Fikirgah

Kendimden geçiyorum.

*Yaşamak

Au revoir.

Fikirgah bugün 4 yaşına bastı!

Rush - Cygnus X-1 Book II: Hemispheres

Fikirgah bildirdi.

Hâlâ yazıyorum. Dediğim gibi, muhtemelen her zaman yazacağım. Kendimi konuşarak ifade edebiliyorum ama yazmak hazcılıktır. Bu alışkanlıktan asla vazgeçemem.

Mustafa Efendi bir zamanlar doğmuş ve yine bir zamanlar yaşamış, kendi halinde, kimseye zararı olmayan ama faydası da olmayan bir insandı. Gereksiz bir varlıktı şu dünyada belki de. Öyle de söylenebilir. Benim bunu söylemeye hakkım var mı, onu bilemiyorum. Mustafa Efendi yaşadığı köyünden 18 yaşında çıktı ilk kez. Daha evvel de çıkmıştı pekala ama bu sefer yeni bir hayat kurmak adına ayrıldı köyünden. Büyükçe bir şehre gitti, yerleşti, yaşadı bir sene. Sonra sevmedi orasını, veya hayatını. Terk etti o şehri, sonradan hep özledi. Mustafa Efendi şehri ve hayatını bir kez daha değiştirdi, ufakça bir şehre göçtü. Bu şehir dağların arasında kalmış, kasaba gibiydi. İki sene kaldı orada takriben. Hiç sevemedi. Can sıkıntısından kelimenin tam manasıyla midesinin bulandığı, beyninin karıncalanıp uyuştuğu günler geçirdi. Günlerinin çoğunu böyle geçirdi. Sonra orasını da sevmedi. Hayatını bir kez daha terk etti. Bir ilçeye taşındı sonra. Büyükçe bir ilçeydi bu. Orada üç sene yaşadı. Belki de dört. Hala yaşıyor da olabilir, bilmem. Unuttum ben Mustafa Efendiyi aslında. Mustafa Efendi hayalleri olan ama hayallerinin gerçekleşmeyeceğini, hayatının bambaşka şekilde yürüyeceğini bilen biriydi. Aynı anda hem romantik bir hayalperest, hem de realist bir pragmatist olmuştu. Bu iyi miydi? Bu kötü müydü? Bilmiyorum. Mustafa Efendi de bilmiyordu. Mustafa Efendi hiç bir zaman bazı soruların cevabını veremeyecek. Çünkü o, yaşadı ve günün birinde öldü. Anadolu'nun bir yerlerinde yalnızca hayaleti dolaşıyor.

Francis Urquhart

Fonda Nights In White Satin çalıyor.

Neler yapmadık ki? Fazlası zarar diye söylendiği halde çokça yemek mi yemedik, içki mi içmedik hastanelik olana kadar. Acil servisin kapısından içeri girmemek için bin takla atmadık mı sanki. İyiyim ben diyip aslında hiç iyi olmadığımızı bilmedik mi sanki. Yaşadık. Bunların hepsini yaşadık. Daha fazlasını da yaşadık lakin sığmaz ki buraya. Hayır, sığar aslında. Ama bu parmaklar, benim parmaklarım ya da senin parmakların bunları yazmaz, yazamaz. Çekinir, utanır hep. Sanki hiç yaşanmamışçasına bunlar, böyle davranmayı uygun görür parmaklar. Yazmaya korkar. Yazmaktan değil yargılanmaktan korkar. Eleştiri. Kritik. Tüm hayatı buna göre yaşamak ne kadar kısıtlayıcı öyle değil mi. Herkesin eleştirmen olduğu bir dünyada eleştiri oklarından kaçmaya çalışmak ne kadar da fuzuli halbuki. Kendin bile eleştirmensin. Kendi kendine aynada bakınca hafif bir iğrenme duyuyorsun her seferinde, bir anlığına ve geçiveriyor. Orada olduğunu unutuyorsun sonra iğrenme hissiyatının ama sen unuttun diye kaybolmuyor. Beynine sızmış bir defa, atamazsın. Ömrünün son raddesine dek yaşayacaksın bu kritiği. Aslında kendinden nefret ediyorsun, birine hakaret etmek kendine sövmektir. Bunun farkındayız. Görmezden geliyoruz yalnızca. Unutuyoruz o iğrenç iğrenme hissiyatı gibi. Puf. Uçup gitti. Belki bir gün geri gelir. Gerçek. Belki.

Bir Rus atasözü der ki, "geçmiş öngörülemezdir." Bunun gerçekten bir Rus atasözü olup olmadığından emin değilim ancak sözü sevdim ve herhangi bir araştırma girişiminde de bulunmadım. Zaten hep böyle yapmaz mıyız? Sevdiğimiz şeylerin önü arkası bizi pek alakadar etmez, ötesini berisini araştırmak bir kenara merak dahi etmeyiz. Fakat ne zaman ki o sevdiklerimiz içimize bir kurt düşürür, o zaman merak etmeye başlarız. Doğruluğundan emin olmak her ayrıntısını didik didik etmeye, her şeyi bilmek ihtiyacı duymaya. Hastalıklı bir şekil alır durum. Adına sevgi denilen şey takıntı olur, iğrençleşir, şekilsiz hale gelir. Peki gerçekten içimize kurt düşmesine gerek var mı böyle saçmalıklar için? Yok. O kadar bencil varlıklarız ki kendi saçmalıklarımızı rasyonalize etmek için en sevdiklerimizi dahi ateşe atmaktan çekinmiyoruz. İnsanoğlunun özü işte budur. Olabildiğiniz şey budur, halihazırda olmadıysanız.

