FEHMİSADRİ

hınca hınç insan artıyor azalıyor binbir çeşit dalga çekmecesinde saklanan kentin apaçık çekmesinde hem de vapur bir kitap seyahati

uzak bir deniz feneri var ışıldıyor bellisiz anlayacaksın bakınca utangaç bekler ağaçlar kadıköyde omuzlarından beline doğru utangaç rüzgar doluşur gözlerine

ben çimlere uzanır beklerim yaprakların sallanmasını izleyedurup hınca hınç umut içimde artıp azalıyor binbir çeşit dalga boş bir çerçeve güneşten

ellerim kuruyorken dokundukça onları rahatlatacak iki el vardır gözlerim gizlerken kendilerini hem her şeye güzel baktıracak gözler vardır maviye azalan kocaman bir dalga

sen gelirsin sonra taşlık yoldan üşümüşsündür terlemişsindir ne bileyim dondurma yemişsindir gelmeden bakışımın şalı dolaşır vücudunda içime çağıldayan genişeyen dalga

köpekler ısınıp kararan köpekler yağmurun çatılarda birikip yere akmasıyla çoğalan ısırmalarında ve havlamalarında zayıfça kulaklarımın içinde kuvvetli dişleri herkesten gizli sivrilen çelikleşen acılara ayna duran köpekler

anksiyete dikkat falan filan deli doktorları ne koyarsa da adını kaçtım köpeklerden ben kendimi kaybederek uzun ve uzadıkça kısalan zamanın terleyen terledikçe ışıyan alnında kaçtım köpeklerden kulaklarımın içinde uzun hançerler zebani yüzleri saf ateş dışına doğru eriyen saatler ısınan kol saatleri kulaklarımın içine karnımdan başlayan gözlerimin arkasında bir karanlıkla son bulan uzun uzadıya ve ritimden yoksun bir tiktak kaçtım köpeklerden hayatım boyunca

köpekler maviyi daraltan köpekler değişen yüzleriyle sivrilen kulaklarıyla çatallaşan ayaklarıyla koşuşlarıyla yağmur altında dört dönen bir deli bir deli gibi kararsızlıklarıyla köpekler kararsızlıkta çoğalmalarıyla hem koridor yıkayan kanla yıkayan duvar boyayan insanla boyayan köpekler

saçlarımın arasında rastlıyorum sizlere burnumun kenarlarında gözlerimin altında bileklerimin uzunluğunda sesimin sıcağında ensemin sıcağında rastlıyorum aynanın sıcağında uykunun ve yolculuğun akışkan suyunda bunalımın ve yağmurun erimeyecek buzunda sabah namazına kalkmamanın huzursuzluğunda bardakların içinde buluyorum karton bardakların köpeklerden kaçarken toplanmış onca teri ayakkabılarımın toprağa bulandığıyla geri dönüyorum kollarımın takatsiz güçsüz kaldığıyla köpekleri buluyorum yanlış insan yüzleriyle köpeklerden kaçıyorum ben boyuna köpeklerden kaçıyorum her semtte her kentte sokakları aydınlık sokakları uzun ve geniş sokakları yalnız sokakları sen ve ben bir hayata

sevgilim ben kemiklerimden ilk kendimi temizledim köpekler ay vakitlerinde hep uludu uzak uzak sen bir meyvenin şefkatiyle bakmayı gösterdin bana ağaç dalında ayın okşadığı o meyveye ve de  ayın şefkatiyle bakmayı, kulaklarımı temizledin ayakkabılarımı temizledim ben ayakkabılarımı bileklerimi biledim senin için insan bıçaklarından yüzümü yoğurdum çimenden bir çamur içinde seni çizdim yedi yerime yedi ayrı dövmede sonra seni çizdim ayın yüzünde gördüklerime deniz fenerlerinin altyazısına seni çizdim hep ihtimaller vardı ihtimaller binleri bulan ihtimaller birinde sen vardın ben vardım uzunduk masmavi kalanlar binlerce köpekti boğazımda duvarlara çarpan çenemde birleşti bedeninin sıcağı ıslaklığı ferahlığı çenemde güçlü oldum ben kaçtığım tüm köpeklere karşı

