İsimsiz

Bir gün banada öyle bakar mısın?

Ne kadar inkâr etsem de içten içe özlüyorum seni. Dün gördüm o kahverengiye çalan hüzünlü gözlerini, koşup sarılmamak için o kadar zorladım ki kendimi. Ölüm gibi bir şeydi karşılaşmamız.

Unutmamıştım seni sadece alışmıştı yokluğuna kalbim! Olmadı kalbim seni görünce tekrardan çıktı maratona.

Lütfen çık aklımdan!

"Kusura bakma seni unutamadım..."

+Unutmak efendimiz...

+Ama bu yanlızca yedi harften oluşuyor Oluric!

+Fakat bir ömür sürüyor efendimiz.

Hala kızıyorum kendime"Unut!"diyorum."Hiç olmadınız!"diyorum."Gurursuz gibi onu düşleme!"diyorum. Ben bir şeyler diyorum ama kalbim dinlemiyor. Kalbime kızıyorum, sanki her kızışımda mümkünmüş gibi daha da yakıyor canımı.

İçimdeki yangın sönmüyor fakat içimdeki sevgi, merhamet, saygı yavaş yavaş köreliyor.

Tek korkum bir gün senden nefret etmek, içimdeki masum sevginin kendini kin ve intikama bırakması.

Yapma kalbim! Beni ve benim gibi olanları duygusuzluğa, kalpsizliğe, bilinmezliğe mahkum etme.

Hayır adım meryem değil Esra :)