Selin

İçime attığım her cümle kadar saç döker akmayan her gözyaşım için ak düşer şu kafama.

Toplayıp saklamak isterim, kırılıp bana kızar kabarır ardından saçlarım.

Benden daha cesaretli her telim savrulmak esmek istiyor.

Ah bu ben , sımsıkı bağlıyorum onları tüm gerçek duygularım gibi açılıp saçılmamaları için.

Bi ceket dahi almadan.

Şimdi çıkıp kaçabilirim.

Geceleri düşüm, gündüzleri gölgem olmasaydın.

Gülebilirim.

Avazım çıktığı kadar.

Gülmekten ağlayabilirim.

Saklayabilseydim eğer meczup halimi,

Sen ruhumun cüzzamı,

Benim amansız hastalığım.

Dün yağmış yağmurun paslı sularının damladığı bir teneke yığınına bakıyorum. İçimi kaplayan , damarlarımın sızlamasına benzeyen, durup acıyı tahmin etmeye çalıştığımda göğüs kafesimi sıkıştırdığını hissettiğim duygunun adı sanırım özlem.

İstemsizce el sallıyorum camı kırık tenekeye.

Hayli zaman oldu uğurlayalı biliyorum, yüzünü avucumun içine alıp gözlerinde kaybolduğum adamı aslında bir vagonda bıraktım ben. Tek yön, tek kişilikti onun yolu biliyordum, umut dolu değildim ama kirpiklerim de ıslanmamıştı giderken. Vedaların olduğunu bildiğim bir yoldu, hep bildiğim yollardan yürümüştüm zaten. Diyorum ya umut dolu değildim hayli zaman olmuştu teneke yığınına bakarken yüzleşmekten kaçtığım hayatın gerçeği esti sanki yüzüme, ıslanmış yanaklarımı ve acının sıcaklığını dağıttı suratımda. Hüznüm ferahladı.

Bir kere doğulur,

Bir kere ölünür,

Bir kere aşık olunur,

Olunmasın.

Anısı.