-Errorist-

Ortamı eğlendiren, çok gülen, herkese yardım eden insanlar gariptir. Onların kişilikleri hiçbir zaman size gösterdiği gibi değildir. Depresyonda olan bir insana göre daha intihara meyilli, ölü birisine göre daha duygusuz, mutsuz birisine göre daha çok ağlaktır...

Nasıl hissediyorum biliyor musunuz? Her gece sokağına kadar gitmişim, yanan lambasını seyredip sessizce evime dönmüşüm. O da beni soran herkese “Gelmedi.” demiş. Ben vefasız değilim, o da haksız değil.

Bazı kapıları kapatın. Gurur, yetersizlik ya da küstahlık yüzünden değil, sadece artık bir yere götürmedikleri için.

,Şu an ne hissettiğimi bile bilemez haldeyim. Ne doğru düzgün bir şeyler var ortada ne de aklımda kurduğum şeyler. Bu belirsizlik ziyadesiyle yorgun düşünüyor beni. Her şeyim yarım sanki her şeyim yorgun. Hiç bir şeyin eskisi gibi olmamısı en çok da canımı yakan ama durup düşününce fark ediyorum. BEN ESKİDEN DE BÖYLEYMIŞİM. Öylesine belirsiz öylesine gizemliymişim....,

Sana kızmıyorum. Sen bu kadarsın. Bilmeliydim.

benimle başka biri arasında kalırsanız beni seçmeyin.

Tutunamayanlar'da ; "Kollarımı açıp tüm insanlığı kucaklıyorum." diyen Oğuz Atay, Tehlikeli Oyunlar'da; "Bütün insanlığı kucaklamak isterken neredeyse bu dünyanın altında eziliyordum." diyerek umudunu kesmişti insanlardan. Bu, hayatın en yorucu vazgeçişidir.