Evreni Arayan Kadın

Senin için beslenen tüm umutlara ihanet ettin

Hem her şey için çok geç gibi hemde her şey yeni başlıyor gibi

Bilmiyorum ki Müzeyyen. Kalbimde bir bıçak var. İnce ince oyuyor beni günde on kere. Acıyor iliklerime kadar. Gözlerimde yaş oluyor. İçerimde bir ateş kavuruyor beni. Ben bu gün o bıçağa onun adını verdim Müzeyyen.

Nefes almak için pencereyi değil de fotoğrafını açtığım zaman anladım sana yenildiğimi.

Özlemek, kaybettiğin bir şeyi değil, onunla paylaştığın her anı yeniden yaşama isteğidir. Bir anı, bir gülüş, bir dokunuş… O eksiklik, içinde büyüyen bir boşluk bırakır. Özlemek, sevdiğin birinin ne kadar özel olduğunu hatırlatır; her ayrılık, seni daha fazla değerini anlamaya iter…

Şeytanın bile kovulunca gidebileceği bir cehennemi vardı..Sen beni kalbinden kapı dışarı ettin, ben evsiz kaldım neden?

Burayı tanıdığım kimse kullanmadığı için istediğim gibi istediğime sallarım, keyifli buu

Ya deseler ki şurda şöyle bi' hata yaptın, orda ona haksızlık yaptın, oturur saatlerce dinler aynı hatayı bir daha yapmam. Ama neden ben şurda bana şunu yaptınız deyince kavga çıkıyor, neden ben her defasında kendimi açıklamaya çalışırken bana karşı savaş açılıyor, neden hep ben suçluyum neden hep ben hata yapıyorum, kendimi açıklamaya çalışmam sıkıntı yaratıyor? Sussam niye konuşmuyor derler konuşsam başladı gene derler. Yoruldum diyorum, dinlenerek geçmiyor, susarak geçmiyor, dinleyerek, ağlayarak geçmiyor. Anlatabiliyor muyum‽ Yoruldum,bana karşı açtığınız savaşlarda cephemde bir başıma savaşmaktan. Cephanem bitti, düşman ilan ettiğiniz ben mağlup oldum, mağlup olanla savaşılır mı hiç diyorum, teslim olacaksın diyorlar. Teslim oluyorum, düşman ölmeden galip olunur mu hiç diyorlar.

Evet ruhum daralıyor, bazen hayatım çekilmez oluyor ama her şeye rağmen yazmak iyi geliyor bana.