Siyahımsı Gri

geçenlerde kendime rastladım fikret abi, annemin kaburgalarımı kırdığı odaya kapanmışım. çocuk gözlerimde ne büyük hüzünler var ama.. çekmişim dizlerimi karnıma, titreyen çenemle sözler veriyorum kendime güya. başıma vuruyorum sert darbelerle, kafamdakiler hâla susmuyor. yazık olmuş çocukluğuma abi, yapmadığım her şeyin cezasını çekmişim.

keşke çocukluğum karşımda otursa da ona bir kerecik sarılabilsem.

beni intihara sürüklüyorsunuz..

çünkü en zayıf olduğum yerden sınanmış,en hassas olduğum yerden vurulmuşum. hangi yanımdan yara alsam o yanımdan ağrımışım. taşıyamam zannettiklerimi taşımış,taşırım zanettiklerimin altında kalmışım.

insan geçmişini düşününce bazı yerlerde kendinden özür dilemek istiyor

“Orada duruyorlar ve gülüyorlar; beni anlamıyorlar, ben bu kulaklara uyan ağız değilim.”

Bir adamı sevin, size çocukluğunuzu yaşatan. Bir adam sevin, alnınızdan derin bir nefesle öpen. Bir adam sevin, ‘kadınım’ diye sahiplenen. Şımarabileceğiniz bir adamı sevin. Kaşlarını çatıp sonra kıyamayıp göğsüne yaslayan bir adamı. Bir adam sevin, size baba olan. Bir adam sevin, avuçlarınızdan öpe öpe bütün kaybettiklerinizi yeniden var eden. Bir adamı sevin ve sonra o adama yüzünüzdeki gülümsemelerden bahsedin. Bir adamı sevin ve anne olun ona, kardeş olun, arkadaş olun.