mavi kayıklar büyütüyorum suyla doldurup balkonları pencere aralarında papatyalarla bekleyen çırılçıplak bir sen büyütüyorum kapı aralıklarında burun kuşları büyütüyorum kamera olmaya bileklerimi çekmecelerde bulunduruyorum genelde mutfak dolaplarında ışıksız ortamda beklemesi icab ediyor büyümeye dimdik bekleyen pembeden maviye bir rutin kedisinin televizyon kanepelerinde uzanışları büyütüyorum uyumalarını aynalarda ağlamlarını büyütüyorum kendi ağlamalarımla gülüşlerini büyütüyorum dürüst telefon camlarında her gün tekrar boyuyorum yedi renge devinen bu evi sokaktan geçen özlem oluyor kollarını uzatan arabalardan bir adam yüzüne rüzgar vurdukça özgür yakalandıkça hızlı güçlü ayakkabılar biriktiriyorum ayakkabılar sana gelmeye gömlekler biriktiriyorum tek koltuğu tek sıcağı paylaşmaya tabaklar çoğaltıyorum sirtakide dudaklarımızı paylaşmaya sirtakide dudaklarımızı paylaşmaya en çok olmak için eksilmeye koltuklarımızın altına rüzgarı almaya galatayı almaya cihangiri almaya tepeleri almaya lodosu almaya koltuk altlarımıza kuşlar kadar genişlemeye ürkek bakışlar eskitiyorum bitirmeden

ben vardım gemi gövdesinin uçları vardı vardılar ellerimi batıyordu çünkü ellerime batıyordu huysuz bir kedi belki uzak bir evde dönüyordu başım ben burdaydım bir montun içinde yaşanıyordu hem de üşümeye dair yaşadığım bütün vakalar burda

ben vardım gemi gövdesinin uçları vardı kırmızıya boyanmışlardı sarı çizgiler vardı ispanyol bir şarkı vardı yer altı tavernası kimse dinlemezdi bir çingeneyi ne dediyse de anlattım bağırdım inanmadılar anlamadılar tayfalar gözlerini çakılarıyla oydu aynı anda ve kollarından dövmelerini yüzdüler sonra ayaklarım kanda ıslandı farkediyordum belki rüzgar çoğalıyordu arkamda rahatsız hayalet ben vardım gemi gövdesinin uçları vardı

birlikte doğduk tekrar doğuşunu venüs'ün yıldızların ayın emrinde ahenklendiği ve çekim kuvvetlerinin dalgalarla bilendiği dünyanın binlerce kuklacıyı oynatan bir kukla halinde kahkaha attığı o gün bacakları suda belirginleşen saydam mermerde dalgalardan bir kalçayla yükselen yıldırımdan bir gövde inşa eden kendine gayretlerimizden kollar belirleyen ufukta uzaktaki o çizgiden iki göz binlerce tel saç geceden ıslak serin sıcak bir esmerlik çıkaran gemilerden usta işi kıvrımlar bulan adının değiştiğini duyduk venüs'ün ben vardım gözlerini oymuştu tayfalar gemi gövdesinin uç parçaları vardı boyalı renkler yanaklarından arttı venüs'ün güçlü örtülere gizlendi unuttuğumuz bulutlarda

mercanların inciye dönmemiş saf parlaklığından bir kemik olarak başladı varlığı venüs'ün gemici ölümlerinde fırtınalı denizde belirdi toprak denize karıştı sonra kumlar uzaklara çamurda çoğaldı venüs ayaklarından omuzlarına yağmurda sağlamlaştı güneşte katılaştı rüzgarda tekrar akışkanlaştı buzda aşık oldu aynada sağlamlaştı çiçekte güzelleşti saçlarının kokusu bir orman boyunca çoğaldı omuzlarının dokusu nehirler boyunca dikeldi aşk kitapları kutsal kitaplar bardakta içildi kalçalarında kayalardan başladı kuvvet bacaklarında erkeği beklemeye arttı baharları utancında çoğaldı elbiselerinde yüceldi örtülerinde değer buldu uzaktı kulakları uzak şarkıları arandı kalbini devşirdi en son bir dağ eşiğinden ağaçların kollarında perdelenmişti yağmur kuşlar yakaladı kalbine kuşlar

taşları dişlerinizden uzak tutunuz, dişleri taşlarınızdan/ ellerinizde bağdaş kurarak oturunuz, bağdaşta hayal kurarak ya da/ yola çıkmadan önce kayığınızda delik olduğuna emin olunuz/ matarınıza tuz kattığınıza da/ akıllı bir adamdınız belki, akıllı olup bunu unutunuz/ öyle artacak ki kum/ akıllıca olacak delirmek bir noktada

taşları dişlerinizden uzak tutunuz, dişleriniz kanayabilir/ dişleriniz kanarsa çok fena/ kan görseniz içiniz kaldırmaz belki, korkar olursunuz/ hem bazen fena vurduğunuzda kan durmayabilir/ belki içinizde titreyen seslerden vurulursunuz/ ama bizim önlemini aldığımız dişlerinizi kırmanız arzusudur/ birdenbire aynalar boyunca kum gibi azalır bir yankı bulursunuz/ toz olmak isteği, omuzlarınızdan itibaren eksilmek, kubbeleşmek isteği/ parça parça olsun istersiniz bedeniniz/ dişlerinizden başlayan bir titreşim içinizde bir hiroşima gibi geri toplanmaz hale getirsin sizi/ üsküdar’a kedi sesleri olarak dağılabilirsiniz/ gizlenmiş ağaç yüzleri moda tarafında toplanabilir binlerce palto gibi/ sizden bir şiir bir hikaye kalabilir/ kefeninizde de yer ayarlanır belki/ ama en çok da bir kuş sesi/ elleriniz hep yukarı bakar

