Götüm tutuştuğu için yine saçmalıyorum ama merhabalar efendim. bugün ben çok küçükken beni ziyaret eden bir duyguyla rastlaştım. kendisi beni gördüğünde ayıplayan teyzeler gibi baksa da onu tekrar görmek, beni hüzünlü bir mutluluğa itti. (hüzünlü mutluluk ne diye sorma, kötü kabuslarında baş rol olurum. özr dlrm bu kötü cümle içn.)

saçmaladığım anlar, stresli günlerim ve hiç geçmeyecek gibi duran tüm günlerin ardı aydınlık olur zannetmiştim ama tam tersi beynimde yankılanan bir 'nah' hareketi sesi oldu.

gariptir ki; böyle olacağını biliyordum. valla biliyordum ama çaktırmamaya çalıştım. neden diye soracaksın biliyorum? ne bilim beyin salak inanırlar dediler bana.

Bu bir veda konuşmasından uzak bir veda konuşması olacak.Deniz, güneş, kuşların sesi etrafımda. Kendim için bir şey yapmak istiyorum. Buralardan gitme kararı aldım. Elbette dönerim. Biliyorsun ki çokta kararlı değilim ama şimdilik gitmeliyim. Kendimden uzağa, kendimi bulmaya.

Psikolog randevum, yinee sihirli bir şekilde iptal oldu. Bu olayın üzerinden iki gün geçti ama söylemek şimdi istedim. Onun dışında hayatım, durgunlaşıyor.

(Girerken yazdık ama hanımefendi bayan! Depreyşın içerir diye.) Bu arada düşündün mü hiç böyle üzüntülü hissettiğinde, tıpkı ağrı kesici krem gibi bir krem olsa sürsek böyle her tarafımıza, hatta ucundan azcuk emcüklesek. Biliyorum, övgüye gerek yok. Patentini alacağım.

Çoğu zaman fal gibi şeylere inanmam. Ne zaman fal baksam her seferinde çarpılacağıma inancım artar. Şaka bir yana gerçekten en son geçen sene ocak ayında bakmıştım öylesine. İnanmıyorum çünkü. Ama bugün şu yazı beni duygulandırdı. Çünkü bu içimde sürekli tekrar ettiğim sözlere benziyor. Garipti.

Falın devamında yakuşuklu uzun geniş omuzlu biri çıktı??? Yemin ederim bu kadar detaylı vermişlerdi aosmqlsmlqms.

Nereye olduğunu sorma. Sadece gitmek istiyorum. Kaygım midemi bulandırıyor. Parmak uçlarım buz tuttu. Neden bilmiyorum, kardeşimin sınava girecek olması, beni ondan daha çok geriyor.

Az önce aile içindeki bir psikolog ile konuştum. Az önce dedim ama yalan rahat bir saati var. Neyse işte. Önce kaygılı olduğumu ve nefes egzersizlerinin ben de işe yaramadığını, neden yaramadığını ve nasıl düzeltebileceğimi sordum. Bir kaç şey söyledi ama yine olmadı. Sonra yemin ederim dünyanın en komik şeyi oldu. Ben psikologla konuştum. Kaygıları hakkında, tükenmişlik sendromu hakkında. Ona kaygısını azaltacak şeyler söyledim. Sonra da gittim. Komikti, kabul et.