ZOEY'S MIND MAP

Bazı günler gözlerimi kapatıp sadece çocukluğumu düşünüyorum. Artık kokusunu hatırlayamadığım evleri hayal ediyorum.

Mavi var. Mavi hep var… 

Kafamın içi. Kafamın içindeki bütün anılar parça parça. Şimdi ben iki şehir arasındayım, birisi gerçekten bilmiyor beni öteki artık hiç tanımıyor. 

Hayat böyle. Bu kadar. 

Hiçbir yangının sonsuza dek sürmeyeceğini kendi kafamın içindeki cam kırıkları birbirine çarpmayı bıraktığında anladım.

Kendimi tanımaya çalışırken yaşlandım. Kafamın içi hala varoluşumla yok oluşum arasındaki ince çizgiyi çizen sorularla dolu. 

Herkes nerede? Ben çok sorarım bu soruyu. Günlük hayatımda da çok sorarım. Kendime de sorarım. Neredeler gerçekten. Nerede o kalabalıklar, o meydanlara sığmayan kalabalıklar. Çoğunlukla kendimi çok yalnız hissediyorum. Bu küçüklüğümden beri içimi beni kemiren bir duygu. Alışmak zorunda kaldığım. Alıştığım. Sonra unuttuğum, sonra tekrar tekrar hatırladığım. Yalnızlığı hatırlamak çok acı verici. Unutması çok kolay. Onlu yaşlarımın sonları ve yirmili yaşlarımın başları yalnızlığımla gurur duyduğumu kendime inandırmakla geçti. Çok yalnızdım, çok mutsuzdum ama ağlamaya ve anlatmaya korkuyordum. O günleri unuttum. Unutmayı seçtim. Şimdi birisi gırtlağıma basarcasına, nefessiz bırakarak hatırlatıyor o zamanları bana. Bu neyin pratiği kendini affedip onunla barışmanın mı yoksa iç güdüsel olarak kendini korumaya çalışmanın mı? Yoksa dünden bugüne hala çok yalnızım da kendimi mi kandırıyorum... Cevapları şimdilik yok. Bulursam eğer o cevapları buraya yazarım. 

Hepsi bana dair. Hepsi benim içimden. Hepsi benim aklımda. Unutmayı da, hatırlamayı da ben seçtim. Özlemeyi seçmemiştim, sevmeyi de. Basit kelimeler gibi gözüken fiilerin hayatımı nasıl bu kadar değiştirdiğini hep şaşkınlıkla ve bir noktada hayranlıkla izledim. Sonunda gözümü hep günlük objelerden ayırıp gökyüzüne bakmayı seçtim. En bilinçli seçimim bu olabilir. Mavi bir boşluğun ortasında ben ondan o kadar uzakken aradığım herşeyi orada buldum.

“Unutmayı, unutsaydım eğer onun adı gene unutmak olur muydu?”