Merhaba.

Mutfak masasında hep oturduğun yere

Koltukta uzandığın o köşeye

Yataktaki boş yerine

İyi olmak yetmiyor

Tamamlamıyor beni

İyi olmak, sadece bir başlangıç yaratır

Yarım bırakır, uzunca baktırır arkasından

Kanımda yetimlik, kanımda sürgün var

Dağından

Bin yıldır yuva olan dağlarından ovalara sürülmüş

Ovada yetim kalmış bir soydan geldim

Ev nedir, kök nedir bilmem

Bilemem yapraklarımın nerden sulanacağını

Bilemem kalplerin neden bana ısınmadığını

Ben olmak yetmiyor

Ben olmak, sadece bir başlangıç yaratır

Bazen sonunu bilirim bu başlangıcın

Sonrasında

Hep üşürüm insanlar bana bakarken

Bilemem nasıl sevilir, gözlerimi ayırmadan

Gözlerinden, ellerinden, yüreğinden

Ellerim parçalanmasa

Bu yetimlik hakkına

Bir kez okşardım saçlarını

Her sözüm, bir söz olsa

Kanamasa kelimelerim bu kadar

Bu sürgünün hakkına

Merhaba, mektubunu aldım bütün cümleleriyle :)

Bununla karşılaşmayı hiç beklemiyordum. Üstelik bu kadar derinden bir mutluluk hissetmemiştim uzun zamandır. Çok teşekkür ederim samimiyetin, duaların ve nezaketin için. En sevdiğim hediye hatırlanmaktır, çok güzel bir zamanda geldi :) Eminim geçen zamanda sen de çok değişmişsindir. İyi sebepler bizi bulmasa da yaşıyoruz değil mi? Ne kadar değişsek de, orada, eskiden olduğum kişiyi bana hatırlattın. Etrafımda onu tanıyan pek kimse yok artık. Mektubun bana iyi bir sebep verdi bu yüzden.

Bana bir iletişim adresi bıraktığın için çok sevindim. Yazacaklarımı oraya saklamak istiyorum. Hala bir anlamı var, seninle yeniden karşılaşmak çok güzel.

uzun zamandır içinden çıkamadığım konu beni bu ukdeye eriştirdi. sürekli bir mızrak tasviri kafamda. sol göğsüme saplanıp çıkıyor, tekrar saplanıyor, tekrar. ve tekrar. isabet ettiği bir şey yok. kalbim atmıyor ya meğer yokmuş yerinde. kalbimin olmadığı o boşluk ağrıyıp duruyor. ukde. oraya yerleşmiş. ben anlamını bugün kavradım. dilimde değilmiş. anladım. ben kaç gece yüreğim elimde sana bir sırrımı söyleyecekken vazgeçmişim. keşke bilseydin. ben keşke. bilebilseydim. keşke başka bir yol bulabilseydim. keşke bu kadar keşke demeseydim. 

bir karar verdim ve beyan ettim. benim elimden gelen bu. doğru ya da değil. daha sonra büyük yaralar bizi mahveder dedim. bu tuz o yüzden. denedim. küçücük bir şey. sor diye. sormadın. sormadın. sormadın. sormadın. sormadın. sormadın. unuttum. sormadın. sormadın. sormadın. sormadın. sormadın. 

ukdenin ne olduğunu biliyorum. dilimde değil. elimde değil. içimdeki o boşlukta yeri. benim yoldaşımmış. bilememişim. hangi hayal dünyasında gözlerimi bir kediye vermiştim? onun gözünden izlemişim. ben sana görüyorum diyecektim. görüyorum. görüyorum. yanlış. hayal görmüşüm. rüya. suyun altında.

“Bütün güzel şeyleri paylaş fırsatın olunca lütfen,“

bazı fotoğrafların içinde kayboluyorum. benim için ifade ettiği, çekildiği o andan fazlası oluyor. bak, yıllar önceden gelmiş gibi. mutlu, küçük bir an. bir filmin son sahnesi. yazmadığım mektuba iliştirdiğim bir kart. huzurlu tren yolculukları. hafif yanmış bir fotoğraf. işte böyle. ve bunlardan uzakta. takıldığım ağaçlardan, kaçamadığım güneşlerden bir cevap bekliyorum. kendimden. bir. cevap. bekliyorum. biraz anlayış. 

merhaba. ne yaparsam yapayım bir şeyler yetişmeyecek ya da bazı parçalar çantanın dışında kalacak biliyorum. yine de toparlanmalı ve yola çıkmalıyım. zaten bu şey, helallik alma postu.  etrafımda ayrı ayrı kişiliklere (onların ilgisine göre seçerek) başıma gelenlerden, yeni keşfettiklerimden bahsetmek için yanıp tutuşurum. ama biliyorsun, hepsini sana anlatmak için biriktirdiğim zamanlardan geçince pek hevesim kalmadı anlatmaya dair. bak bunu taslaklara atalı on gün olmuş. neyse. son gezimizin dönüş yolunda fark ettim durmadan bu şarkıyı mırıldandığımı. işte öyle burayı geçelim.  bu interrail uğruna yaz stajım ve bir ders  projem kalmış olabilir. olsun. ne diyorduk; bu yaşlar bir daha gelmez. inşallah güzelliklerle karşılaşırız. hepimiz. sağlıcakla kalın, hakkınızı helal edin. sizi seviyorum. 

bunların hepsine yabancıyım. yalnızca gülümsemek kalmış. bunu da sevmiyorum. umut edip şifa diliyorum. belki düzelir hepsi.

çiçek suları içtim. ve dumanlar. beni kahreden bir kitap okudum, kahretmeyen bazı öyküler. ikindi uykusu sonrası biraz daha çiçek, ıhlamur yaprakları. güneşin doğduğunu fark etmedim mesela bu bir şey. gün geçti, göğüs kafesime soğuk rüzgarlar doldu. yavan selamlar verildi, nasılsınlar, prosedürler, çay hiyerarşisi. dinliyormuş gibi, önemsiyormuş gibi, seviyormuş gibi yapıldı. ev sıcak ama buz kesti her yanımız. daha uzak daha yavan selamlarla eve dönüldü. 

ev de uzak. birbirini görmeyen kalplerden biri sıkılıp yaklaşıyor. bir karşılığı yok. beni mahvettin diyemiyorum. bak un ufak olduk diyemiyorum. böyle olmuyor artık anne diyorum. -muş gibi devam ediyor. ama suskun. mesela bu da bir şey. bugün artık hiçbir şeye karşı bir isteğim kalmadı. anlıyor musun? kendimi tümüyle anlatamam. böyle çözülmeyecekse de dursun. sade birkaç kişiye bu kadar görünür olabilirdim. onlar da asla yüzünü dönmedi. denediysem alaycı gülüşlerle karşılaştım. ev kadar uzak yalnızca.