albümlerine en çok benzeyen şarkı. Nakarata gelindiğinde tepe noktasından düşüyormuş etkisi oluşuyor. 90'larım shoegaze soundu nostaljik bir şekilde benimsenmiş.

Collection hem synthesi hem de popu bol bir şarkı. 80lerden fırlamış gibi. Tamaryn her ne kadar Martin Gore hayranlığını getirmiş olsa da, bu şarkıda daha çok Depeche Mode'un Vince Clark'li zamanından esinlenmiş gibi duruyor.

Softcore, bass ağırlıklı, karanlık bir şarkı. Joy Division stilinde. İsmiyle tutarlı bir şekilde şarkının ortalarında organzm olan kadın sesleri duyuyorsunuz. Daha önceki albümlerde sadece ima edilen erotizm, bu albümde çok daha direkt tematize edilmiş gibi duruyor.

Şarkıyı ilk dinlediğimde şimdiye kadar yaşadığım en bariz sinestezi halini yaşadım. Şarkıyı başlatan gitar akorlarında doğada bulunan bütün renklerin gökkuşağı gibi dalgalandığını hissettim. Tamaryn'in tarzında çok da alışık olmadığımız parlaklıktaki şarkı, nakaratta beklenmedik geçişler yaparak bildigimiz pop şarkılarından olmadığını belli ediyor.

Şarkı, istekleri yok eden bir makine hakkında. En sevdiğim sözler, anlatıcının, çok sevdiği yargıçlı tv- programlarını kaçırıyor olmasını bu makine sayesinde umursamadığını söylemesi. Müzikal olarak, şarkının omur iliği sürekli tekrar eden bas melodisi. Değişen gitar ve davul bölümleri sanki bas melodisinden türemiş ve ona çeşitlemeler yapıyormuş gibi.

Uzun süre titremeye devam eden akorlar ve şarkıyı hareket ettiren bas melodilerinin birlikteliği... Basit görümün altında yatan detaylar... Azla maksimun etki...