Lac du Bourget, décembre 2023 © marinebeccarelli

Πίσω στο νησί μου που η ψυχή μου αγαπά

Μα ένιωσα μια μέρα πως δεν με χωρά

Που όταν ήρθε η ώρα φύγαμε σαν τα πουλιά

Όλες οι σκηνές της ταινίας μου ήταν πολύ οικείες καθώς και τα αραβικά σαν γλώσσα.

Ένιωσα ότι ταυτίστηκα πολλές φορές. Αρχικά , με το γεγονός ότι αισθάνονταν στην απέξω επειδή δεν καταλάβαινε την γλώσσα τους. Την επιείκεια και την Ευγένεια που έδειχνε όταν λαμβανε θρασείς συμπεριφορές. Επειτα, τις συνεχείς παρατηρήσεις για το τι επιτρέπεται και τι όχι. Δεν μπορούσε να είναι ο εαυτός της ή να προσφέρει όπως εκείνη αισθανοταν.

Δυστυχώς ,έχω έρθει σε αυτή την θέση πολλές φορές. Δεν αισθάνομαι ότι μπορώ να προσφέρω με τον τρόπο που μόνο εγώ γνωρίζω και αισθάνομαι. Συνεχώς, πρέπει να τηρείς κανόνες και στην πραγματικότητα να μην παράγεις έργο. Το ερώτημα είναι γιατί να θες να είσαι σε ένα τέτοιο σύστημα ;

Είχαμε κάτι κοινό με αυτή την γυναίκα , ένα προσφυγοπουλο που ονομαζόταν Αχμετ και μου θύμισε πολύ όσα έζησα μαζί του. Μπορεί από τα 20 παιδιά να μην σου δίνει σημασία κανένα αλλά αν εργαστείς με τον έναν , γεμίζει η καρδιά σου. Δεν με ενδιέφερε κανένας και τίποτα , παρά μόνο το χαμόγελο του κάθε φορά που έκανα κάτι βοηθητικό για εκείνον. Ελπίζω να με θυμάται όπου και αν βρίσκεται...

Άραγε όταν προσφέρεις πολλά σε ένα προσφυγοπουλο και εμπειρίες μοναδικές του κάνεις κακό που θα αποχωριστείτε και δεν θα ειδωθειτε ξανά ή του κάνεις καλο γιατί θα έχει να θυμάται όμορφα πράγματα μέσα στην ''μαυριλα'' που ζει ;

Πολλές ερωτήσεις μου αναγεννήθηκαν πολλές αναμνήσεις θυμήθηκα και κάπως νιώθω ότι μου έλειψε κάθε στιγμή που είχα ζήσει σε αυτό τον χώρο.

Και αν τελικά ισχύει η φράση από το βιβλίο <<είσαι γαμάτος , είσαι γαμάτη >> :

<< Όταν είσαι στο σωστό δρόμο και στη σωστή κατεύθυνση που σε οδηγεί η καρδιά σου , το σύμπαν θα κάνει τα πάντα για να σε αποθαρρύνει προκειμένου να επιστρέψεις στον παλιό σου εαυτό , σε αυτόν που μέχρι τώρα είχες συνηθίσει. Επομένως , κάθε φορά που θα βιώνεις κάτι αρνητικό αντιμετώπισε το σαν σημάδι ότι πρέπει να συνεχίσεις >>

Εάν τελικά , ισχύει η φράση από το βιβλίο; Εάν τελικά εκείνος ήταν ο δρόμος μου αλλά εγώ φοβήθηκα και έκανα πίσω; Κάθε μέρα βίωνα και κάτι περίεργο , έβρισκα συνεχώς εμπόδια μπροστά μου...

Το πεπρωμένο σου:

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ'ακούς

Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ'ακούς.