Eylül hüznü

Ben hiç büyümedim ki,ben hala o yalnız çocuğum.

Bu gece ölümü düşündüm,bayağı düşündüm 1 saat tavana bakıp boş boş bakarak düşündüm. Bir çok insan tanıdım hayatımda,bir çok insan gördüm dün yaşayıp bügün yaşamayan,arkasında yarım bırakılan hayalleri olan insanlar tanıdım belki de bilmiyorum ancak eğer bunu okuyorsan ben belki yaşıyorumdur belki yaşamıyorumdur ama hep şunu istemişimdir ben güzel bir hayat ve yaşanmaya değer bir karakter bırakmak istiyorum,tabi ki herkesin dört dörtlük bir hayatı yok evet,kim çıkıp diyebilir ki benim dört dörtlük hayatım var,hiç derdim tasam yok elbet var ancak her şeyi bazen bir kenara bırakıp önüne bakman gerekiyor ardındakilere tutunursan hep orada kalırsın,yürümen gerekiyor,mutlu olman gerekiyor. Bir gün eğer gidersem ben şunu diyebileceğim “gidiyorum ama arkamda güzel hatıralar,gerçekleşmesini düşlediğim hayaller,gerçekleşmiş hayaller,binlerce kez dinlenilmiş şarkılar,keşfedilecek yollar ve sizin için önemli ne varsa bıraktım “diyebileceğim zor,zor değil demiyorum ama bir yerden tutmak gerekiyor çok geç olmadan sende tut bir daldan,o dal kopmadan.

Gecenin zifiri karanlığı dostum olmuş,yalnızlık ise bir parçam.

Hiç kimse benim gibi değildi ve ben de hiç kimse gibi değildim. Ben tek başımaydım, onlarsa herkes.

Sonra dayanamıyorsun. Her şeyi içine atmaktan yavaş yavaş tükendiğini hissediyorsun. Seni çok iyi anlıyorum diyen herkesin,seni anlamadığını görüyorsun. En yakınından uzaklaşıyorsun. Yapabildiğin en iyi şeyin,yazmak olduğunu görüyorsun. Yazıyorsun. Herkesten saklasan da,gizlesende tükeniyorsun. Hani o dışarıya verdiğin mutluyum imaji var ya,içini yiyip bitiriyor. Biri gelse ve gerçekten de tam anlamıyla yanında olsa,düzeleceksin gibi geliyor. Ama o kadar çok yenilgiye uğradın ki,sevmede,değer vermede,bir yanın hep kimseye güvenme diyor. O yanına yenilmeye başladığın zaman,asıl acıları tatmaya da başlıyorsun. İşte o anlar kalbinin,aklını yendiğin anlar oluyor. Ve benim kalbim aklımı hep yeniyor. Değer vermekte bir sorun yokta,aynı önemi,ilgiyi,sevgiyi,değeri göremeyince başlıyor asıl sorun. Asıl sorunlar,asıl canını yakanlar oluyor. Birde yitirdiklerin var,dönülmez yolda bıraktıkların,geri dönmeyeceğini ezberlediklerin. Hani her şeyde derler ya” hayat devam ediyor” aynen öyle. Ne giden geri geliyor,ne kalanlar değerini biliyor,ne yerin,nede kıymetin değişiyor.Sen sadece günden güne eriyorsun,tükeniyorsun,hissizleşiyorsun. Ama gerçekten de bir aklım bu savaştan üstün çıkarsa,o zaman tam anlamıyla sevdiğim insanlar,tam anlamıyla soğukluğu tadacaklar.