taşları dişlerinizden uzak tutunuz, dişleri taşlarınızdan/ ne istiyorsunuz apaçık belli/ basit bir yol bu seçtiğiniz/ kısa bir yol/ hazzı düşük şakakları siyah/ omuzları düşük bir yol bu seçtiğiniz yol, bir kese şıkırtısından başladı hem belki/ oysa bir çift göz aramalı nerede belirsiz/ bir çift göz ortalarında iki çift ışık titreyen/ içinizden onun dışına doğru titreyen/ ısınıp ferahlatan iki çift ışık lazım size, tersine yağan kar belki/ ısınmalısınız teninize ve evinize doğru/ leylaklar büyütmelisiniz, deniz kuşları/ mavi olmalı derin saksılarınız dışarıya taşmalı/ kazanlarda kaynatmalısınız dinlediğiniz şarkıları/ eviniz sahile doğru akmalı sokağın sonundan ilk defa/ balkonlarınız çoğalmalı perdelenmiş geniş manzaralara/ bir çift göz iki çift ışık/ aylak akıl aylak göz sabırsız kalp/ delirmiş arzu gizlenmiş sevda/ kopan buz taneleri, ayaklarımızın altında/ bir çift göz iki çift ışık/ ipeklerle tarlalarda rengarenk çoğalan/ duvarlarla boş tuvallarden yansıyan ciğerlerin içine doğru/ duman olan havada çoğalan/ bulut olan ülkede çoğalan/ kirlenmemiş bir bayrak gibi içine doğru doluşan/ gözlerinden bu sefer ama/ başlayan bir titreme/ parçalara ayrılmamalı bedenin/ erimeli bir başkasının içine

kapalıçarşı sayısız perde sayısız perde içerisinde çoğalan büyüyen bir saat bir saat formunda beliren su kafamızdan delip geçen kudretiyle hem bileklerimizi soyan kudretiyle ellerimizi kurutan ellerimizi ıslatan yazı döndüren çeviren ülkeleri insanları yüzleri değiştiren sayısız perde çizen su su sabit kalınca bir balkon hızlandığında bir çeşit kurşun ölümden çoğunu taşıyan içinde sütunlar ve perdelerle bir kurşun

kapalıçarşı unutulmuş semtleri toplar daralan birleşen eriyen evleri kaynatır büyük bir çayda çay gözün içinde bir perdeye evrilir kapalıçarşı sayısız perde her perdenin ardında bir kadın büyümekte her perdenin ardında aynı kadın ellerde gömülü bir aynayla yoğrulan çamuru ve erkeğin çamurunu tekrardan yuğan bir kadın bacaklar ve kollar üzerinde akışkan kalpte hızlı iki halde de kudretli iki halde de inceden sızan gizli anlamlı bir nehir halinde merkezleşen ve kafayı bin parçaya bölen gözde artıran bir kurşun gibi her perdenin ardında patlayan yüzümüzün içine doğru gerisinden ve boyundan yağan tohumların uzağından erkeğin bazı kemiklerinde birleşen ağrıyan ağrıyan bir alışmanın ağrımasıyla ağrıyan ince bir titreşimle çoğalan erkeğin içinde ağrıyan her perdenin arkasında bir kadın bekler kapalıçarşı’da

yüzük ki er geç elin rengini alır ve göz ağlamayı bıraktığında er geç alışır ben titriyorum soluğunla kaplandığımda bir yabancı nasıl kaplanırsa seslerle beyazıt’tan gelip kapalıçarşı’da kapalıçarşı’nın ilk kurşunu uzaklaşan koku burnu kemiklerinden çekiştiren tokatlayan en derin ve acılı zonklamalarla ortalanan gözlerini kapatamam hastalığıyla sonlanan bedende dolaşan bir titreme halinde ve geç vakitlerde yükselen ateş dengesiz alın kaybolan gelen giden var olan yok olan uzaklaşan koku ikinci kurşun zamansız bir çeşme kapalıçarşı’da kuşlarla dağ nasıl çarpışır duvarlar üstünden bilmeli bütün büyük savaşların bu ikisi arasında olan ağrısıyla eksilmeye başlar kudretli omuzların sırtından geriye doğru çökersin bir tavan ağrısı tavanda bir işkence polisi gibi dönen mor bekleyişin her zamandan daha uzayan sancısı zamansız bir çeşme kapalıçarşı’da beni vurur son kurşun kapalıçarşı’da çukur ki kent büyükse eğer istanbul gibiyse yani her çukur bir uçurumla doğrulur yukarı doğru uçtuğunu hissedersin aşağı giderken ayrıldığını hissedersin perdelendiğini kendinin işte insan o zaman toza yakındır ve kuma ve kum tozla birlikte tekrar inşa eder insanı insanı ve nefesi ve nefesle aşkı çukur buğulu bir kurşundur

