sağ ol karşim alla emanet olalım

çok şükür, sen nasısın?

tumblr’ımın miyadını doldurduğunu düşünüyorum. bu algının bi parçası hissetmiyorum kendimi artık. kendi bülog’umsumu açtım. bikbik.org

"ilgi" doğru kelime olmaz. daha önce de ilgilendiğim bişi diildi. hakkında konuşmuyorum artık o kadar. yoksa radiohead hala rh.

içime kapandım zaar

çünkü ölenle ölünmez.

the dark knight rises

insan olmak bu kadar kolay ve güzelken bütün dünyanın aksi yönde kürek çekmesi çok ilginç

"Çelişki" bana hep insanı insan yapan yegane düşünce çatışması gibi geldi. Bunu da duygusal olarak düşünmedim hiç, "insan" derken bugünkü canlı formumuzu kastettim. Bir maymunun hip-hop'ı dinlenebilir müzik olarak kabul edip cebinde taşıyabilir hale getirmesi, kravat denen boyunluğu bulup iş hayatını rahatsız bir takım elbiseyle geçirilen günlük bir süreç olarak pozisyonlaması, içinden çıktığı saf doğanın anasına hallenerek elektriğe bağımlı hale gelmesi için yeterli süre geçtiğini düşünmüyorum. Bütün bu yaşananların istifrası olmak zorundaydı beyinde. Bunun en somut örneğinin de "çelişkiler" olduğuna inandım ve normal buldum. Karaciğer yağlanmasından en ufak bir farkını göremiyorum. Ya da tanıştıktan 2 ay sonra evlenip 1 ay sonra boşanmak gibi; bu 3 ay medeniyetin homo erectus'tan bugününe geçen süreyle aynı. Bu ekran görüntüsünde olan da, modern insanın korkunç çelişkisi. "Korkunç" derken mübalağa etmiyorum. "Çelişki" artık bir cavanar; her gün beynimizi, dünyamızı, ruhumuzu kemiriyor. İyiliğin içinde de, kötülüğün içinde de fazlasıyla mevcut. Müthiş bir yozlaşma virüsüymüş meğer. Bütün kavramları, düşündüğümüz her an bozuyor. Yarının nasıl olacağını hiç kestiremiyorum. Freud'un yine çok haklı olduğu gerçeklerden biri bu; uygarlığın kaçınılmaz huzursuzluğu artıyor.

yalnız öleceğiz derdim de, yalnız ve öleceğimizi bu kadar bilmezdim. çok üzgünüm. iyi hiçbir şey olmuyor. gerçekten tükendim. güneş bizim için doğmuyor.

diz çöküp tövbe edin.