zaman yorgunu günebakan

"Yüzümü biraz tanıyordum, ruhumu ise çok daha az."

Oysa güçlü kızdım ben, hayat bana bin kere kapısını kapatsa da her seferinde ayağa kalkmayi öğrenen bir kızdım.. şimdi ne oldu bana, neden nefes alamadığımi hissediyorum, neden odanın ici beni boğuyormuş gibi, sıkıştıriyormuş gibi..

Ne oldu kendi kendime verdigim sözler, ne oldu o güclü kıza, hani hicbir sey onu deviremezdi. Oysa simdi kucucuk kiz cocugu olmus, sevilmeyi bekleyen, elinin tutulmasini bekleyen aciz birine dönüşmüş.

Umudun bittigi yer burasi mi? Eğer burasıysa korkuyorum. Benim hic umudum bitmezdi ama artik korkuyorum. Kendi kendime sığamamaktan, düşersem kalkamamaktan korkuyorum.

Biliyorum kimse gelmeyecek kimse o kücük kızin elini tutmayacak, o kucuk kiz tek başına kalkacak her zamanki gibi o yerden ama bu sefer o gücü bulamıyor kendinde.. umudu bitmiş, tükenmiş, kendine olan inancını bile yitirmiş..

Sonunu artık bilmedigim bir karanlikta bogulmaktan korkarken , şuan kendimi o karanlıkta bulmanın acısıyla yüzleşiyorum.

“Çekilecek bir köşemiz olacak. Belki bir deniz kenarı, bir ağaç altı, bir rüzgar, bir sessiz kahve.”