1- Kehf Gazeli yanında olsaydım güneşi görecektim güneşi görecektim, ışığı yüzüme vuracaktı ışığı yüzüme vuracaktı, rahatsız olmayacaktım sabah vakti bir havaalanı yolunda yeni uyanmış bir kadın gibi güzel olacaktı şehir rüzgar yalnız kalacak, çiçekleri okşayacaktı üç dakikayla üç yüz yıl aynı olacaktı kavramları bir lugata koyup atacaktık içlerini dışlarını her şeylerini ki uyku yorumun değil rüyanın kentidir çölden sonra aşkın ve denizden sonra yalnızlığın ikinci kentidir

uzunca bir mağaraydı, karanlık bir mağara, iki yarasa kanadı seslerden ve derin kabuslardan bir kubbe göğsümü yerinden çıkaracak bir kubbe el değmemiş bir kalp/ kapıları perdeli, yeri belirsiz yeri yüksek ve ormanlık belki metafizik ile kent arasında bir eşik uzunca bir mağaraydı üç yüz yıl üç yüz yıl gibiydi tam tamına güneş perdelerden girmedi içeriye üç yüz yıl girmedi yanında olsaydım eğer güneşi görecektim güneşi görecekti, ışığı yüzüme vuracaktı ışığı yüzüme vuracaktı, rahatsız olmayacaktım

üç yüz yıl, el değmemiş bir kalp, uzunca bir mağara ne rivayet duyduysan unut kendi bile bilmez uyuyanın, uyuduğunu üç yüz yıl, eksik ışık çok toz, çok küf, çok karanlık az gece, az gündüz, az şarkı ne burun ne göz bir kulak seyahati ki mağara uykudur ve uyku bir kan koşusudur elmasta ve tuzda yanan kanın tende ayna olan ve toprakta cam mermerde boya olan ve dimağda gam yaprakta ılıyan ve dağda ısınan yağmurda yayılan ve yatakta çoğalan gözde aşk, bilekte hüzün ve şakakta kavga kanın koşusudur uyku

ve kan çoğul değildir çoktur çoğul değildir kan en güçlü mürekkebidir insanın derin yazgılar için mürekkebi uykunun yazgısı için, uzayan koşunun yüzüne rüzgar çarpan ve kulağına caz eşikler geçilen sütunlar yıkılan ayaklar ve zihin/ kalp ve dudak yoran yoran bir amaca yoran bir koşunun yazgısı için mürekkep üç yüz yıl oldu uyuyalı üç yüz yıl, ışıksız üç asır atlar, kentler, insanlar, nesiller algılar, sözlükler, diller, bağırmalar, küfürler dinler, dualar, sahiller, paralar her şey değişti dışarda yüzümde uyanmanın kırmızı yeşil izleri kanım işletiyor yazgısını/ üç yüz yıl oldu, uyandım güneşi görmeye güneşi görmeye, ışığından rahatsız olmamaya gördüğü gibi tanımaya güneşi, anlamaya bilmeye seni

2- Tur Gazeli yıldızların batışında yeni bir güneş gördüm, yeni ışığı iki ucu sivri bir mızrak gibiydi içimi doldurdu, içimi içimi doldurdu, güzel kıldı gözlerimi içimi doldurdu, uzattı gündüzümü uzattı gündüzümü, ısıttı nefesimi

İstanbul, kandan bir hareketlilikte uyanıyordu uzun sürmüş soğuktan içim hızdan bir hareketlilikte uyanıyordu bahar ki şiddeti yürümelerimde yayıldı kente içim bir lale tarlası gibi dalgalanıyordu ki nereden kaynağı bunca lalenin hızla akan uzunca kalan koku nereden ve nereden özlemin sarılması bana bir müjdeci gibi öylesine hızlı doldu içim güneşle yıldızların batışında, duanın artışında yıldızların batışında, bir şarkı sırasında yıldızların batışında, ışığın yeniden taksiminde yeni bir güneş, mehtabı gül yaprakları bile

