Relacje międzyludzkie to największy syf współczesnego świata. Wolę zacząć interesować się polityką, niż zawierać nowe znajomości. Męczą mnie ludzie i ich skakanie z kwiatka na kwiatek, próbując zgubić kompleksy, łamiąc sobie przy tym kręgosłup moralny. Tak wiele osób zamiast zatrzymać się na chwilę i poddać samorefleksji, po skończonej relacji ładują się w nową z brudnymi butami, bojąc się panicznie osamotnienia. Drażni mnie to. I nie mowa tylko o relacjach romantycznych, które same w sobie stanowią problem. Poza tym, co jest ciekawego w relacji? Rozmawiacie dzieląc się swoim niepoukładanym światem, ale rozmówca też jest niepoukładany, więc na dłuższy start zaczynacie z tego żartować, nawet to nie trwa długo, bo w końcu przez swój kiepski dzień dostrzegasz wszystkie jego wady, ty również go irytujesz, więc dochodzicie do wniosku, że nie macie szans na wspólny small talk. Obaj jesteście wkurwiający, aż pewnego dnia nie pozostaje ci nic, jak iść, a relacja siedzi przy swoim obrażalskim tonie i za wszelką cenę nie podejmie próby, nawet jeśli po niej mielibyście wygrać na loterii lub potrzebować nerki. Są wyjątki, nie mówię nie. Czasami to nużące do śmierci wyjątki, byleby przy kimś trwać. Każdy człowiek powinien nauczyć się żyć z samym sobą. Nie musi koniecznie w zgodzie, jeśli nabierze pokory i świadomości własnego ja, przestałby zawracać dupę innym; własnym nieodpartym ambicjom i arbitralnym planom. Minusem w nieposiadaniu relacji jest to, że nie możesz wiecznie zgadzać się ze sobą samym, reszta to mimowolne zatracanie czasu przy drugim człowieku na pozór bycia lojalnym. Jeżeli byle głupiec potrafi powiedzieć, jak życie jest skomplikowane i ciężkie, to wyobraź sobie mniejszą część, mającą nie tylko siebie na głowie. Relacje są zbędne. Zacznijcie rozmawiać ze sobą.
annaxmalina
dededos
kianamaiart
yousharknotpass
prguitarman