Zaman hiç bir şeyin ilacı olamaz, acıların sadece üzerini örten, gizleyen, aynı zamanda da en derinlere kalıcı olarak kazınmasını sağlar

yeniden

Uğrunda hayallerimden vaz geçip, peşinden koştuğum sevgi kırıntısı... Sadece hayallerimi değil benliğimi de aldın benden. Olmak istediğim değil, olmam istenileni tercih ettim ve kendime değil sadece ihtimallerde olan o ufacık sevgi kırıntısına tutundum. Bu tercihi yapmak zordu. Ama en zoru da ömrünü adadığın amacın hiç bir zaman gerçekleşmeyeceğiyle yüzleşmek oldu. Ben yüzleştim, hem de defalarca... Her defasında da alışmak için söz verdim kendime. Bir daha asla bu yüzleşme için üzülmeyecektim, alışacaktım artık, kabullenecektim. Kabullendim de aslında ama boğazımdaki o düğüm hiç çözülmedi. Her defasında daha sıkı düğümler attılar üzerine. Ben savaşmaktan, inanmaktan, sığınmaktan vazgeçtim de hayat her defasında beni aynı şeyle yüzleştirmekten vazgeçmedi. Buna daha ne kadar dayanırım bilmiyorum. Alışabilir miyim? Sanmıyorum..

Yeniden bana hiçte yabancı olmayan o huzursuzlukla baş başayım, yeni sorular ve yeni kaygılar.. Hepsinden kaçmak kurtulmak istiyorum. Artık çok yorgunum, bu savaşta kim galip gelir bilmiyorum ama ben mağlubum..

Hiçbir yere ait değilim. Her yerden gitmek istiyorum

Huzuru anlatamam ama fotoğrafını çekebilirim