ayy

Bu savaşı kaybettiğini, sana olanlardan bahsetmediğim zaman anlamalıydın.

Sürekli kafanın içinde dönen bir plak. Ne eksik ne fazla.

Sen her an gidecek gibiydin, beni buna alıştırmıştın. Şimdi gelip sevdiğini hissetmiyorum diye sızlanıyorsun.

Müzeyyen, bedenimde bir çizik olmasın diye kalbimi yerinden çıkarıp öyle bıçakladılar.

güzel ihtimalleri çöpe attım

bomboşlukla bombokluk arasında mekik dokuyorum

yıkılırken ellerim cebimdeydi

bir gün özgürlüğümü alıp geleceğim sana.

gözlerinden akan yaşların sayısı ezberimde

''Şöyle diyordu satırlarda: Farz et ki öldün ama o kadar hazırlıksız öldün ki ağlayarak yalvardın, sana tek bir gün vermeleri için yakardın yaradana. Sonra sana bugünü hediye ettiler. Sadece yirmi dört saat. İşte bugün kalan son gününmüş gibi yaşa..''

Tütmeyince yanmıyorsun sanıyorlar.

“Bugün Van Gogh, ona yemek vermeyecek restoranların duvarlarını, onu akıl hastanesine kapatacak doktorların muayenehanelerini ve onu hapse tıktıracak avukatların yazıhanelerini süslüyor.”

Anla, ben sensiz yapamıyorum.

O olmazsa yaşayamam dediğim bir sürü insan kaybettim ve yemin ederim geçmeyen acı yok.

ben eskiden sevgi her şeyi çözer sanıyordum aynen çözer enayi