sıla

merak etme sevgilim bu sefer aklı başında seveceğim seni

Güvenmemeyi güvendiklerim öğretti

her şeyi bir anlığına unut, seni sevdiğimi hatırla

artık ellerimi sıkı sıkı tutsan bile aynı yolda yürüyemeyiz, kaybettin.

kaybetmek yoksa savaşmak da yok. şimdi yapacağım her şey samimiyetsiz bir güç gösterisinin ötesine geçmez. sana beni kimse mutlu edemez demiyorum. beni kıramaz hiçkimse. kırılacak zerrem yok. öyleyse insan yara almadığı kimse tarafından sarılamaz işte. korkmak yoksa saklanmak da yok. yok artık sığınaklar, sabahın dörtleri yok. sigarayı sigarayla yakmak, gözlerim dolu dolu bir çift gözün içine bakmak, beklemek verilen sözlerin tutulmasını, yok zira veremezsin alamam hiçbir şeyi artık alacak ellerim yok. kanmak, kanatmak, bir suya girmek eteklerimi sıyırıp, bir kapıyı çarpmak yok çünkü içeri adım dahi atmayı bilmem hiçbir eşikten-öyleyse eve gitmek yok. hayat bir kumardır biliyorsun, kaybedecek bir şeyim yok demiyorum hayatsız puştlar gibi; benim kazanmayacağım bir masa yok. herkes kadar iyileşmek isterdim ben de bir zamanlar ama şimdi yara da yok iz de yok. istersen bir silah doğrult alnıma ama ne çare; zafere paha biçtiren bir ihtimal yenilmeyeceksem savaşmaya gereğim yok.

sana üzgün şeylerden bahsettiğim için özür dilerim. içinden hiç ateş ve kül geçmeyen cümleler kurmadan da yangınımı anlarsın sanıyordum.

Ev nedir diye sorulacak olursa verilecek yegâne cevap, eksik bırakılmış labirent olduğudur. İnsansa o eksik labirentin içinde doğru bulduğu yanılgısına sığınandır.