Untitled

წვრილმანები რომელშიც შენ გხედავ და რომლებსაც შენ ყურადღებას არ აქცევ.

მერე მე გიხსნი პატარა ბავშვივით, ეს მიყვარს, ეს, ეს და ეს თქო და შენ გეცინება.

მერე ჩვენ საუბარს ვაგრძელებთ და მე შენს მოძრაობებს ვაკვირდები.

მომწონს როგორ მშვიდად იყურები გზისკენ.

მომწონს შენს მაჯაზე მორგებული საათი.

მე შენ გიყურებ ახლა და ვხვდები როგორ გამიმართლა რომ ჩემთან ხარ.

რომ დიდი ხნის შემდეგ, იმდენი წლის შემდეგ, რამდენი წლისაც მე ვარ, შენ შეგხვდი და იქ ვზივარ სადაც შეიძლება სხვა ქალი მჯდარიყო.

სხვა ქალის სუნამოს სურნელი გეგრძნო.

სხვა ქალს შემოეხედა შენთვის ასეთი ფიქრებით და შენ ეს გაგეგო.

ან შეიძლება შენამდე ვერც ვერავის მოეტანა ეს სიყვარული, რადგან ასე მგონია ყველაზე მეტად მე შემიყვარდი დედამიწაზე,

შენს დედაზე მეტადაც კი...

ხომ სისულელეა, მაგრამ ასე მგონია.

შენი სიდინჯე მიყვარს.

შენი სიმშვიდე ჩემს ახირებებს რომ მშვიდად უსმენ და მერე კითხვებს სვამ: აი რას მერჩი?

მერე ვიცინით, ჯაჯღანს ვაგრძელებ და როცა იღლები, როცა ხვდები რომ ამის მეტს ვეღარ მომისმენ, მაჩუმებ.

და სანამ იმაში გავერკვევით ხუმრობ თუ გაბრაზდი,

არ ღირს გარისკვად. ვჩუმდები და მერე შენ იწყებ.

ამბობ რომ ვერაფერი გაიგე, რას ვაპროტესტებ.

მიხსნი რომ გეცინება ეხლა, მაგრამ სინამდვილეში სულ არ ხარ სიცილის ხასიათზე.

მიხსნი რომ არ უნდა ვეჭვიანობდე ყველა ქალზე, ვინც ჩვენს გარშემო ტრიალებს.

ვინც გაგიღიმებს.

ღმერთმა არ ქნას და ... ვისაც გაუღიმებ.

მომიწოდებ სიმშვიდისკენ.

და ასე დაუსრულებლად.

ბოლოს მივდივართ დასკვნამდე, რომ ცოტათი ვაფრენთ.

ორივემ ვიცით, რომ ის გალაქტიკა, სიბნელეში რომ ირეკლავს შენი საათი, მხოლოდ ჩვენია.

და ორივემ ვიცით, რომ

ერთმანეთს თავს არ დავანებებთ.

... მე შენში წვრილმანები მიყვარს, რომლებსაც ვერ ამჩნევ.

როცა როგორც არ უნდა ეცადო არფერი გამოგდის..

ისეთი გრძნობა გიჩნდება, თითქოს მიწა ფეხქვეშ გეცლება..

გინდა იტირო, მაგრამ ცრემლი არ მოგდის, შესაბამისად დაგროვილი ემოციისგანაც ვერ თავისუფლდები

და აღარ იცი რა ქნა..

როგორმე უნდა გამოხატო ემოცია, თორემ დაგახრჩობს მალე..

თავს დაკარგულად გრძნობ.. არ ეკუთვნი არავის და არაფერს, ამ სამყაროს, შენ სახლს, მშობლებს, მეგობრებს.. არავის..

ყველაზე ცუდი – შენ თავსაც არ ეკუთვნი..

არ ენდობი..

არ იცი, რას გააკეთებ..

რას დაუშავებ სხვას, ან შენ თავს..

ისეთი გრძნობა მაქვს ახლა, თითქოს უამრავ პატარა ნაწილად ვარ დაშლილი და ეს ნაწილები

კიდევ უფრო მცირე ნაწილაკებად იშლება და იფანტება..

ჰაერს შევერევი..

გაივლის..

ალბათ გაივლის..

შენ ხარ ამბავი, რომელსაც სამუდამოდ ვერაფრით გავაჩერებ ჩემი ცხოვრების ფირებზე. ამბავი, რომელსაც თვალდახუჭული დავმარხავ გულის ღრმა ადგილებში და ისევე გავუფრთხილდები, როგორც შენ მოგიფრთხილდებოდი ჩემთან რომ ყოფილიყავი, თუნდაც იმიტომ, რომ აღმოჩნდი ის ადამიანი, რომელიც ჩემს სულს შეეხო.

მე გულწრფელი უნდა ვიყო, რადგან ესაა ის, რაზეც ვმუშაობ ყოველდღიურად საკუთარ თავზე.

და არც კი იცი, რაოდენ რთულია იყო გულწეფელი ამ მიტოვებულ, გადმობრუნებულ და მარტოსულ სამყაროში.

გულწრფელი ვარ, როდესაც ვამბობ, რომ უხილავი კავშირების მეშვეობით შეძელი ჩემში შემოღწევა გაურკვეველი პორტალის გამოყენებით, თანაც ისე, რომ ვერც კი გააცნობიერე ამ მოგზაურობის შესახებ.

