ნანსი

“მე არ შემიძლია გაგაგებინო. მე არ შემიძლია ვინმეს გავაგებინო რა ხდება ჩემს შიგნით, - მე საკუთარ თავსაც არ შემიძლია ავუსხნა ეს…“

'იარები ის ნაპრალებია,საიდანაც შენში სინათლე აღწევს.'

გადამიარა წყენამ.

ჩვენი ისტორიის საუნდტრეკით

მივუყვებოდი ნაპირს და

პირველად არ გავბრაზდი შენზე,

პირველად წავიჩურჩულე

რომ როცა იყავი,

ყველაფერი ლამაზი იყო....

დღეს პირველად

აღარ მეტკინა შენი გახსენება.

ალბათ სწორედ ეს არის,

დასასრული.

და ეს გზა,

არ ვიცი ვისთან

რომ იცოდე როგორ მაღიზიანებს ეს მშრალი “როგორ ხარ?” “კარგად, შენ?” “მეც.”

არადა ორივე ვიტყუებით. არ გიკითხავს, მაგრამ ახალი არაფერია.

ისევ ისე ვიცინი ხოლმე, ისევ ისე ვტირი, ისევ ისე მიხარია, ისევ ისე ვიწყენ. ჰო… განწყობაც ელვის სისწრაფით მეცვლება ხოლმე, როგორც ადრე. ახლა უფრო მეტს ვოცნებობ, რეალობასაც დროსთან ერთად მეტად ვწყდები.

ოცნებებს დავდევ და თანდათან უფრო ვშლი ზღვარს რეალობასა და ოცნებას შორის.

ვიცი, რომ ეს ცუდია. ახლა კი სჯობს წერა შევწყვიტო ასეთ არეულს უარესად მაბნევს.

დღეისვის მოსაყოლი არაფერი მაქვს მეტი.

მე შემიძლია , შენთან მოვიდე და ყველა ტრაგედია თან წამოვიყოლო. ყველა სიკვდილი.

მე შემიძლია, შენთან მოვიდე და ვიტირო.

შემიძლია გავიხადო და შიშველი სულით მოვიდე შენთან..

შემიძლია არ მოვიწმინდო ცრემლები და ისე გავიცინო, როცა იხუმრებ.

შემიძლია გავიღიმო და გითხრა რომ მოვკვდი.

და მერე ისევ ისე იყოს ყველაფერი.

….

მე შემიძლია, შენთან მოვიდე და ისეთი დაგენახო, სარკეშიც რომ მძულს ჩემი თავი.

ფრჩხილებზე ლაქი მქონდეს ამძვრალი.

თვალები უძილობით ჩაშავებული.

..