siz düştüğünüzde elinizden tutup kaldıranlar ya da size yardım edecek birileri var. biz düşmeden önce iki kere düşünmeliyiz. farklıyız. 

Günün birinde kendi kendine bile hesap veremeyeceğin bir hata yaparsan sakın unutma, sen haklısın.

ya da günah

ya da uzakta

el ele tutuşup hızlıca dönerken pat diye bırakan insanın benim hayatımda karşılığı da sendin.

“Benim hayatımda var olmuş olman bile fazlasıyla tebessüme neden. Kırk kez kırılırım da sana, yine en çok sen de sağlamlaşırım….”

“Kızdım bağırdım ama ben sadece bir anlam aradım. Derdim düzeltmek değil sevilmek hiç değil, elle tutulur bir cevaptı ama artık anlamı kalmadı.”

durduğumuz yer düşeceğimiz yerden daha iyi değil.

“Çıkarsız sevgileri, plansız güzellikleri, aydınlık sabahları ve seni çok özlüyorum…”

“Sonra gitti. İki saat sonra buluşacakmışız gibi ayrıldık birbirimizden. Bir daha hiç görüşmeyeceğimizin o an farkına vardım….”

arada o bomboş duvara bakakalıyorum ama artık arada.

“bir yanı öbür yanını önce yıktı sonra yıktığının başına diktiği taşı okşayarak ağladı.”

öyle bakma, dedi. savaş bitmiş, cesetlerin ortasında, enkazın üzerinde, yaralarının seni öldürmeyişinden utanıyormuş gibi.