Brud i tusz.

Miasto szczęścia - Miuosh feat. Bajm (via paeoni-a)

Boli mnie. Cholernie mnie boli, jak ludzie postrzegają rap. Szczególnie polski. Ale z drugiej strony nie dziwię się im. Takie persony jak Bonus BGC, Pope, Gang Albanii, Kula, Wilku i cały odłam ,,Gibon, Koka, sztaby złota, lecim kurwa na bogato" nie wpływają dobrze na wizerunek rapu. A warto docenić ten prawdziwy rap. Ten w którym artysta ma coś do przekazania. Gdzie są zawarte jakieś wartości, życiowe mądrości, a przede wszystkim szczerość. Zdaję sobie też sprawę z tego jaki wygląda cały dzisiejszy rap, nie jest on łatwy. Nie jest to literatura piękna, rap ma trudną formę, ale warto przebrnąć, gdyż mógłbym go z dużym przymrużeniem oka porównać do poezji. Skoro już mówię o tym całym prawdziwym rapie to polecę Miuosha. Przez sporą liczbę osób nielubiany, ale do mnie dociera w całości. Jego słowa, całymi wersami, oddają często to jak patrzę na świat. Fascynuje mnie to w jaki sposób przelewa siebie na wersy. Parę lat wcześniej był Pih. Nie miałem tego samego co Miuoshem, ale też był mocny. Nie jestem jakimś znawcą rapu, ale trochę słucham, więc chyba mogę się wypowiedzieć. Rap był zdecydowanie tym co słuchałem do niedawna, ale odkąd zmieniłem swoje środowisko, zaczęłam zagłębiać się w inne gatunki i nie powiem, jest ciekawię. Muzyka jest super.

(via https://www.youtube.com/watch?v=Cj3CvCN7UGs)

Nie umiem iść A gdy podnoszę głowę w moment tracę sedno Bo nie mamy tutaj tak naprawdę nic Nic czego chcesz, czego pragniesz na pewno