Υπάρχει ένα βίντεο από τα πρώτα μου γενέθλια που ακούς τον μπαμπά μου να λέει καθώς με εχει γεμίσει με φιλιά:

"Άντε μωλέεεεε, αχ γιαβρί μου!... Μ'αγαπάς;"

-Σε αγαπάω πάρα πολύ μπαμπάκα μου! Αλλά δεν μπορούσα να στο πω...

Τώρα όμως μπορώ να στο πω.

Σε αγαπάω πάρα πολύ κι ας μην μπορείς να το ακούσεις... μου λείπεις επίσης πάρα πολύ.

Σε αγαπάω.

Συζήτηση με την 9χρονη ανιψιά μου μέσα στο λεωφορείο καθ'οδόν για την εκκλησία:

"Θεία οταν μεγαλώσω θέλω να γίνω τραγουδίστρια"

"Να γίνεις παιδί μου, εύχομαι να γίνεις μια καλή τραγουδίστρια. Θα με παίρνεις μαζί σου στις συναυλίες σου;"

"Αμα ζεις ναι"

*ΣΟΚ, νεκρική σιωπή*

"Δεν θέλω να πεθάνεις ποτέ θεία, ούτε εσύ ούτε η μαμά"

*Δάκρυα αρχίζουν να τρέχουν*

"Δεν θα πεθάνω παιδί μου"

"Μου το υπόσχεσαι;"

"Στο υπόσχομαι ζουζούνα μου"

Κι έτσι δίνεις υποσχέσεις μιας ζωής.

Υ.Γ : Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο.

Σήμερα βγήκα στο μπαλκόνι για το πρωινό μου τσιγάρο.

Καθώς κάπνιζα με έπιασε μια μικρούλα κρίση πανικού, ευτυχώς δεν κράτησε πολύ.

Δεν κράτησε πολύ επειδή συγκεντρώθηκα σε μια γιαγιάκα και έναν παππούλη που περνούσαν από κάτω μαζί με τον εγγονό τους..

Τώρα ευτυχώς ή δυστυχώς δεν ξέρω, αλλά καθώς τους χάζευα μου ήρθε στο νου ο μπαμπάς μου...

Έπλασα αυτή την εικόνα στο μυαλό μου, φαντάστηκα τον μπαμπά μου να κάνει βόλτα κι αυτός μαζί με την μαμά μου και τα εγγόνια τους...

Μην τα πολυλογώ.

Είμαι στη φάση που πήρα τηλ την μαμά μου και της είπα να έρθει να με βοηθήσει με τα ψώνια του σπιτιού και τις δουλειές επειδή εδώ και μια εβδομάδα έχω παραιτηθεί από τα πάντα...

Έχω 22τ.μ σπιτάκι και η μαμά μου μένει 40χλμ μακριά...

Είμαι τόσο περήφανη για τον εαυτό μου.

Έκανα ρεκορ.

Έφτασα 42 μέρες χωρίς να στάξω δάκρυ.

Να, απλά, κοντεύω να εκραγώ αυτή την στιγμή.

Θέλω να ξεσπάσω αλλά

Αυτά με άκουσαν απευθείας, μου είπαν ένα ευγενικό "εντάξει" και κατέβηκαν από την οροφή.

Τους τη χάλασα μεν, αλλά πιστεύω τους έσωσα από κάποιον πόνο που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν στον εαυτό τους και το κυριότερο, στις μαμάδες τους.