“bir kadına sevdiğim ve değer verdiğim için sarılırım, yoksa nikah cüzdanım olduğu için ya da cinsel açlıkla dolaşıp durduğum için değil.”

“senin boş, geveze topluluklarında bulunmaktansa, düşünceleriyle baş başa kalmayı yeğlediği için ona asosyal dedin. içinde bulunduğun soysuzluk uçurumunda, onu ‘anormal’ olarak, ‘normalliğin’ baş örneği diye kendinle karşılaştırmaya cüret gösteriyorsun. onu kendi darkafalı ölçülerinle tartıyor ve senin normallik beklentilerine uymadığını saptıyorsun. sen vicdansızlığınla, darkafalılığınla, yanlış düşüncenle, toplumsal gelişmeye on yıl bile dayanamayan kesin dogmalarınla onu böyle yaptın. onun düşüncesi doğru ve süreğen olduğundan, senin düşüncen darkafalı ve kısa menzilli olunca da, onu parya yapan sensin, küçük adam.”

“sen unutursun. ama büyük insanın özelliğindendir unutmamak, kin gütmemek, ama senin niçin böyle bayağı davrandığını anlamaya çalışmak. bu da senin için yabancı biliyorum. ama inan bana: istersen, yüz kez, bin kez, milyon kez acı ver, onulmaz yaralar aç, yaptığın adi kötülüğün ardından o an ne yaptığını bilmesen de, büyük insan, yaptığın kötülüklerin vicdan azabını senin yerine çeker, bunlar büyük şeyler olduğu için değil, tersine küçüklükler olduğu için. senin teveccühüne mazhar olmak için, küçük adam, senin değersiz arkadaşlığını kazanmak için, büyük insanın sana uyması, senin ağzınla konuşması, senin niteliklerini donanması gerekiyor. oysa senin niteliklerine, senin diline, senin arkadaşlığına sahip olsaydı o, büyük insan, büyük ve doğru ve sade olamazdı! senin ağzınla konuşan arkadaşlarının, hiçbir zaman büyük insan olmadıklarına ikna olabilirsin. aynı masada oturduğun ya da aynı evde yaşadığın herhangi bir kişinin, büyük bir iş başarabileceğine inanmazsın. bu yüzden bütün büyük insanlar yalnızdırlar. senin yakınında iyi düşünmenin olanağı yok küçük adam. yalnızca senin hakkında ve senin etrafında düşünmek mümkün.”

Yıllar önce kendi yaptığım espriye güldüm şu an.