.173004.

- Αντώνης Γεωργίου, Σαν πεταλούδα είμαι

Ξέρω ότι δεν με αγαπάς πια.

Ήθελα πολύ να σε συναντήσω το πρωί.

'Και εγώ.'

Άν και δε σε πίστεψα,

Ταξίδεψα.

Πονάει να πας κάπου που ξέρεις ότι θα είναι η τελευταία φορά

Μα έκανα αυτό που κάνουμε πάντα για να λέμε ψέματα στον εαυτό μας

Μια λούπα.

Τις στιγμές μαζ. Τις στιγμές που με αγαπούσες. Τις μέρες που με επιανες από το πρόσωπο με τα 2 σου χέρια και απλά με κοιτούσες. Μια λούπα. Τις νύχτες που με λάτρευες. Τις νύχτες που τυλιγωσουν πάνω μου και μου ψιθυριζες πόσο πολύ σου αρέσω.

Κάπως έτσι

Ένιωθα ξανά ότι τίποτα δε χάθηκε,

Οτι είσαι ακόμα εδώ, και με αγαπάς

Μέχρι που σε είδα

Μακαρι να με αγκάλιαζες λίγο παραπάνω

Κάποτε με αγαπούσες

Τώρα θέλεις να φύγω γρήγορα για να σου είναι λιγότερο αβάσταχτο και βαρετό το να με σκοτώσεις

Ακόμα νιώθω ότι με αγαπάς

Και σε τραβάω πάνω μου και ας έχεις παγώσει

Το είπες

'Θέλω να σπασουμε'

Έπρεπε καλύτερα να πεις,

Θέλω να σπάσεις

Να σε διαλύσω

Να σε σκοτώσω

Να σε κάνω κομμάτια

Γιατί το ταξίδι του γυρισμού σου

Μόνο εσυ θα είσαι η πληγωμένη .

Το ήξερα ότι θα έφευγες άλλα ξεκίνησα να κλαίω και να αναρωτιέμαι.

Και δεν εκανες τίποτα

Με κοιταξες με λύπη

Δηλαδή κοιταξες τα αισθήματα μου με λύπη.

Αυτά που έχουν πεθάνει σε εσένα,

Και έκλεισες αργά την πόρτα

Σαν να διαγράφεις την εικόνα σου για πάντα,

Τα μάτια σου δεν είχαν άλλο χρώμα

Και εγώ πίσω στο ταξίδι

Το ήξερα ότι θα πέθαινα απόψε,

Απλά ηλπιζα να με έσωνες.

Τα μηνύματα μου στάλθηκαν και το βράδυ και τις επόμενες μέρες

Εσυ απλά δεν τα κοιταξες ποτέ

Γιατί όταν σβήνει η αγάπη

Πεθαίνω για εσένα

Και πεθαίνω για εσένα.

Ποιήματα.

Θα με καταστρέψεις, μου είπες.

Καλοκαιρινά απογεύματα με μικρές παρέες και τεράστιες συζητήσεις μέχρι το χάραμα..

Μπυρες και βουτιές - χαμόγελα και πειράγματα..

Κάπου θα ξανα ζήσουμε..αυτες τις αλλιώτικες μερες..