fara heim

Długo nas tu nie było - wystarczająco długo, żeby dokonać miliona zmian w naszym cudownym życiu :-)

Pojechaliśmy na upragniony urlop - spędzając tydzień na całkowitej pustyni i z niedoprawionym jedzeniem snuliśmy radosne rozważania o tym, co będziemy gotować po powrocie. Jak na razie wychodzi bardzo planowo i smacznie.

Największą zmianą na przełomie roku jest nasza przeprowadzka do innego Władziowego gniazdka - większego, jaśniejszego, z widokiem (jakimkolwiek) za oknem, no i bardziej naszego... Mamy swoją różaną kuchnię, lawendowy salon i sypialnię z wielkim łóżkiem. Zdjęcia nieco później, jak Stasiu Wiking je zrobi.

Pijemy sobie poranną kawkę przy stole w kuchni, możemy zażyć luksusu, jakim jest kąpiel z solami morskimi (wanna mistrz) i pocieszyć się z - poprawnie tym razem - rozmieszczonego kina domowego.

Właśnie smażymy naleśniki ze szpinakiem i paroma dodatkami. Tak śniadaniowo z okazji wolnego dnia i innych okazji do świętowania. Jak na prawdziwe kury domowe przystało, gotować będziemy cały dzień :-)

Ale wracając do naleśników - użyliśmy około 30dkg mrożonego szpinaku w brykiecie (wyglądał jak węgiel!), trochę go rozmroziliśmy, a potem prosto na patelnię. Do tego 2 ząbki czosnku, jedna duża cebula i trochę boczku (wg potrzeby, albo może być bezmięsne). Wszystko pocięte w kostkę dorzuciliśmy do szpinaku. 

Trawa została przyprawiona białym pieprzem, czarnym pieprzem, odrobiną sosu sojowego + warzywkiem. Czegoś nam po tym wszystkim brakowało, dodaliśmy więc jeszcze pół puszki pomidorów krojonych, prosto na patelnię starłam około 15dkg żółtego sera i wrzuciłam kawałek serka topionego z szynką dla smaku.

Jest pyszne!

Na dzisiaj przygotowałam parę sztuk inspiracji internetowych, które niedługo zamierzamy wprowadzić do naszego Władziowego gniazdka.

Na pierwszym miejscu pomysł według mnie prześwietny - jutro idę kupić jakieś niedrogie tarki, żeby je przerobić na takie wieszaczki, tym bardziej, że kolczyków u mnie pod dostatkiem (powiedziałabym nawet, że o jakieś 50 par za dużo):

  Pozostając przy temacie wieszaków - coś, co wydaje nam się prawie tak fajne, jak niedawno zakupiona dupa psa (dla niewtajemniczonych http://www.ikea.com/pl/pl/catalog/products/60095321/ - niedługo jedziemy po drugi):

Pomysł zostanie wykorzystany jak tylko wymienimy pasy w naszym dyliżansie. 

Jako że ja jestem wielkim miłośnikiem pisania, malowania i ogólnego bałaganu na ścianach, chciałabym wykonać kiedyś coś w tym stylu (oprócz konturów mapy świata nad łóżkiem, które już sobie obiecaliśmy jako Władzie-podróżnicy):

Skoro już zdecydowaliśmy się na ścielenie łózka, stwierdziliśmy, że pozwolimy sobie na narzutę - poniższa pasuje do ogólnie przyjętej przez nas kolorystyki w mieszkaniu no i wygląda ciekawie (aczkolwiek jeszcze nie macałam, więc nie wiem, jak z jakością):

Dzisiaj w pracy przeglądając z nudów (nie, nie nudzę się w pracy) stronę ikea, znalazłam takie oto lustro:

Martwi mnie tylko to, że w opisie przedmiotu jasno napisali, że:

Częsci główne: plastik polistyrenowy Lustro: szkło

Czyli chyba możemy się spodziewać brzydkiego plastiku, a nie ciężkiego metalu...cóż, taka cena.

Jako ostatnie zamieszczam zdjęcie prześlicznych (według mnie ofkors, no i Stasia) świeczników wykonanych ze słoików oklejonych koronkowymi serwetkami - jakoś tak wpasowują się w uwielbiane przeze mnie shabby chic:

Parę słoików po mamusiowych obiadkach się już zebrało, także niedługo, w czasie długich, zimowych wieczorów (i jak już będę miała czas, a raczej jak nie będzie mi się chciało pisać pracy mgr) przystąpię do działania.

Przez całe trzy tygodnie próbowałam zdać relację z pamiętnego wieczoru lepienia pierogów, ale brakło mi weny. Do tego te zawirowania w naszych durnych, władziowych głowach. Ale jako że wszystko już jest idealne, jak całe nasze życie - czas na relację (prawie na żywo) z pierwszego w naszym życiu pierogowego wieczoru.

Lekko nie było - zdążyliśmy się pokłócić o konsystencję i lepkość ciasta oraz radośnie porywalizować robiąc dwa oddzielne farsze. Tak czy siak później pierogi były niespodziankami, bo gotowanie przypadło na godzinę po 23, także było nam wszystko jedno, które gotują się z którymi.

Zaczęło się niewinnie około 18-tej od siekania składników. Farsze z założenia był dwa - kasza gryczana z pieczarkami, boczkiem i cebulą (Stasiu) i mięso mielone, pieczarki, cebula i sos paprykowy (moje) - oczywiście, że mój był lepszy! ;-)

Wyszło nam tego trochę za dużo, co widać poniżej:

Ten mały pojemnik to czosnek, który dodajemy namiętnie do każdej przyrządzanej potrawy.