sonra ışık arttı, beni artırdı görmediğim yerlerimi gösterdi ışık kadim bir aynaydı ışık arttı, durmasın artsın istedim her gün tekrar arttı, şaşırdım, durmasın istedim ışık arttı, çoğaldım kollarım kuvvet buldu, sağlamlaştı omuzlarım sakallarım gürleşti, bıyıklarım kocaman görür oldum gördüğümü hem kendine kendini anlatan bir masal olduğumu anladım sonrası ışıkla anlattım hep devamımı ışık şehrazat oldu, anladım sonrası gündüzlerin izafi olduğunu, ışığın ağırlıksız olacak kadar esnek hareketin ve başlangıcın aramakta olduğunu anladım sonrası

bir dağın ardındaydım, eteklerinde yürümedeydim yaban hayvanlarını gölgemde biriktirmedeydim uzun avlarda değişmekteydim uzun avlarda, kıyı yüzüşlerinde ırmaklarda boğulmalarda, açık havada uyumalarda deniz tutuşuyordu, zamanım boşun hatalarım artıyordu, hatalarım bildiğim ellerim kararıyordu, büyüyordu bileklerim boynumdan bir sızı yükseliyordu, bir sızı çenemi aşan başımda kalıcı ağrılar bırakıyordu, kırık kemikler gözlerimde duman haline gelen kan bir sızı, durdum dayanmaya

on gece çıktım, eteklerini yurt edindiğim dağın başına on gece yıldızlar batsın diye bekledim on gece, bir masal bulayım diye hayal meyaldi, hatırladığım ne olduğunu yıldızlardan sonra on gece, on ışık biriktirdim, zerre kadar ve gözün içinde güneş on gece, on ışık, gözlerini bileklerini artıran içtikçe on gecenin sonunda on güneş şiddetinde gördüm yeni güneş mehtap oldum ışığa her yaprak, her zerre toprak, her kerpiç tuğla her gölge, her yaban hayvanı, her orman her sütun, her eşik, her boğaz her sızı, her boyun, her çene aydınlanıyordu, aynı anda satır satır çizilmiş bir güneşin ışığında ve insan bir masal buldu inanmaya

3- Asr Gazeli asra yemin olsun ki insan ziyandadır yolda ve otururken, yürürken ve koşarken bağırırken ve susarken, ısınırken ve üşürken blues, caz ve türkü dinlerken saatine bakarken, saati sorarken dergiler okurken, kitaplar okurken, gazeteler okurken şiir ve piyes okurken sahnede ve sahnede ziyandadır öğrenirken, edebiyat ve felsefe öğrenirken siyaset ve ticaret öğrenirken matematik ve fizik öğrenirken asra yemin olsun ki insan ziyandadır kendini ağaçlara bağlar, zincirleri kalınca dilini unutur, başka diller hatırlar gözlerini kör eder, kulaklarını tıkar burnunu kırar, sargılarla kaplar bedenini piramitler örter üstüne daimi ayakları batar çamurun içine bekler tekrar kendini ki ziyandadır

ta ki bulana değin koşup koşup bulana değin uzak köşelerde, el değmemiş köşelerde suyun ışığın inmediği ve dağın ateşin beslendiği yerinde endişeli seslerle bağıra bağıra bulana değin sancılı uykularda delikli kısa uykularda ağır gözlerde, kabuslu ve evhamlı uykularda sayıklamalı ve bir ağaç gibi sarılmalı uykularda elmanın ve üzümün ötesinde bulana değin saatlerin tiktakını saya saya/ içinin tiktaklarını saya saya içimin ölümlerini saya saya hüznün ve hayalin kasidelerini yaza yaza her kavramın çehresini çize çize bulana değin ta ki hayır içinde geçmiş ve gelecek görülen kadehi değil içinde geçmiş ve gelecek bulanan kadehi içinde sönmeyen ışıklar, sonsuz fotoğraflar, beden için kuvvet burun için anı, göz için koku, yüz için ferahlatan ısı içinde elmanın ve üzümün ötesinde güçlü bir ağaç kök salan bir kadehi seni

4- Bakara Gazeli taş nehirdir ve nehrin iskeleti taş ve nehir ki yükseltilerden akan, düşeltilere dehşetli ve alev almaktaki deniz kenarlarına bir geminin içinde kurulmuş yeni dünyaya unutmaya ve hatırlamaya hatırlamaya ama farklı hatırlamaya yeniyi hatırlamaya, asıl olanı, en kadimi suyun çıktığı taşı, dağ zirvesini üstünde biriken ceylan, nilüfer gölgesini hatırlamak ve unutmak akan kanı, taşın şiddetinden günahın siyahlaştırdığı aydınlığı unutmak uzun bakışları aşağıyı görmeyen, yukarıyı görmeyen araf yerlerinden ve yürümeleri dehşetli titreşimlerin haşyeti ile unutmak toprağı ve çimen aşıkları ve savaşları ve köyleri kılıcı, neyi ve balıkçıl gagasını bataklığı, kumu ve yosunu karıştırmak suyuna önden, bakir kılmak toprağı yeniden taş nehirdir ve nehrin iskeleti taş

