φοβάμαι γιατί δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω πλέον. νιώθω συναισθήματα που τα νιώθω για πρώτη φορά και δεν ξέρω εάν ο τρόπος που τα διαχειρίζομαι είναι ο σωστός. αυτές τις εβδομάδες αποφεύγω να σκεφτώ. όταν μένω μόνη μου με τις σκέψεις μου απλώς ανοίγω το κινητό μου και προσπαθώ να καταναλώσω τέχνη ξανά και ξανά ώστε να μην σκέφτομαι. αλλά όταν ακούω μουσική με πληγώνουν οι στίχοι και όταν βλέπω σειρές νιώθω μόνη μου και οι ειδοποιήσεις από την συλλογή μου με αναμνήσεις με κάνουν να νιώθω περίεργα. μεγαλώνω και προσπαθώ να καταλάβω. αλλάζω και προσπαθώ καταλάβω.

i try to write. how weird that feels. i know i want to write but i can not put my feelings into words. solitude hurts so much. solitude feels like a punishment to me. i distanced myself from people and i felt so nice in the company of myself and my interests. but now i feel so lonely. i feel like i have desires for the first time. i want to do things, i want to be happy. i am so hungry for fun, for companionship. i try to be friends with myself but it feels boring and my ocd is hurting me too. idk what i am saying or why i am writing right now or how i will feel in a while. i work tomorrow. then i have a day off. it is so poetic to me that i have only him in my close friends on ig. everything i upload i do it for him to see. i will try to read, maybe it will help.

i think about the sea, walking next to her