Bu soruyu kendine en az on kez sormuş isen bu yazıyı okumaya devam edebilirsin. Yoksa bas git buradan. Çık bu siteden, senlik bir şey yok burada. Gerçi benlik bir şey de yok ama ben site sahibi olduğum için kalabilirim. Seni istemiyoruz. Siktir git. * Bu soruya vereceğim cevap şu: eşşeğin sikinden ötürü böylesin. Başlığa aldanma, ben böyle biri değilim. Nasıl olduğunu açıklamaya niyetim yok. Çünkü neden diye sorduğun şu hâl, herkes için farklı işliyor bu dünyada. Sende başka, aklına gelen ilk arkadaşında veya nefret ettiğin elemanda başka. Açıkçası farklı değilsin kimseden. O hoşlandığın ve kimseye belli etmeden fotoğraflarına baktığın kişi de senden üstün değil. Hatta aşağı bile olabilir ama bu başka bir yazının konusu. Neden böyleyiz diyordun ya hani, işte bu yüzden böylesin. Kendini FARKLI ve AŞAĞI gördüğün için. Anlamalısın dostum, farklı değilsin. Aşağı hiç değilsin. Ama psikolojik olarak bunu öyle içselleştirmiş ve kabullenmiş ve hatta ısrarla başkalarına da empoze etmeye çalışmışsın ki artık değişmen imkansız. Bunu geçeceksin evet, değişmezsin sen. Aşağılık biri değilsin ama kendini öyle gördüğün ve bildiğin için sanal bir aşağılık içindesin. Aşağılık ve rezil birisin. Hiç bir bok olmaz senden. Eminim baban da bunu söylüyordur sana. Yüzüne karşı söylemediyse bile böyle düşünüyor adam, ilk fırsatta söylemek için sabırsızlanıyor. Annen de farklı değil bu arada. O seni övüyor, umut aşılıyor fakat babanın haklı olma ihtimalini düşünüyor ve hatta bir kısım inanıyor bile buna. İster istemez sana yansıtıyor ikisi de bunu ve sen de bombok bir hayat sahibi oluyorsun. Yarrak gibi bir ailesiniz ve eğer varsa aynı asimilasyonu kardeşine yapıyorsun sen de. * Daha sayfalar dolusu anlatılacak sikiklik ve çarpıklık var senin özelinde ve senin gibilerin genelinde. Ama ben bunları anlatmaktan bıktım şimdiden. En azından ne istiyorum biliyor musun? Senden ve senin gibilerden bir yarrak olmayacağını anlamanı istiyorum. Çünkü baban haklı. Senden hiç bir bok olmaz.

The Grateful Dead - Dark Star #NowPlaying

Hayat hiç adil değil, öyle değil mi? Herkes sana yanlış yapıyormuş gibi bir hissiyata kapılmış gidiyorsun. Daha ne kadar kötü olacak diye düşünmekten belki de yaralar bağlamış her yanın. Ruh ikizini bulmadan ölmek korkusu içerisinde kendini oradan oraya atıp duruyorsun. Yalnız ölmek en büyük korkun haline gelmiş kısa zamanda. Peki dünya hep böyle miydi, hiç sordun mu bunu kendine? Zannediyorum ki sormadın. Sormayı düşündüğünü düşünmeyi dahi düşündüğünü düşünmüyorum. Çünkü saçma sapan şeyler izledin, gördün, deneyimledin belki. Bunlar sana hayatın gerçekleriymiş gibi geldi çünkü sana öyle söylendi. Sen de sana söyleneni yapıyorsun her köle gibi. Özgür iraden olduğunu biliyorsun ama "özgür irade" kelime bütününün ne anlama geldiğini bilmiyorsun. Hiç sormamışsın ki. Sorsan bile cevabı bulacağın meçhul fakat o soruyu sorma cüreti bile yeşermemiş çürük aklında. Aklın körelmiş. Soru diyorduk ya, soru sormadın diyorduk. Soruyu sormayı düşünmüş olduğunu dahi düşünmüyorum. Çünkü sorunun ne olduğunu bile bilmiyorsun, bırak cevabı bilmeyi. Kölesin. Ama efendi gibi davranmaya çalışıyorsun. Çünkü köle olduğunun farkında olmadığını düşünüyorsun ama farkındasın. Bu farkındalık seni farkında olmama isteği ile yanıp tutuşturuyor. Ona göre davranıyorsun sen de. Bir zaman sonra unutuyorsun farkındalığı. Sonra bir bakmışsın farkındalığı unuttuğunu dahi unutmuşsun. Hayat boş olmuş o anda. Peki sen masum musun? Unuttun mu her şeyi? Hayır. Her şeyi hatırlıyor ve biliyorsun. Burada seni anlatmıyorum. Beni anlatıyorum. Aynaya bakıp da konuşuyorum şu an. Ama sen bunun bile farkında değilsin. Çünkü öyle bencilsin ki rastgele ilk defa girdiğin şu alelade sitede yazılan şu yazının dahi senin için olduğunu düşündün. Hiç bir farkın yok senin kimseden. Herkes kadar bencilsin. Anlayacağın herkesten çok daha bencilsin. Şimdi sana diyorum. Aynaya konuşmuyorum artık. Kendini değiştiremezsin bunca yıldan sonra. Sen busun. Böyle ölecek ve hatırlanmayacaksın asla. Kimse ağlamayacak ardından. Toprağa karışıp bize döneceksin. Bizler aynaya her konuştuğumuzda ise, sana konuşmuş olacağız. Ve herşey sil baştan yaşanacak.