içine güneş girmez odalardı bulunduğum hep güneş girmez, ateş girmez, ışık girmez ısı girmez, ev girmez, hayal girmez nefes girmez, ses girmez ve deniz girmez odalardı pencereleri kör olmuş camlarla ebedi kapatılmış odalardı hem köşelerinde başım dizlerimde beklediğim tırnaklarım duvarlarda beklediğim ellerim başımda beklediğim   kalbim tabanda beklediğim parkeyle ve mermerle çatlayarak beklediğim en kalıcı ellerimden tek bir şarkı söylenesem yankılanacak sustuğum sustuğum odalardı bulunduğum ki vian haklıdır, odaya insan şekil verir ve haktır insan şeklini alır odanın gücü yoksa şekil vermeye şeklini aldım aynasız odaların, şenliksiz en derin bir kararmaydı kaçan kırlangıç şekilleri çizerek direndiğim kırılmasıydı yürüme isteğinin sana doğru yürüme isteğinin

çavdar tarlaları bulduğum çavdar tarlaları rüzgarda dalgalanan başaklardı hep bir eğilme değil dans hareketleri güneş hep aynı yerinde beklerken üzerlerinde bir karpuz serinliğinde, bir geyik tozunda, bir orman girişinde genişledi, genişledi kalbim akan kanım oldu, nehirler yapan bir taşın içinden akan kanım oldu, ancak içinde ölünün ve dirinin yıkanacağı medeniyet nehirleri inşa etmeye ve iki elin birbirine ulaşacağı ince aşk nehirleri ve şelalelerin artacağı caz nehirleri ve güneşin vuracağı sabit şair nehirleri inşa etmeye bir eser çıkarmaya kendimden ve iyi yaşanmış bir hayat yaşamaya sonunu elinde asası bir isa gibi gidebilmeye

akan kanım oldu kanına sen oldun kanıma giren yine de kanıma giren, en içime gözlerimde, boynumda, ellerimde, ayaklarımda, sırtımda, omuzlarımda hep beliren sen oldun, hissettiğim yenileyen beni sen oldun, benle yıkayan

şimdi ben çarmıhta göğe bakan çarmıhta kendine bakan ellerini arayan, arayıp bulamayan uzamış sakallarını sivrice hisseden bir milyon mızrağın kenarlarından akmasını seyreden bir milyon mızrağın boşluğunda beliren ölen, beliren/ bir isa gibi bekliyorum hep seni bekliyorum/ taş nehirdir ve el kadın

5- İncir Gazeli incir, el değmemiş bir nardır ve nar göz değmemiş göz incirin içinde gece bin taneyle vardır karanlığın içine saçılmış bin beyaz tane ve nar kırmızı bir gecedir uzanırken ben, çimler ensemde

senin incirin bir gök olayı anlık bir parlama, yıldız curcunası ve açıldıkça bin farklı ışık aynı noktada ayırt edilebilen insan gözüyle ayakların bir çiçek tırpanı oprağı kokuya ve berekete dolduran bileklerin asma köprüler iki ırmak arasında bacakların senin ayakta durmana ve benim ayakta durmama senin çekingence, zarif, bir sarılmayı büyütür gibi ayakta durmana benim tek başına bir horoz gibi ayakta durmama incelen kalınlaşan uzayan sütunlar içimde inşa ettiğim yeniden belin bir duman halkası duman şarabın dumanı etrafta görüntüler kaçamak bir bakışından, bir ceylan kaçışından bir halıda izinden, aynada kalan yüzünden karnın bir uyku tarlası çıktığında derinine doğru göğüslerinin ve öpücükler ektiğim bir yer gözü kapalı başı dönen öpücükler göğüslerin bir denizin başladığı nokta baştan ayağa çiçeğe ve kokuya kesmiş bir denizin ateşe ve süte kesmiş kalbinin kaynadığı altında omuzların benim zamandan su damıttığım sudan kuşlar damıttığım kuşlardan kirpikler damıttığım kirpiklerden saç damıttığım saçtan çiçek damıttığım ki saçlar, yağmur spiralleri baştan ayağa ışık kesmiş bir hal bu halin karanlıkta bir incirsin bir incir, el değmemiş bir nar kırmızıya kesmiş bir gece zihnimde berketilen duran uzak yıllar hatrına

gözlerim her geçen gün daha da parlayacak içlerinde koridorlar gibi olacak ışıklar açılacak incirin açılacak her gün yeniye bitmemecesine açılacak ışık tohumları kök salacak sağımdan yükselen bir titreşimde binlerce tanesinde binlerce ayna bulacağım ben insan ki doğru aynada yüksek, yanlış aynada hallaç senin aynandan bakacağım kendime derin güzel aynandan yağmurda araba süren bir at, mesafeye varacak sonunda varacağım serin sıcak akşamına