Nienawidzę siekać.

Najpierw przesmażyliśmy wszystko ze sobą, dodając przyprawy według uznania, na oko - między innymi paprykę słodką i ostrą, zioła prowansalskie, bazylię, oregano, biały pieprz, przyprawę do szaszłyków (polecam, pasuje do wszystkiego).

Wyglądało to tak:

Po lewej widać nasze ziółka, które na pewno (!) mają myśli samobójcze od tego podlewania gorącą wodą...

Po zrobieniu farszu Stasiu zabrał się za ciasto - sam chciał, a lekka to praca nie była, mimo że wyglądało całkiem ładnie:

Ciasto nie chciało się kleić, więc brzegi smarowaliśmy wodą. Jako że żadne z nas nie chciało ręcznie sklejać pierogów (kółka wycinaliśmy wcześniej szklanką), korzystaliśmy z takiego oto urządzenia (zdjęcie z internetu): 

Nasza, a raczej mojej Mamy, jest czerwona.

Minęła godzina 23, nastąpiło gotowanie i ogólne zmęczenie materiału, ale efekt był zadowalający. 51 pierogów, które miały nam starczyć na czarną godzinę niechęci do gotowania zostało rozdane między Rodzicami i znajomymi, co sprawiło, że jedliśmy je tylko jeden dzień (a nie ponad tydzień, jak zakładaliśmy na początku). 

W odniesieniu do wiecznego braku czasu, które objawia się w pytaniu mojej Mamy "Dzieci, a kiedy Wy macie czas pomieszkać u siebie?" - z wielkim ociąganiem i problemami znajduję czas, żeby dodać tutaj parę słów. Głównie próbuje zmobilizować mnie do tego mój Stasiu Wiking, jednak jestem twarda i łatwo nie ulegam.

Ale skoro już usiadłam, a i zdjęcia został zrobione - czas na prezentację.

Póki kawalerskie mieszkanie było jeszcze kawalerskie, próżno było szukać jakichkolwiek ocieplaczy wnętrza. Oczywiście i to się musiało zmienić wraz z moją, wtedy jeszcze powolną, ekspansją. 

Podczas którejś wspólnej nie-randki zawitaliśmy do Ikei - narzekałam na brak jakiegokolwiek lustra w domu (poza tym łazienkowym oczywiście) - moje potrzeby zostały jednak zaspokojone. Mogę teraz malować się przy stole, który stanowi drugie co do ważności centrum dowodzenia w naszym domu. Rano jest miejscem wcześniej wspomnianego makijażu, weekendowo spełnia swoje przeznaczenie i jak na nasz prawdziwy romantyzm przystało jemy wspólne śniadania. Są też świece, jakby nas naszło na kolację we dwoje. A raczej jakby nas naszły nadprogramowe zasoby wolnego czasu.

Poniżej część parapetu wraz z firanką, której też dorobiliśmy się po długim czasie (a tak na prawdę kawałkiem materiału przyczepionym klipsami do rury pod sufitem - coś z niczego daje największą frajdę):

  Tak, chcieliśmy zapalić tą świecę, ale w miarę zgodnie doszliśmy do wniosku, że może to przynieść rezultaty nieco gorsze od oczekiwanych.

A na koniec poglądowa odsłona naszego prawdziwego centrum dowodzenia - tego, z którego krzyczy się Kochanie, podaj piwo, bo ja już leżę!, chociaż do lodówki jest półtora metra.

Kupiliśmy lampki, żeby było jak czytać to, co stoi powyżej, aczkolwiek dobrze by było mieć na to trochę więcej czasu. Jak widać, nasz stolik nocny został utworzony z jednego z krzeseł, bo na nic innego nie ma miejsca - spełnia jednak swą rolę niezwykle poprawnie. Poszewki na poduszki dorwaliśmy podczas weekendowego wypadu do Krynicy Morskiej po zgodnym Musimy zobaczyć, co tam jest! kiedy zobaczyliśmy wielki napis "Wszystko po 1 zł". Co prawda kosztowały 3 albo 4 zł, ale i tak musieliśmy je mieć. Zamiast pamiątek z wakacji przywieźliśmy więc dzbanek z miarką do mąki, cukru i wody, trzy opakowania super-kleju no i poszewki.

Właśnie usłyszałam A co Ty, Pana Tadeusza piszesz?, tak więc ewidentnie jest to pora na zakończenie i zapalenie papierosa. 

fara heim - ze staronordyckiego 'iść, wracać do domu'

I tyle wystarczy, żeby początek brzmiał prawie tak samo, jak moja praca licencjacka. Sucho i chłodno, a ma być przecież o cieple, ba, ogniu - naszego małego gniazdka.

I tu przypomina mi się, jak pierwszy raz usłyszałam nieśmiałe "to może jutro pójdziemy do mnie?" - nawet przez myśl mi nie przeszło, że po paru, parunastu dniach będę już panią na włościach, prowadzącą cichą ekspansję. Szafy i półek w łazience przede wszystkim.

Zaczęłam od tłuczenia (na szczęście!) kieliszków do wina, które piliśmy, przeszłam przez "umyj tą kuchnię, domestosem najlepiej" i zajęłam drugą półkę w szafie. Kawalerskie mieszkanie powoli traciło męskość (jakkolwiek to brzmi) i zaczynało być coraz bardziej nasze. Ciepłe, radosne i przytulne.