Edepsizliğimi mazur gör, isimsiz, sen zihnimin en net kısmında cürretkârlıkla oturmuş, sırılsıklam bir tutkusun.

Yani, tüm şiirlerim gözlerine.

Arsız tuşlar sevinsin: uzat parmaklarını ve öpeyim diye ver bana dudaklarını.

Öyleyse günahkârından bir müjde, Seina La Ton, biz cehennem ateşine okyanusuz.

Şarabı sev, tütünü incitme. Beni de unut artık, yüzün gülsün.

Senin ellerin; tek tonlu ve uzun soluklu portremin nar çiçeğiyle ezilip karışan renklerini tanrılaştırır.

Sen bende eksiksin.

Dün akşam midem şarap, kalbim neşeyle doldu. Issızlığıyla, kasvetiyle yeni gün doğdu. Gece öyle tekinsiz, öyle hain ki; bütün duygularım tuzla buz oldu.

Biliyor musun az az yaşıyorsun içimde. Oysaki seninle güzel olmak var. Örneğin rakı içiyoruz, içimize bir karanfil düşüyor gibi. Bir ağaç işliyor tıkır tıkır yanımızda. Midemdi, aklımdı şu kadarcık kalıyor.

Arızalı bir insan. Artık tam anlamıyla insanlığımı yitirmiştim.

Seni Dostoyevski bile kurtaramaz.

Unutamayacağım bir doğa olayıydı yüzün istasyonda Milena: Bulutlardan değil, kendiliğinden gölgelenen bir güneştin sanki. Ne diyeyim daha?

"İşte." dedi, "Cennetten çiçeğime üflenen bir ruh bu."