6- Zeytin Gazeli en kesin siyahtır, siyahı zeytinin ki ben zaman zaman zeytin keserek uyanırım güne sokaklarda üç yüz yıllık ağaçlarla yürürüm rutin yollarımı dansla ve kıvrak gürültüyle limanda balıkla ve asfaltta deniz aynasıyla uzar sokaklarım gölgeye ve ağaca ellerim yüzüm esmerleşir saf ekmeklere kuşlarım, çiçeklerim toplanır bir yerde uyanıp uyanıp baktığım sabaha kadar izlediğim zeytinin ardında güzelleşen güneşle birlikte uyanırım güne/ ki siyah çoğuldur renk halinde anlamlar halinde sütunlar eşikler halinde iki elinle sen açarsın siyahı diğer renklere

maviyle başlarız birlikte şefkati berkiten umudu geliştiren göğe filmlerden alınma bir bakışla baktıran pencerenin önüne bırakılan çiçeği hatırlatan yere çöp attırmayan, hayvan kovdurmayan dilenci çocuğa yemek ısmarlatan, minibüste yer verdiren yaşamayı ayıran var olmaktan, yahut var olmayı yaşamaktan zaman zaman hızlı bazı bazı yayılan sık sık çağlayan kırmızıya geçeriz ardından ve buz kesmiş bir yeşile ki içimiz hafif bir rüzgarda temizlenir, tutkuyla yanar boş karnımızda kalbimiz gelişir, genişler hiç bir şey bilmemeye açılan bir gece gibi genişler bağırırız, şarkı söyleriz, birlikte uzanırız renkler belli olmaz, kapanır biz biliriz denizin mavisini, gülün kırmızısını sarmaş dolaş hissederiz sarıya çalar nihayet siyah iki yönlü iki mızrak birbirine doğru erir iki yönlü iki mızrak, rüzgarından arınır bir minibüs kente dağılır sanki toz halinde iki mızrak, iki sütun oluverir başın omzumdadır, iki sütun oluverir yahut bir duman halkası daha ve siyaha geri döneriz en sonunda ellerinle beraber siyaha zeytin siyahına gözün siyahına yeni bir tanımlama aydınlığa

7- Leyl vü Şems Gazeli neyi örter gece isa eliyle kusurları, yüzüne vurulan tokadı insanın mahremini, niyetini, fikrini insanın her halini çiçeğin büyümesini, ormanın hareketini dünyanın dönüşlerini, zamanın dönüşlerini başarısız salvoları örter belki çünkü çaresizliktir gece, bilmemeye uyanıkken baş ağrısıdır, ve ölüme emanet etmektir kendini uyurken bir duaya duyulan güvendir hem de hepsinden önce karıncaların, arıların işini gizler gece kovanlarla, yuvalarla uyanırlar yeni sabaha ki bu bir salvodur uzayan karanlığın bağrına

insan ki görüldüğünce vardır, vardığınca ve ışıktır var eden insanı bir ışık ki dışarıya doğru giden insandan bağrından uzak güneşe doğru bir çağrı halinde bir varlık çağrısı halinde bilek ağrılarını, bağ ağrılarını, kas ağrılarını dindirmeye güven ağrılarını, iman ağrılarını dindirmeye bir ışıktır var eden bir kemikten veya bir balıktan var eden insanı

ve ben seni işlerim geceye, seni baştan ayağa seni yıkarım geceye aydınlık bir yüz veririm, çamurundan güzel omuzlar veririm terinden altına asılı bir beden veririm soluğundan seni yıkarım geceye bir karınca yürür, bir gül büyür her sabaha, her güneşe karanlığa vurulmuş bir salvoyla ortaya çıkarım ben sen ki, sönmeyen ateş uyanmaya

en çok da bir meryem ellerince can yakar hem hem sakin hem mahrem yüreğimde keskin kalem

