evrene notlar

Şener Şen

Şevket Altuğ

Ve korkuyorum bazen babama benzemekten. Sevgiyi hoyratlaştırmaktan. Mülkiyet sahibi olmaya yarayan insanlar yaratmaktan.

Barbür çalıyor ve kadın figürü bana kızdı. Biliyorum.

Duruyor sonra her şey birden. Duman olmaya geri dönüyorum. Rüzgârı beklemek zorundayım. Nereye esersen rüzgâr razıyım ben. Savrulmayı kabulleniyorum. Bak havada ellerim.

Tarık Akan

Şerif Sezer

Figürle müzakere içindeyiz. Figürden haberler geliyor bana. Köprücük kemiğine kuşlar konmuş mesela geçen gün. Benden de ona haberler gidiyor. durumum hâlâ aynı imiş, kıpırdayamıyormuşum. Parmakların öneminden bahsediyoruz bazen. İlhami Algör'ün çöp adamının sol yanındaki kırmızı nokta, bende biraz daha büyük noktadan. Yerinde duramıyor noktam.

Bir sigara dumanının dağılması.

Bu durumu çok farklı noktalardan izliyorum. Bazen sigarayım, yanıyorum; birileri beni içine çekiyor. Bazen havayım, dumanı alıp dağıtıyorum. Bazen de dumanın ta kendisiyim, savruluyorum.

Bir kadın figürü var aklımda. Benim ben olmamdan mütevellit; figürün, figür olduğuna inanmak düşüncesi ayrı bir cazip.

Şener Şen

Ben buradayım diyordu rozet. Bu adam benim için çalıştı ve öldü. Bana iyi bakın.

Ertesi gün iş seyahatinden dönen patron çalışanlara bu talihsiz kazada ölen madencinin ismini sordu. Hatırlayan olmadı.

Galiba işçiler yola gelmeye başlıyordu.

Bir türkü tutturdu madenci, o türküyü hiç bitiremedi. Dünya kanlı baretinin üstüne göçtü.

Maden kazasından beş gün sonra ulaşabildiler arkadaşları madencinin cesedine. İnsanlardaki korku, matem ve ümitsizliğe inat güneşli ve mükemmel bir gündü.

Yatırdılar madenciyi sırtüstü. Yüzünde hiçbir ifade yoktu. Çünkü cesetler hissetmezler, onlar ancak içlerindeki ruh sayesinde anlamlıdırlar.

Sonunda kazmayı buldu, tam küreği bulmayı düşünürken beynini çalıştırmayı başardı. Duvardan yansıyan ışıklar mı vardı? Kafasını kaldırıp duvara bir daha baktı, hayır yanlış görmüyordu burada altın vardı!

Nasıl ölmeyi düşünebilmişti, nasıl bu kadar ümitsiz olabilmişti? Burası bir altın madeniydi sonuçta değil mi? Oleydi ! Artık yokluk ve sefalet bitecekti. Yaşasındı!

Gözlerin gözlerimle kesişiyor,

Garip bir şekilde hiç ses çıkmıyor.

Ağır şeyler çarpışınca baya gürültü olur

Bilirsin

Aklıma dehşet verici intihar girişimleri geliyor.

Vedalaşıyoruz seninle,

Gitmeden önce son bir kez duruyorsun.

Pek çok şey yapabilirim sana

Mesela bir şaka

Gülümsemeni nasıl severim,

Pek çok şey söyleyebilirim

Pek çok

Aklımda yarım kalmış bir şiir,

İşte gözlerin,

Gözlerin yine orada

Şiirin bitmesi de ona bağlı,

Şiirin devamı da

Soluk sarı bir ışık

Elektrik direğinin altında

Genzimde kokun

Kendine geldiğinde madende ne kadardır baygın yattığını bilmiyordu. Kafası feci şekilde zonkluyordu ve vücudu kendi kurumuş kanıyla kaplıydı. Görüşü net değildi ve bir lambadan gelen ışık yerine duvarlarda uçuşan ışıklar görünüyordu. Birkaç saniye gözlerini kapattı.

Çaresizliğin verdiği hışımla yerden kazmayı alıp on iki yıldır kazıp durduğu duvara körlemesine vurmaya başladı, sinirini alamayıp geriye vagona koşmaya başladı onu da tekmeleyecekti. Artık canına tak etmişti, dünyanın çivisi çıkmıştı ve kendisi de onu geri çakmaya uğraşacak değildi.

Ama olmuyordu işte. Çocuklar hep mutsuzdu, karısı her gün ağlıyordu, ev sefalet ve açlık içindeydi, vaadolunan huzurun zerresini gören cennetlikti. Cennet annelerin ayaklarının altındaydı ama o ayaklar çorapsızlık ve rutubetten çatlayıp kabuk bağlamıştı. Cennet buradan bakılınca buğulu görünüyordu.