მაშინ, როდესაც მთელი ჩემი ცხოვრება შინაგან ხმებს ვახშობდი, იმის შიშით, რომ სხვებს ჩემი ურჩხულების არ შეშინებოდათ, მაშინ, როდესაც სულისკენ მიმავალ გზებს ცხრაკლიტულიანი ბოქლომით ვკეტავდი, რათა ადამიანებს მასზე ტკივილები არ დაეტოვებინათ, გამოჩნდი შენ - ჩემს სულში მოსეირნე ადამიანი, რომლის იქ სეირნობა, სულაც არ გამხდარა სანანებელი.

უფრო მეტიც, შენი მსუბუქი ნაბიჯები მხოლოდ სიამოვნების მომნიჭებელ შეგრძნებებს ტოვებენ მასზე და რაღაცნაირად, ამდენი ფიქრისგან დამძიმებულ, შენი სიმსუბუქე მეც მკურნალი მალამოსავით მედება მთელს სხეულსა და გონებაზე.

მე არ ვარ ის, ვისაც უნდა გაუგო, რადგან თავად არ მესმის საკუთარი თავის.

მე არ ვარ ის, ვისთანაც ღირს დღეების გატარება და არც ის ვარ, ვინც ამ განვლილ დღეებს დაგიბრუნებს.

მე ვერაფერს მოგცემ სანაცვლოდ და სამუდამოდ ვალში დავრჩები შენთან, როგორც ადამიანთან, რომელიც შორიდან მაწვდიდა წყალს, როდესაც წყურვილით ვკვდებოდი და ამ ყველაფერს ისე აკეთებდა, რომ არ შეიძლებოდა სცოდნოდა ამის შესახებ.

შენ უხილავი სასწაული ხარ ჩემს ხილულულ ჯოჯოხეთში, რომელიც წამიერად მაინც ქცეულა სამოთხედ შენი ხმის გაგონებისას.

ვერ ვიტირე.

ჩვენ ყველანი ვუყურებთ ცხოვრებას ზუსტად ისეთს როგორიც არის, მშვენიერი და საზარელი, კარგი და ცუდი, ყველაზე ბედნიერი და ყველაზე დამპალი, ფერადი და შავით დაბურული, ვუყურებთ და ვეკითხებით საკუთარ თავს, ღირს კი?

ზოგჯერ ბედნიერებისგან გაბრუებულები ცუდს ვეღარ ვხედავთ.

უფრო ხშირად, საკუთარ ნაირევებით მოხატულ სულში ვიხედებით და როცა ტკივილის ფერებს ვხედავთ, ვგრძნობთ როგორ გვერევა პროტესტი და უპასუხო „რატომ?“.

ვიცით, რომ შეიძლება ხვალ აღარ იყოს, ხვალ კი არა, შემდეგი წუთი შეიძლება აღარ იყოს, ეს ვიცით და მაინც ისე ვცხოვრობთ თითქოს უკვდავები ვართ.

ვუშვებთ უაზრო, გამოუსწორებელ შეცდომებს, მერე ვსხედვართ და ვნანობთ, თავიდან ვიმეორებთ იგივე შეცდომებს და მერე უფრო მეტად გვტკივა დაფლეთილი სული.

არ ვუფრთხილდებით ერთმანეთს, იმიტომ კი არა, რომ ერთმანეთი არ გვიყვარს, უბრალოდ იმიტომ რომ გვგონია სულ გვექნება დრო. დრო, რომელიც ყველაზე სწრაფად თავდება.

გვეშინია და იმის ნაცვლად, რომ ვიბრძოლოთ, თვალებს ვხუჭავთ, იმიტომ კი არა, რომ სიმამაცე არ გვყოფნის, გაქცევა უფრო გვეადვილება.

გვინდა რაღაც ვთქვათ და ვერ ვამბობთ, იმიტომ არა, რომ საკმარისად არ გვინდა თქმა, იმიტომ რომ სიმშვიდე რამემ არ დაგვირღვიოს.

რაღაც გვინდა და არ ვიღებთ, იმიტომ რომ გვეზარება ის სირთულეები, რომლებიც გზაში უნდა შეგვხვდეს.

გავურბივართ პასუხისმგებლობებს, იმიტომ კი არა რომ უპასუხისმგებლოები ვართ, უბრალოდ იმიტომ რომ სიმამაცე არ გვყოფნის ზურგზე ავიკიდოთ ისინი.

გულს ვტკენთ და არ ვცდილობთ გამოსწორებას, იმიტომ არა, რომ არ გვინდა გამოსწორება, სიამაყე არ გვაძლევს საშუალებას.

ვუშვებთ ადამიანებს, იმიტომ რომ მათ თვალებში ვარსკვლავებად ვხედავთ საკუთარ თავებს და კაშკაში გვაშინებს, ვუშვებთ და მერე ვნანობთ.

ვსაუბრობთ იმაზე თუ როგორია იყო იდეალური და ყველაზე შორს ვართ ჩვენივე აზრებისგან.

ზოგჯერ ვერც კი ვიძინებ.

ვზივარ და ვფიქრობ, რომ ყველაფერი რაც გავაკეთე არაფრის მომცემი აღმოჩნდა ჩემთვის. საწოლში მარტოდმარტო ვაგდივარ, თავს მიტოვებულად ვგრძნობ, ყველამ მიმატაოვა, საყვარელმა ადამიანმა თუ მეგობრებმა, გვერდით არავინ მყავს, ვინც დამელაპარაკება, დამამშვიდებს, გამამხნევებს და მეტყვის, რომ “ყველაფერი კარგად იქნება”

მე კი სრულიად მარტოს მიწევს ამხელა ტკივილის გადატანა, იმ ტკივილის გადატანა, რომელიც სულს მიწვავს. მის წინააღმდეგ არაფრის გაკეთება შემიძლია და ისევ თავჩახრილი ვეგუები ყველაფერს.