Depresja jest nam wszystkim znana jako zło wysysające z człowieka poczucie wartości, bezpieczeństwa. Odbiera nam radość z wykonywania najmniejszej czynności, codziennie wbija nam igły w każdą szczelinę ciała. Widzimy ją jako człowieka smutnego, wyniszczonego, bez sił na cokolwiek, bez motywacji, bez cienia energii. Dlaczego nikt nie mówi o tym, że depresja to także obsesyjny perfekcjonizm? Idealnie posprzątany pokój, zaplanowany dzień, idealnie zrobiony i odważony posiłek. Najmniejsza usterka powoduje furie i większe poczucie beznadziejności. Rzadko przedstawia się nam taki obraz depresji. A właśnie tak to może wyglądać. Co więcej, potrafi powodować takie same wyniszczenie psychiczne.