Fatih Özel

İnsanı yalnız bir illet öldürür: Sıkıntı. Öteki hastalıklar bunun vücuttaki çeşitli görünüşleridir.

Hep gittiler. Yapayalnız. Çıt yok. Odaya şimdiye kadar hiç tanımadığım yabancı bir akşam giriyor. Gittikçe artan karanlık, iki parça eşyayı da benden uzaklaştırıyor ve beni daha yalnız bırakıyor.

Ferit bir kaç adımdan fazla yürüyemedi, durdu. Uzaktan ona baktı. İhtiyar, önünden geçen bir yaşlı kadına “ölüyorum” der gibi üç hece işittirmeye çalıştı: “Kurabiye.” Sesi ancak Ferit'in çevik dikkatiyle yakalanabilecek kadar ince ve ezikti. Kadın duyamadı bile, yürüdü. Tahir Bey içini çekti. Yüzünde gülme ve ağlama hazırlığına aynı zamanda benzeyen komplike bir çizgi savruluşu belirip kayboldu.

Bütün ıztıraplar, baştadır; saçların arasında gezinen ince bir kadın eli, esir gibi içeriye geçer ve bütün kederleri afyon gibi uyutur

Nihad, birçok şeyler söylemek isteğiyle Muazzez'in yüzüne baktı, sustu. Ona anlatmak istiyordu ki: “Evet.. Muazzez.. ben sana hak veririm.. doğru söylüyorsun, onlar ne kadar olsa senin akrabandır, ne kadar olsa onlara alışmışsın. Sen de nihayet bir kadınsın, tabii sevklerine mahkûmsun. Bütün monden kadınları aldatan şey, seni de cezbediyor; yeşil gözlerinin elektriğe kamaşmağa ihtiyacı var, dilinde hâlâ içtiğin şampanyaların ta'mı kalmış, derinin her zerresi ipek yastıkların verdiği yumuşaklığı arıyor; güzel koku, güzel ses, güzel ışık, güzel tad ve güzel temas… Bunlara âşıksın, bana değil. Senin aşkın şiddetli bir "sansüalite"den başka nedir? Madem ki ilk gençlik terbiyeni onlardan aldın, onları arayacaksın, onları göreceğin gelecek. Bu işte yine ben yandım.

Öyle bir yaştaydım ve öyle bir mizaçtaydım ve çocukluğumda o kadar az oyun oynamıştım ve aldatmasını o kadar az öğrenmiştim ki, yalan bana suçların en ağırı gibi geliyordu; ve bir yalan söylendiği zaman insanların değil, eşyanın bile buna nasıl tahammül ettiğine şaşıyordum.