hep başkalarının gönlü olsun diye uğraştım. hiç benim gönlüm olmadı. hiç kimsede benim gönlüm olsun diye uğraşmadı zaten.

sevilme arzusuyla yaşamak nasıl bir his bilemezsin sen.

geçenlerde bir arkadaşı “sen nesi oluyordun, neydiniz?” dedi. bir soruya cevap verememek hiç bu kadar ağır hissettirmemişti.

benim bileklerim daha yeni iyileşiyordu ve sen yine elime bir jilet tutuşturdun.

sevgili günlük, bugün mahvoldum. bugün binalar üstüme devrildi. bugün gökyüzü tüm gözyaşlarını benim için akıttı. bugün benden geriye hiç bir şey kalmadı.

bak kızım, sen zehri bile bile içtin. sen dikenlere bile bile dokundun. sen acıyı bile bile tattın. sen zihninde bir şeylerin değişeceğine inandın. son saniyesine kadar değişeceğini hayal ettin. değişmez. ne zehirleyen değişir. ne dikenleri olan değişir. ne acıtan değişir. sen değiştirmeye çalıştıklarınla binlerce kez ölürsün. onlar ise durmadan seni öldürür.

kulağımda yankı bulan melodi son buldu. melodi bitti ben öldüm. sen gittin ışıklar söndü. ben yandım sen kaçtın. şimdi sessiz ıssız bir yerde dizlerimi kendime çekmiş bana eşlik eden gözyaşlarımla bu satırları yazıyorum. kalemim kırık. ruhum kırık. ruhum acı çekiyor. yalvarırım biraz aydınlat yolumu. ihtiyacım var.

Bir sevgisizlik var içimde. Bir yanım deli gibi sevilirken, bir yanım sevgisizlikten ağlıyor. Bense sevilmeyen tarafımı hep bedenimde daha ağır hissediyorum. Gülüyorum, geziyorum, lakin kendimle baş başa kalınca gerçekler sert bir rüzgar gibi yüzüme çarpıyor. Yoruldum biraz. Dinlensem, zihnim ayaklanıyor. Koşsam, ruhum isyan ediyor. Bir zemherinin ortasında cayır cayır yanıyormuşum gibi.

Hayatımın en acılı noktasında durmuşum sanki. Hayatlar devam ediyor, insanlar ölüyor, insanlar doğuyor ama ben o nokta da durmuş kendimi arıyorum. Bir yerlerde kendimden bir parça arıyorum ama bulduğum hiçlik. Geziyorum, tozuyorum, kahkahalar atıyorum lakin hep bir boşluk var içimde. Hep bir eksiğim sanki. Öyle bir noktadayım ki ne ilerisi var ne gerisi. Hissetmeye ihtiyacım var. Bir kere de olsa ruhumu, benliğimi hissetmeye ihtiyacım var.

Yarım kalan cümlelerimin altında yatan çığlıkları hiç duymadın.

Ördüğüm duvarlardan şikayet ederdin hep, oysaki o duvarların arkasında çiçek yetiştirdiğimden bihaberdin.

Küçük kızı gecenin karanlığına mahkum ettiler, o da yıldızları yarattı.

Hep hüzün var gözlerimde, nereye baksam gözlerim dolu dolu. Acılarım sel olmuş, ruhumdan taşacak gibi. Mahvoluyorum ama gülümsemeye devam ediyorum. Birilerinin omzumdan tutup “Bak sen iyi değilsin, ben bunu görüyorum.” demesine ihtiyacım var. Hayır, istediğim şey iyi olmamı sağlamaları değil, istediğim şey iyi olmadığımın farkına varmaları.

Geçmişten geriye kalan yorgunluk gözlerimde, hüzün dudaklarımda.

Mezarlıklar öyle bir yer ki yüzlerce ölünün arasında kalbindeki acı dipdiri oluyor.