ışıdığında pekala sivri kimbilir ah, kaç köşeli

mızraktan sesler bağırır düşme yerinde dağ eşiğinin saçları omzumca kabarır yanakları göğsümce serin

asl-ı güneştir o leyli kimbilir ah, kaç köşeli

sanki çocuğa hikaye anlatır ki uykuma kondurduğu busenin zerresi uzun koşular başlatır ahraz kafesinde yüreğimin

kaside-i kalbimdir sesi kimbilir ah, kaç köşeli

benim uzak ıslıklarım uğuldar asrımca eski o eteğinde kulağım kulağıma fısıldar mısralarım onun hevesinde

nehirlerce ağıttır benzeği kimbilir ah, kaç köşeli

en çok da bir meryem ellerince can yakar hem hem sakin hem mahrem yüreğimde keskin kalem

mısır’da suyun yavaş yavaş aktığını gördüm- Madrigaller, İlhan Berk

suyu ellerinden içerim ben ellerinden ışıkta saydam karanlıkta kırmızı ellerinden burnuma ve aklıma doğru ferah suyu

su bütün kentlerin hakimidir bir roma geleneğidir kenti suyla üleştirmek bayrakların en güçlüsüdür su kavimlerin ve bireylerin efendisidir insan su içtikçe artar su içesi azalır yalnızca ve sudur ancak olan toprağın arkasında insana hammadde sayılan toprağın suya karışır bir kıyamet günü insanın var olmuş bulunduğu her kaya zira toprak bir kabuktur su en gerçek bir yüzdür ve yüzün içinde bir ayna

bir yüzük ve bir el ve perdeler ve törenler ve sahneler tavernalar lokantalar camiler barlar mahzenler meyhaneler batakhaneler müzikholler sinemalar banklar döviz dükkanları amber dükkanları ve çamur ve beton ve cam ayna rüya ışık koku ve anı ve ateş akmaları itibariyle bir suya ulaşmaya öykünürler görmek isteyenlerin gözünde bulanık bir suya dönüşürler bilimadamları bilmez minibüs muavinleri belki bilirler su çerçevelenebilirdir

benim ağaçlara nehirlere döndüğüm olmuştur- Madrigaller, İlhan Berk

suya dair yazıtlar yazıyorum elleri cebinde dolaşmayı içine çekmeyi alnını kırıştırmayı sert bakmayı yüzünün derininden yaralanmayı

en erken sabahlarda kalmış bir parçayı derin yolculuk başlangıçlarında ara sokaklarda bırakılmış kokuyu takılmamaktan durmuş saatleri yıldız görmemiş teleskopları uyuyarak geçmiş uyanarak geçmiş konuşarak geçmiş okuyarak geçmiş en dışardan geçmiş sıcak değilse de ferahlamadan geçmiş yazları suyu yazıyorum yazıtlara

bir cep sözlüğü haline getirilmiş saman kağıtlarına baskılı kafa kağıdımı kimsenin okumaya yeltenmeyeceği söylencelerimi akşam vakitlerinde kalmış sohbetlerimi araba torpidolarında kalmış neşet ertaş plaklarımı araba torpidolarında kalmış deep purple plaklarımı suyun üzerinde yaktığım bir bedenin tuzunu suyun içinde yaktığım bir anının gözlerini bileğimde gizlemeğe çalıştığım derin bir kesiği sağ elimde belli belirsiz bir yara izini arıtarak suyu anlatıyorum yine suya

şimdi sizin olduğunuz yerler akşamüstüdür- Madrigaller, İlhan Berk

ve sen, omuzları güzel kadın ey omuzları güzel, genişçe güzel, ince güzel boynunca güzel, bir ırmak gibi güzel ve göğüsleri bir deniz gibi güzel bacakları okyanus gibi çiçekleri şelale gibi güzel kadın saçları yağmur gibi sen ey gözleri ışığı arkasına almış kenti içine sığdırmış kentin küçülüp güzel olduğu iki damla gibi güzel yanakları susayan bir adama içilecek bir bardak su gibi dudakları uyanmak gibi suyla en derin ölümlerden kulakları ve alnı susuzluğu taşıyan kadın sen ey

beni suyun içinde yüzerken ki kötü bir yüzücü olduğumdan haberdarsın yahut yağmurun içinde otel küvetlerinin bardakların aynaların içinde akvaryumların beni uyuyakalmış bulan uyuyarak boğulduğumu bulan sensin balıkların duası varlığımın ruhumun en derin duası ellerin bütün suları berrak kılan bütün suları bir kılan boğucu suları ferahlatıcı kılan ırmakları bir at gibi güçlendirici gölleri yüreğin gibi tertemiz mutluluğu bir göl gibi sabit kılan kılacaksa eğer senin ellerin

son çivi kadındır

pencereler üstüne yansır kıyafetlerinden arınmıştır rüzgar ellere kadar uzanır yıllar saniyelere sığdırılır

son çivi kadındır

erkek çokça ölümlüdür ve kadın ölüme yaslanır kadın sırtı çiçek dökümüdür erkek yağmurla anlamlanır

son çivi kadındır

ellerinde çoğalırken kan erkek ağlar bulutların içinde son kişi olur anlayan tutkular biter çarmıh gerilişinde