#geceningüneşi

Şu an da bacaklarımda uyuyan bu adam gerçekten seviyor muydu beni aldatmaca mı yoksa gördüklerim.. hayatımda boğazıma sarılmış o bir çift eli sanki açmaya çalışıyor sanki beni o boğan bütün etkenlerden korumaya uzaklaştırmaya çalışıyor gibi.. gerçek mi bütün bunlar.. artık daha fazla kırılacak yerim kalmadı.. bu sefer son olmalı bence..

Bazı anlarda nasıl hissedeceğimi ya da hangi duyguyu hissetmem gerektiğine karar veremiyorum.. bir anlığına mutlu oluyorum ama sonra korkuyorum bu mutluluk bir bulut gibi elimden kayıp gidecek gibi hissediyorum.. ya tuzla buz olursa o mutluluğum ya elimden kayıp giderse.. en iyi ben bilirim mutluluğun bile fazla gelmesinden korkup üzülmeyi.. beni kim değerli kılardıki.. o kadar değersizleştirilmişimki şimdi garipsiyorum o ufacık miniminnacık değeri.. sanki bana verilmemeliymiş gibi sanki haketmediğim değeri görüyormuşum gibi..

Yoruldum.. mutsuz olmaktan.. sürekli kendimi kafamı toparlamaya çalışmaktan.. sürekli kendimi suçlu hissetmekten.. sürekli kendimde güç bulmaya çalışmaktan.. bu kadar değersiz hissetmekten.. biri beni sevsin diye sürekli çabalamaktan.. halbuki sevgi için bu kadar çabalamak gerekli mi cidden? Belki de benim sorunum da budur.

Hayatım mahvoldu.. travmalarım.. yaşadıklarım.. şu anda hayatıma kimseyi alamama sebebim.. bazen diyorumki ya at gitsin kendini şu pencereden ne güzel kurtulursun.. ama yapamıyorum.. benim cesaretim yok galiba.. Ben çok korkağım..

Bitmek bilmeyen suçluluk duygum yüzünden yaşayamıyorum.. mutlu olamıyorum.. mutsuzluk sürekli peşimde.. sevilmeyi istemenin bedeli bu kadar ağır mı olmalıydı.. ya da hayatta istediğim şeyleri elde edebilmenin bedelini mutsuzlukla sevilmemekle mi ödemeliydim..

İyi miyim kötü müyüm bilmiyorum gerçekten en olmadık anlarda birden içime batıyor onun yokluğu yanımda olmayışı ben sadece onu sevdim hayatımda bir ona yenildim diyorumki ulan hiç mi sevmedi hiç mi özlemedi bu kadar mıydı değerim? Bu kadarmış galiba..

Sevilmek için çabalamak gerekiyor mu cidden

Bugün daha iyiyim bazı şeyleri düşündükçe kafama daha çok oturuyor daha iyi anlıyorum. Gerçekten beni zaten benden daha iyi kimse anlayamaz. Bu çok doğru benim hayatımın bir gününü bile yaşamamış insanların beni anlamasını beklemek saçma olurdu zaten değil mi? Yani kısaca bu saçma insanlar için canımı asla sıkmayacağım çünkü ben değerliyim çok özelim ve bunu fark eden insanlar benim sevgimi hak ediyorlar. Fark edemeyenleri kafama takamayacağım artık. Bulut kadar hafif olmak istiyorum. Rahat huzur içinde olmak istiyorum..

Sevmek nasıl bir şey ya da sevilmek acaba gerçekten ben ne zaman bu duyguyu hissedicem ne zaman gerçekten bilicem çok yoruldum aradığımı bulamamaktan çok yoruldum insanlardan.. bir insana mecbur kalmak nasıl bir şey biliyorum ona mecburiyeti beni gerçekten sevdiğinden mi yoksa sevilmek duygumdan mı. En hazır olduğum anda ayrılmak istediğimi söyliycem.. tükeniyormuşum gibi hissediyorum onu en hazır olduğum anda bırakılcam bu hazırlık aylar sürse bile..

Geçmişi nasıl kabul edecektim hala bilmiyorum. Kabullenemediğim için de bu durum beni mutsuzluğa sürüklüyor. Bırakmam lazım biliyorum. Geçmiş geçmiştedir ama bir türlü atamıyorum bırakamıyorum geçmişimi bu o zaman da halledemediğim şeylerden kaynaklanıyordur belki de. Ama halletmeliyim bu benim için çok önemli şu anki hayatımı bu kadar etkilemesine izin vermemeliyim. Onu istemediğimi yüzüne vura vura ondan çok daha iyi olduğumu ona göstererek belki biraz olsun içim yüreğim ferahlar. Çünkü artık bu düşünceler bana en çokta hayatıma zarar veriyor.

Yorgunum ama aslında yorgun olmamam gerekiyor çünkü şu 1 haftada dinlenmem gerekiyordu ama olmadı. Uyuyamıyorum bu da beni mutsuzluğa huzursuzluğa ve yorgunluğa doğru itiyor hayatımı düzene sokmaya hayatımı oturtmaya çalışıyorum. Nasıl yapacağımı biliyorum ama bir türlü güç bulamıyorum. Yapıcam ama hayatımı bir şekilde düzene oturtucam buna inanıyorum.

Aradaki dengeyi kurmaya çalışıyorum başarıyor muyum bilmiyorum ama uğraşıyorum çabalıyorum bu zamana kadar gerçekten sevilmenin nasıl bir şey olduğunu bilmediğim için zihnim şu an biraz karışık ve sevilmeye olanlara bu duruma alışmaya çalışıyor.. biraz kendimle baş başa kalmaya her zamanki yaptığım şeyleri yapmaya çalışıcam.. inanıyorum ama ve güveniyorum da kendime bu karmaşıklıktan bulanıklıktan kurtarıcam zihnimi..

Her zamanki gibi sevilmeye layık olmadığımı düşünerek bir kişiyi daha uzaklaştırdım hayatımdan ben galiba sevilmek istemiyorum biri tarafından sevilmek bana o kadar büyük bir şeymiş gibi geliyorki sevildiğim zaman nefes alamayacakmış gibi hissediyorum hep sevilmememin bedelini ödüyorum galiba..

Bazen öylece yatmak istiyorum öylece uyumak yemek yemeyip bir şeyler içmeden ayağa kalkmadan uyumak istiyorum.. Ben uyuyarak ölmek istiyorum fark edilmeden, yorulmadan, sessiz ve sakince ölmek istiyorum..